บทที่ 152 ฆ่านกสองตัวด้วยหินเดียว

มุมมองของคาร์เมน

ใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยซีดเผือด ร่างทั้งร่างสั่นเทาขณะพยายามบิดตัวให้หลุดจากมือฉัน “ปล่อยหนูนะ! ปล่อยสิ ยัยป้าบ้า!”

แต่ฉันกลับยิ่งกระชับแขนเล็กๆ นั่นไว้แน่น หลังจากต้องทนเน่าอยู่ในห้องขังปูนนานกว่าเดือน การได้จับต้องอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับซาร่าห์ให้ความรู้สึกเหมือนถูกล็อตเตอรี่รา...