บทที่ 166 หัวเราะครั้งสุดท้าย

มุมมองของนาตาลี

งานศพเป็นไปอย่างที่ฉันหวังไว้เลย... น่าสมเพชสิ้นดี

ฉันยืนอยู่ห่างๆ หลังต้นโอ๊กเก่าแก่ที่ดูทรุดโทรม เฝ้ามองกลุ่มคนบางตาที่มารวมตัวกันรอบหลุมศพเล็กๆ มีคนไม่ถึงแปดคนยืนอออยู่ใต้ฟ้าสีเทาหม่น: ซาร่าห์ในชุดดำ ลินดาแม่ของเธอ แล้วก็เพื่อนที่ชื่อเจสสิกากับโซเฟีย พร้อมกับพวกตัวประกอบอีกหยิบม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ