บทที่ 90 การเยี่ยมชมเรือนจำ

มุมมองของซาร่าห์

ไมเคิลยืนอยู่ที่ประตู เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินทุกคำที่โซเฟียบ่น ใบหน้าของเธอแดงก่ำ สีแดงลามขึ้นไปถึงลำคอราวกับไวน์ที่หกเลอะ

ฉันรีบพูดแทรกขึ้น “โซเฟีย เดี๋ยวให้ไมเคิลไปส่งฉันเองก็ได้ ไว้เจอกันที่ออฟฟิศนะ”

เธอแทบจะวิ่งพรวดออกจากห้องไป พลางพึมพำขอโทษขอโพยและหลบสายตา น่าสงสาร เธอดูเหมื...