บทที่ 72 อาจารย์มาแล้ว

“ฝันกลางวันไปเถอะ!” ความโกรธในใจของลลิตาพลุ่งพล่านไม่หยุด

ถ้าวิชญ์โผล่มาตรงหน้าเธอตอนนี้ เธอจะทำให้เขาต้องชดใช้ต่อความหลงเพ้อเจ้อของตัวเองอย่างสาสม“ลลิตา ลูกเป็นเด็กกตัญญู พ่อเชื่อว่าลูกจะไม่ทอดทิ้งคุณย่าของลูกหรอก”

วิชญ์มองคุณย่าพราวพุธในห้องผู้ป่วยที่อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาแสดงความ...