บทที่ 50 ความเฉยชาคือการบอกลาที่ไม่มีเสียง

ตอนที่ 50. ความเฉยชาคือการบอกลาที่ไม่มีเสียง

อัศวินเม้มปากแน่นก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วตัดสินใจยกแขนขึ้น โอบกอดเธอจากทางด้านหลังช้า ๆ ระมัดระวังราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย ร่างของพาขวัญชะงักไปทันทีหัวใจที่พยายามสงบนิ่งมาตลอดสั่นไหวอย่างรุนแรง กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยอ้อมแขนที่เธอเคยโหยหา ความอบอุ่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ