บทที่ 11 ภรรยาที่ไม่ถูกเลือก

ตอนที่ 11. ภรรยาที่ไม่ถูกเลือก

หลังจากทุกอย่างสงบลงแล้วนั้น พาขวัญรีบจัดการกับตัวเองก่อนจะพูดขึ้นมา

“ฉันทำข้าวต้มกับไข่ม้วนไว้นะคะ”

อัศวินนั่งลงเงียบ ๆ สายตายังมองเธอไม่ละส่วนพาขวัญ หลังจัดโต๊ะเสร็จก็รีบถอดผ้ากันเปื้อนทันที

“งั้น…คุณทานเลยนะคะ เดี๋ยวฉันขอขึ้นไป...”

เธอกำลังจะเดินผ่านเขาไป แต่จู่ ๆ

หมับ !! อัศวินคว้ามือเธอไว้พาขวัญชะงักทันทีหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือเขารั้งเธอเอาไว้

“คุณอัศ…?” ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธอก่อนพูดเรียบ ๆ

“หิวข้าว”

“คะ?”

“นั่งกินเป็นเพื่อนหน่อย”

พาขวัญนิ่งไปเลย เธอมองเขาเหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า เพราะตั้งแต่แต่งงานกันมา…อัศวินไม่เคยชวนเธอกินข้าวด้วยเลยสักครั้ง ปกติเขาจะกินคนเดียวหรือไม่ก็ออกไปข้างนอกหญิงสาวเม้มปากเบา ๆ เพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบหลุดออกมา

“ได้ค่ะ…”

เธอนั่งลงตรงข้ามเขาช้า ๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบเหมือนเดิม แต่กลับไม่อึดอัดเหมือนเมื่อก่อนแล้วอัศวินตักข้าวต้มเข้าปาก ก่อนชะงักนิดหนึ่ง

“อร่อย” คำชมสั้น ๆ ทำให้พาขวัญเผลอเงยหน้าทันทีดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตกใจ

“คุณ…”

“มองอะไร” เขาพูดเสียงเรียบ แต่กลับหลบสายตาเธอนิดหนึ่งเหมือนคนไม่ชินกับการชมใคร พาขวัญหลุดยิ้มออกมาเบา ๆเป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดตั้งแต่เช้าและรอยยิ้มนั้น…ทำให้อัศวินเผลอมองค้างไปชั่วขณะ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงบอย่างประหลาดแสงแดดยามเช้าส่องกระทบโต๊ะไม้สีอ่อน กลิ่นข้าวต้มร้อน ๆ ยังลอยอุ่นอยู่ในอากาศ พาขวัญนั่งตรงข้ามอัศวิน เธอค่อย ๆ ตักอาหารเข้าปากเงียบ ๆ ส่วนอัศวิน แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่เขากลับกินอาหารเช้าที่เธอทำจนเกือบหมด เป็นภาพธรรมดามากธรรมดาจนพาขวัญเผลอคิด…ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้ก็คงดีแต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของอัศวินก็ดังขึ้น

ครืด…ชายหนุ่มเหลือบมองหน้าจอชื่อที่ปรากฏทำให้มือของพาขวัญชะงักทันที

“ลลิน” หัวใจเธอกระตุกเบา ๆอัศวินกดรับสายโดยไม่ลังเล

“ว่าไง” น้ำเสียงเขาเรียบนิ่งเหมือนปกติปลายสายพูดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอัศวินจะตอบสั้น ๆ

“อืม แล้วเจอกัน” จากนั้นเขาก็กดวางสายทันที เขาเพียงวางโทรศัพท์ลง แล้วตักข้าวกินต่อเงียบ ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่างจากพาขวัญ…ที่ตอนนี้พยายามกดช้อนลงช้า ๆ เพื่อไม่ให้มือสั่นเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ถามไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง

เพราะตั้งแต่ต้น คนที่อัศวินเลือกก็ไม่ใช่เธอ หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มเหมือนปกติแต่ความรู้สึกจุกในอกกลับหนักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคืนเขากอดเธอ เช้านี้เขาชวนเธอกินข้าวจนเธอเผลอคิดไปไกล…ว่าอย่างน้อย เขาอาจเริ่มเปิดใจให้เธอบ้างแล้วแต่สุดท้าย

ชื่อของลลินก็ทำให้เธอกลับมายืนอยู่ที่เดิมที่ของ “ภรรยาซึ่งเขาไม่เคยเลือก”

“ไม่อร่อย?” เสียงอัศวินดังขึ้นกะทันหันพาขวัญสะดุ้ง ก่อนรีบส่ายหน้า

“ปะ…เปล่าค่ะ”

“งั้นทำไมไม่กิน”

เธอก้มหน้าลงทันที “ฉันแค่…ยังไม่ค่อยหิว”

อัศวินมองเธอนิ่ง ๆ แม้พาขวัญจะพยายามยิ้ม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเศร้าลงชัดเจน เขารู้รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรและน่าหงุดหงิดตรงที่…เขากลับรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลสุดท้ายอัศวินจึงวางช้อนลงเบา ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าเธอ

“ฉันไม่ได้ไปหาเธอบ่อยขนาดนั้น” พาขวัญชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นช้า ๆ เพราะนั่นเป็นครั้งแรก…ที่อัศวิน “อธิบาย” เรื่องผู้หญิงคนอื่นให้เธอฟัง

พาขวัญเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ดวงตากลมโตไหววูบเล็กน้อยด้วยความตกใจเพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน…อัศวินคงไม่พูดอะไรเลยสักคำต่อให้เธอเสียใจแค่ไหน เขาก็ไม่เคยสนใจจะอธิบายแต่ตอนนี้ เขากลับพูดขึ้นมาเอง แม้จะเป็นประโยคสั้น ๆ ก็ตาม

“ฉันไม่ได้ถามนะคะ…” เสียงเธอเบามากอัศวินนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“ก็แค่พูดเฉย ๆ” โกหกอีกแล้วพาขวัญรู้แต่เธอไม่กล้าพอจะถามต่อบรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเบาๆ จนกระทั่งอัศวินลุกขึ้นจากโต๊ะ

“วันนี้ฉันอาจกลับดึก” หัวใจพาขวัญจมลงช้า ๆ แม้จะพยายามเตือนตัวเองแล้วว่าไม่ควรคาดหวังแต่ความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่เขาให้เมื่อคืน มันทำให้เธอเผลอหวังจริง ๆ หญิงสาวฝืนยิ้มบาง ๆ

“ค่ะ”

อัศวินหยิบสูทขึ้นมาใส่ ก่อนเดินผ่านเธอไปแต่พอถึงหน้าประตูครัวเขากลับหยุดชายหนุ่มหันมามองเธออีกครั้ง พาขวัญยังนั่งอยู่ที่เดิม ก้มหน้าลงเงียบ ๆ นิ้วมือกำช้อนแน่นเกินไปนิดหนึ่งเหมือนกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่าง

อัศวินเม้มปากแน่นก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ “เย็นนี้ไม่ต้องรอ” ประโยคนั้นเหมือนมีดบาง ๆ กรีดลงกลางใจเธอแต่พาขวัญก็ยังยิ้มทั้งที่ตาเริ่มแดงแล้ว

“ฉันรอมาตลอดอยู่แล้วนี่คะ”

อัศวินชะงัก หัวใจเหมือนถูกอะไรบางอย่างบีบแรง ๆ เพราะน้ำเสียงของเธอไม่ได้ประชดเลยเธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะกลับดึกแค่ไหน จะไปกับใครหรือทำร้ายเธอยังไง พาขวัญก็ยังรอเขาอยู่ดีชายหนุ่มจ้องเธออยู่หลายวินาทีก่อนจะหันหน้าหนีทันทีเหมือนทนมองต่อไม่ได้แล้วเดินออกจากบ้านไปปิดประตูลงเบา ๆ

แต่ความเงียบที่เหลืออยู่กลับหนักกว่าเดิมมาก พาขวัญนั่งนิ่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารคนเดียวอาหารตรงหน้ายังอุ่นอยู่แต่หัวใจเธอกลับเย็นลงช้า ๆ

สุดท้ายหญิงสาวก้มหน้าลง ก่อนน้ำตาหยดหนึ่งจะตกลงในชามข้าวต้มเงียบ ๆ เธอรีบยกมือเช็ดมันออกทันทีแล้วฝืนยิ้มให้ตัวเองในความว่างเปล่า

เพราะเธอรู้ดี…สำหรับอัศวินเธออาจเป็นแค่ “ภรรยา” แต่ไม่มีวันเป็น “คนที่เขาเลือก”