บทที่ 2 รับรู้ทุกอย่าง
ตอนที่ 2. รับรู้ทุกอย่าง
พิมพ์ดาวได้แต่ถอนหายใจ เพราะแววตาของเพื่อนตอนพูดถึงผู้ชายคนนั้น…มันคลั่งรักเกินไปแล้วจริง ๆ
เช้าวันแต่งงาน
โรงแรมหรูริมแม่น้ำถูกเนรมิตอย่างยิ่งใหญ่ดอกไม้สีขาวนับหมื่นดอก แขกผู้มีเกียรติจากทั่ววงการธุรกิจนักข่าวแน่นหน้าโรงแรม ทุกอย่างสมบูรณ์แบบเหมือนเทพนิยายยกเว้นเจ้าบ่าว
อัศวินยืนอยู่หน้ากระจกในห้องรับรองด้วยสีหน้าเย็นชา ราวกับคนที่กำลังจะไปงานศพตัวเองมากกว่างานแต่งธามมองเพื่อนแล้วส่ายหัว
“มึงทำหน้าเหมือนโดนบังคับไปติดคุก”
“ก็ไม่ต่างกัน” อัศวินตอบเรียบ ๆ พลางจัดเนกไท
“แต่งกับลูกสาวคนที่ฆ่าแม่กู จะให้กูยิ้มเหรอ”
ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงหนัก
“แต่คนที่ทำเรื่องทั้งหมดอาจไม่ใช่พาขวัญ”
อัศวินหัวเราะเย็น ๆ “ลูกฆาตกรก็คือลูกฆาตกร”
“มึงนี่แม่ง…” ธามสบถเบา ๆ อย่างหงุดหงิดเขาไม่เคยเข้าใจเลยว่า ทำไมอัศวินถึงเกลียดพาขวัญหนักขนาดนี้ ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยทำอะไรเลย
ตรงกันข้าม…เธอมองเพื่อนเขาด้วยสายตาเหมือนรักหมดหัวใจมาตลอด
เสียงดนตรีในงานเริ่มบรรเลงประตูฮอลล์ค่อย ๆ เปิดออกและวินาทีนั้น…อัศวินก็เห็นพาขวัญในชุดเจ้าสาว เธอสวยมากสวยจนทั้งงานเงียบ
ชุดเจ้าสาวสีขาวแนบลำตัวอย่างพอดี ใบหน้าหวานแต่งแต้มบางเบา ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวเล็กน้อยเหมือนกำลังตื่นเต้นหรืออาจกำลังดีใจ ที่ได้แต่งงานกับเขาอัศวินเม้มปากแน่นอย่างหงุดหงิด เพราะหัวใจตัวเองดันเต้นแรงขึ้นมาชั่ววินาทีพาขวัญเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เธอยิ้มอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง
“สวัสดีค่ะ…”
แต่สิ่งที่อัศวินตอบกลับ มีเพียงสายตาเย็นชา และคำพูดที่ทำให้รอยยิ้มของเธอแทบพังลงตรงนั้น
“อย่าสำคัญตัวผิด งานแต่งนี้ไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉัน”
รอยยิ้มบนใบหน้าพาขวัญแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เธอก็ยังยิ้มต่อได้ทั้งที่หัวใจเหมือนถูกบี้ละเอียด
“ค่ะ…” เสียงเธอเบาจนน่าสงสาร
อัศวินละสายตาจากเธอทันที ราวกับไม่อยากมองให้นานเกินไป
เพราะไม่รู้ทำไม…ทุกครั้งที่เห็นแววตาคู่นั้น เขามักรู้สึกผิดอย่างประหลาด ทั้งที่เขาไม่ควรรู้สึกอะไรกับลูกสาวศัตรูเลยด้วยซ้ำ
พิธีแต่งงานเริ่มขึ้นท่ามกลางเสียงปรบมือของแขกทั้งงาน
เจ้าบ่าวหล่อสมบูรณ์แบบ เจ้าสาวสวยราวกับภาพวาดเหมาะสมกันจนเหมือนคู่รักในเทพนิยาย ถ้าไม่มีสายตาเย็นชาของอัศวินตลอดพิธี เขาแทบไม่แตะตัวเธอเลยแม้แต่ตอนสวมแหวน
ปลายนิ้วของเขาก็สัมผัสเธอเพียงผ่าน ๆ ราวกับไม่อยากโดนตัวมากนักแต่น่าเจ็บตรงที่… พาขวัญกลับจดจำสัมผัสแค่นั้นได้หมดผู้หญิงที่รักมากกว่า มักเป็นฝ่ายจำรายละเอียดทุกอย่างเสมอ
หลังพิธีจบ
แขกเริ่มทยอยเข้ามาแสดงความยินดี แต่สิ่งที่พาขวัญได้ยินมากที่สุดกลับไม่ใช่คำอวยพร
“คุณพาขวัญเก่งนะคะ จับคุณอัศวินได้จริง ๆ”
“คงเหนื่อยน่าดู กว่าจะบังคับให้เขาแต่งงานด้วย”
“ได้สามีหล่อขนาดนี้ คุ้มเลยสิคะ”
ทุกคำพูดเหมือนเข็มทิ่มซ้ำ ๆ แต่เธอก็ยังยิ้มรับทั้งหมดอย่างสุภาพ
จนกระทั่ง
“อัศ!” เสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวในเดรสสีแดงเดินตรงเข้ามากลางงานด้วยใบหน้าสวยเฉี่ยวมั่นใจนลินอดีตคนรักของอัศวิน
และเป็นผู้หญิงที่ทุกคนคิดว่า สุดท้ายจะได้แต่งงานกับเขาบรรยากาศในงานเงียบลงทันที นลินเดินเข้าไปกอดแขนเจ้าบ่าวต่อหน้าทุกคน
“แต่งงานทั้งที ไม่คิดจะบอกกันหน่อยเหรอ”
พาขวัญชะงักไป แต่นิ่งที่สุดกลับเป็นอัศวินเพราะเขาไม่ได้ดึงแขนนลินออก แม้แต่นิดเดียวหัวใจของพาขวัญเย็นวาบ
“นลิน” อัศวินเรียกเสียงเรียบหญิงสาวยิ้ม ก่อนหันมามองเจ้าสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ยินดีด้วยนะคะ” คำพูดเหมือนอวยพร แต่สายตากลับเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม “ไม่คิดเลยว่าคุณจะใช้วิธีนี้เพื่อได้แต่งงานกับอัศ”
พาขวัญกำมือแน่นใต้ชายกระโปรง แต่ยังตอบกลับสุภาพ
“ขอบคุณค่ะ” นลินหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ทั้งงานเงียบกริบ
“แต่ถึงจะแต่งงานแล้ว…คนที่อัศรักก็ยังเป็นฉันอยู่ดี”
พิมพ์ดาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลแทบจะพุ่งเข้าไปตบ แต่พาขวัญกลับเงียบ เงียบจนคนมองแล้วเจ็บแทนเพราะคนที่ควรพูดอะไรสักอย่างที่สุด…คือสามีของเธอ แต่เขากลับปล่อยให้อีกคนดูถูกเธอต่อหน้าคนทั้งงานโดยไม่คิดปกป้องเลยสักนิด
สุดท้าย อัศวินเพียงพูดนิ่ง ๆ ว่า “ถ้าจบแล้วก็แยกย้ายเถอะ”
เขาหันหลังเดินออกไปทันที ทิ้งเจ้าสาวของตัวเองไว้กลางสายตาคนนับร้อยคนเดียว เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีหลังอัศวินเดินออกไป
“โอ๊ย…น่าสงสาร”
“เจ้าบ่าวทิ้งเจ้าสาวกลางงานเลยเหรอ”
“เขาคงไม่ได้อยากแต่งจริง ๆ นั่นแหละ”
ทุกคำพูดลอยเข้าหูพาขวัญชัดเจน แต่เธอยังคงยืนหลังตรง รักษารอยยิ้มเอาไว้ราวกับไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บไปหมดแล้ว พิมพ์ดาวรีบเดินเข้ามาหาเพื่อนทันที
“พอเลยพาขวัญ กลับกันเถอะ” หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ
“ยังไม่จบงานเลยนะ”
“แต่สามีแกเดินหนีไปแล้ว!”
ประโยคนั้นทำให้พาขวัญเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเธอจะยิ้มบาง ๆ
“ไม่เป็นไรหรอก” เหมือนกำลังปลอบตัวเองมากกว่า
เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา พาขวัญจึงกลับขึ้นมาบนห้องสวีตสำหรับคู่บ่าวสาว ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป หัวใจก็เย็นวาบเพราะอัศวินอยู่ในนั้นแล้ว เขาถอดสูทออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนลวก ๆ ท่าทางเหนื่อยล้าและหงุดหงิด
กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเต็มห้อง ชายหนุ่มไม่ได้หันมามองเธอด้วยซ้ำ
“ปิดประตู” พาขวัญเม้มปาก ก่อนทำตามเงียบ ๆบรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือคืนแต่งงานแต่ไม่เหลือความหวานเลยสักนิด อัศวินหยิบเอกสารชุดหนึ่งโยนลงบนโต๊ะ
“อ่านซะ”
พาขวัญเดินเข้าไปดู ก่อนชะงักมันคือ…
ข้อตกลงหลังแต่งงาน มือเล็กเริ่มเย็นเฉียบเมื่อไล่อ่านทีละบรรทัด
ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขา
ห้ามเรียกร้องสิทธิ์ในฐานะภรรยา
ห้ามยุ่งเรื่องผู้หญิงของเขา
และห้ามบอกใครว่าเขาสองคนรักกัน
ทุกตัวอักษรเหมือนตบหน้าเธอแรง ๆ พาขวัญเงียบอยู่นานก่อนถามเสียงเบา
“คุณเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ” อัศวินหัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นจนหัวใจชา
“เธอคิดว่าฉันควรรู้สึกยังไงกับลูกสาวฆาตกร”
อีกแล้ว…คำนี้อีกแล้ว พาขวัญก้มหน้าลงช้า ๆ
“พ่อฉันไม่ได้ฆ่าใครนะคะ”
“แต่พ่อฉันตายทั้งเป็นหลังแม่ตาย”
