บทที่ 12 ยั่วรัก (4)
บ้านวรธาดาเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด อคิราห์เดินไปตามทางหินเรียงที่พาไปสู่ตัวบ้าน ชายหนุ่มต้องชะงักฝีเท้า เมื่อเดินเข้าบ้านมาแล้วเห็นพริมานั่งดูทีวีอยู่ตรงมุมพักผ่อนส่วนรวม ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้ตัว ว่าวันนี้หลงลืมบางอย่างไป เมื่อเห็นหล่อนมานั่งถ่างตารอเขา ใบหน้าหล่อเหลาจึงฉายความบึ้งตึง เพราะเขากลัวจะกระทบกับพัฒนาการของลูกที่อยู่ในท้อง
"กลับมาแล้วเหรอคะ...ไหนคุณบอกว่าวันนี้จะไม่กลับดึกไงคะคุณคิน"
ความไม่พอใจทวีคูณเป็นสองเท่า เพราะถ้อยคำมันเหมือนกับการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนั่นแท้ ๆ
"ผมควรจะถามคุณมากกว่านะพรีม ดึกป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่นอน"
"พรีมรอคุณค่ะ...เพราะว่าวันนี้..."
"อีกแล้วนะพรีม เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักนิด แล้วผมจะกลับตอนไหน ไปกับใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณเลย คุณจะรอผมทำไม ไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงลูกผมบ้าง คุณควรท่องเอาไว้ นี่คืองานของคุณ!"
เขาแทรกโดยที่หล่อนยังไม่ทันได้บอกว่าวันนี้คือวันเกิด และก็ทำอาหารไว้รอเขาจนเต็มโต๊ะ ซึ่งตอนนี้มันก็เย็นชืดหมดแล้ว
หล่อนมองเขาด้วยแววตาสั่นระริก เรื่องที่มีคนโทร.มาฟ้องยังคงก้องอยู่ในหัว เรื่องที่เขากับสลิลทิพย์ไปกินข้าวด้วยกัน และมันทำให้หล่อนรู้สึกหึงหวงจนไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้
"เต็มที่กับงานหน่อยพรีม ผมจ้างคุณแพง ลูกของผมจะต้องออกมาสมบูรณ์แบบ และมันก็ขึ้นอยู่กับคุณ!"
ความน้อยใจประกอบกับฮอร์โมนที่ไม่คงที่ของคนท้อง ทำให้พริมาที่กำลังอ่อนแอโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด
"คุณพาทิพย์ไปไหนมาคะ!"
".....!"
แววตาเข้มเหลือบมอง ในแววตานั้นมีคำถามพ่วงมาด้วย สีหน้าเขาดูตกใจเล็กน้อย
"คุณรู้ได้ยังไง"
พริมาสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลืนก้อนบางอย่างที่แล่นมาจุกอกกลับลงไป หากแต่ไม่อาจห้ามเสียงไม่ให้สั่นได้
"พรีมไม่อยากจะรู้หรอกค่ะว่าวัน ๆ คุณไปไหนกับใครบ้าง แต่อยู่ดี ๆ ก็มีคนโทร.มาบอกจนสายแทบไหม้...อย่าลืมนะคะ สังคมรับรู้ว่าเราเป็นผัวเมียกัน การที่คุณควงน้องเมียไปไหนมาไหนในยามดึก ๆ ดื่น ๆ มันเหมาะสมแล้วเหรอคะ สังคมจะมองว่ายังไง"
"ใครมันช่างเสือกเรื่องชาวบ้านดีจริง ๆ มันแปลกตรงไหนที่จะไปด้วยกัน เพราะผมบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับน้องสาวคุณเลยพรีม"
พริมากระตุกยิ้ม แต่ตาหล่อนไม่ได้ยิ้มตาม มันช่างเป็นยิ้มที่เจือไว้ซึ่งความขมขื่น
"พรีมไม่ได้ห้ามหากคุณจะคิดเกินเลย เพราะจริง ๆ แล้ว...เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่คุณย้ำอยู่เสมอ แต่...ช่วยอดทนไปอีกนิดได้มั้ยคะ รอให้จบงานก่อนแล้วคุณจะทำอะไรก็ทำ เพราะพรีมไม่อยากให้ใครต่อใครโทร.มารบกวนให้พรีมต้องเสียประสาทอีกแล้ว"
หล่อนร้องขอ พยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่ใช่ความหึงหวง แต่แค่อยากอยู่อย่างสงบ ไม่อยากเดือดร้อนจากความเจ้าชู้ของเขาอีกแล้ว
"วันนี้วันเกิดทิพย์ ผมก็แค่พาไปทานข้าว ก็แค่นั้น"
เหมือนเขาเอามีดมากรีดซ้ำกลางใจ หล่อนยืนตัวสั่นใจสั่น น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจซ่อนไว้ได้อีก
มันชัดเจนแล้ว...หล่อนไม่ใช่คนสำคัญในหัวใจ การที่เขาจะจำวันเกิดหล่อนไม่ได้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
"วันนี้ก็วันเกิดพรีมเหมือนกัน ถ้าคุณจะไม่กลับมาทานข้าวบ้านก็น่าจะบอก ไม่อย่างนั้นพรีมคงไม่ทำอาหารอคุณเสียจนเต็มโต๊ะ"
"พรีม..."
อคิราห์ยืนอึ้ง ในขณะที่พริมาหันหลังหนีแล้วผลุนผลันเดินจากไป หล่อนไม่อยากบีบน้ำตาต่อหน้าเขา เพราะมันไม่อาจทำให้เขาเห็นใจได้ ท่ามกลางแววตาเข้มที่มองตามหลังด้วยความสับสนในหัวใจ
