บทที่ 2 ข้อเสนอของบอส

Chapter​ 1

ข้อเสนอของบอส​

สองปีก่อน...

"เชิญค่ะ"

เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม​ ในจังหวะที่พนักงานสาวกำลังยื่นมือไปผลักบานประตู​ พริมาก็มองไปรอบกายที่แสนจะเวิ้งว้าง...ใช่แล้ว...มันเวิ้งว้างเพราะห้องทำงานที่หล่อนจะเข้าไปสัมภาษณ์งานนั้นแยกตัวมาซ่อนอยู่อย่างลึกลับ​ มีเพียงทางเดินที่กว้างไม่เกินสองเมตรขนาบข้างด้วยผนังทั้งสองฟาก​ ตรงนี้เงียบเสียจนวังเวง...หล่อนอดคิดไม่ได้​ นี่มันห้องทำงานหรือห้องลับที่เอาไว้สอบสวนคนร้ายของตำรวจกันแน่

"คุณพริมา...เชิญค่ะ"

เสียงที่ดังเป็นครั้งที่สองปลุกพริมาขึ้นมาจากภวังค์​ หล่อนเห็นประตูเปิดรออยู่แล้วจึงหันไปยิ้มขอบคุณแล้วเดินลอดช่องเล็ก​ ๆ​ เข้าไป

เพียงพาร่างเข้ามาในห้องกว้างขวาง​ใจก็เริ่มเร่งจังหวะเพราะความตื่นเต้น​ หล่อนหันกลับไปทางเก่าก็เห็นว่าบานประตูบานนั้นถูกปิดไปแล้ว

'ไม่...ไม่ตื่นเต้นสิพรีม​ มันไม่ใช่การสัมภาษณ์งานครั้งแรกของเธอนะ'​

หล่อนปลอบตัวเอง​ ซึ่งนั่นก็จริง​ที่หล่อนผ่านการสัมภาษณ์มาหลายที่​ แต่เป็นความจริงที่น่าเศร้า​ เมื่อไม่เคยมีบริษัทไหนเรียกตัวไปร่วมงานสักแห่ง! 

อาจเป็นเพราะมาตรฐานหล่อนยังไม่ถึง​ หรือเลวร้ายกว่านั้น​ บางทีอาจมีเด็กเส้น​ เขาวางตัวไว้แล้ว​ แค่สอบพอเป็นพิธีเท่านั้น

หล่อนหวังว่าที่นี่จะไม่มีเส้นสาย​ และหล่อนจะได้งานทำเสียที...คิดยามเดินเข้าไปอย่างมั่นใจเพื่อให้เกิดความประทับใจแรก​ หล่อนตื่นเต้นไม่น้อย​ เพราะวันนี้ซีอีโอจะมาเลือกเลขาของเขาด้วยตัวเอง

เขา...อคิราห์​ วรธาดา​ นั่งแท่นซีอีโอในวัยเพียงแค่สามสิบห้าปี​ ลูกชายคนโตของตระกูลวรธาดาที่มีเลือดผสมไทยสวีเดน​ มารดาชาวสวีเดนของเขาเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ตั้งแต่เขามีอายุได้เพียงห้าขวบ​เท่านั้น

จากนั้นสองปี​ บิดาของเขาก็ได้ภรรยาใหม่​ เป็นคนไทยด้วยกัน​ เขาเลยมีน้องชายต่างมารดาที่อายุห่างกันเกือบแปดปี​ และมีน้องสาวต่างแม่อายุเพียงแค่สิบแปดปีเท่านั้น

ที่หล่อนรู้ก็เพราะศึกษาประวัติของว่าที่บอสคนใหม่มาก่อนหน้า​ หล่อนหวังว่าเขาจะเลือกหล่อน​ เปิดโอกาสให้หล่อนได้พิสูจน์ตัวเองในโลกของการทำงาน​ หลังจากที่เดินเตะฝุ่นมาหลายเดือน

เขานั่งอยู่ตรงนั้น...แววตาที่เริ่มประหม่ามองไปยังชายหนุ่มใบหน้าคมคายในเชิ๊ตขาวที่ไม่ได้คลุมทับด้วยสูทแบบเป็นทางการ​ เขาดูดีแม้ในเชิ๊ตขาวและเนคไทสีน้ำเงินธรรมดา​ หล่อนรู้สึกว่ามันเข้ากับเขา​แบบบอกไม่ถูก​ 

แค่แรกเห็นสายตาหล่อนก็ถูกดึงดูด​เสียแล้ว​ บุคลิกที่สมกับเป็นผู้นำคน​ เขานั่งหลังตรงไหล่ผึ่งผาย​ เอกสารวางอย่างเรียบร้อยตรงหน้า สายตามองมายังหล่อนจนต้องซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม​ ทั้งที่ยามนี้มือนั้นชื้นไปด้วยเหงื่อจนเหนียวหนึบหนับไปหมด

ร่างสมส่วนในชุดทำงานที่ไม่โป๊เกินไปแต่ก็ไม่ป้าจนเขาส่ายหน้าเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะสัมภาษณ์...โอ...ยิ่งมองใกล้ความหล่อของเขาก็ยิ่งเปล่งประกาย​ ตัวจริงเขาทั้งหล่อและดูดีไปหมด​จนหล่อนประหม่าหนักขึ้น​ ตอนนี้มือไม้เงอะงะไปหมดจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

นี่น่ะเหรอคนที่ยังโสดไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน​ หล่อนคิดอย่างไม่เชื่อขณะยกมือไหว้เขาตามมารยาท

"สวัสดีค่ะ​ ดิฉัน​ พริมา​ พึ่งพา​ ค่ะ" 

"สวัสดีครับ...พริมา...พรีม...นั่งก่อนสิ"

โอ๊ย...หล่อนจะบ้าตายเมื่อได้ยินเสียงทักทาย​จากเขา มันทุ้มนุ่มน่าฟังยิ่งนัก​ เสียงเขาน่าฟังทั้งยัง​เหมือนมีอำนาจอยู่ในตัว​ สะกดให้คนต้องนิ่งฟังด้วยความเต็มใจ

หล่อนจะไม่ได้งานก็ตรงนี้แหละ​ เพราะกำลังสั่นไปหมดจากเงาอำนาจของเขาที่แผ่มาห่มคลุม​ ถ้าความมั่นใจหล่อนหดหาย​ หล่อนอาจตอบคำถามได้ไม่เข้าตาเขาแน่​ ๆ    

และเหมือนเขาจะอ่านท่าทีออก​ แววตาเข้มเหลือบมองสบตา​กับนัยน์ตาสีน้ำตาลสวยที่เหมือนเป็นยีนส์เด่นของหล่อน​ ริมฝีปากแสนมีเสน่ห์คลี่ยิ้มบาง​ ๆ

"ทำตัวตามสบาย​ ไม่ต้องเกร็ง​ เหมือนคุณกับผม...เป็นเพื่อนกัน"

"ขอบคุณค่ะ" 

เขาเปิดเอกสารบนโต๊ะทีละหน้า​ หล่อนมองมือสะอาดที่นิ้วนั้นเรียวยาวน่ามอง​ เล็บเขาตัดสั้นและเป็นสีชมพูอ่อน​ ๆ​ สิ่งหนึ่งที่หล่อนชอบบนตัวผู้ชาย​ และมักจะมองเป็นอันดับแรกนั่นคือมือ​ มันคือเครื่องวัดความสะอาดและความใส่ใจในตัวเอง​ มันคือเสน่ห์สำหรับหล่อน​ และหล่อนกำลังแพ้ให้กับมือแสนมีเสน่ห์ของเขาจนไม่อาจละสายตามาได้

อีกอย่างหนึ่งคือนาฬิกาข้อมือ​ รสนิยมของผู้ชายมักบอกได้จากนาฬิกาที่สวมใส่​ สำหรับคนอื่นหล่อนไม่รู้​ แต่หล่อนชอบมองนาฬิกาที่ประดับบนข้อมือของผู้ชาย

"นางสาวพริมา​ พึ่งพา​ อายุยี่สิบสอง​ เพิ่งเรียนจบ​ ทำงานหาเงินเรียนเองและกู้เงินเรียน...พ่อแม่แยกทางกัน​ พ่อทำงานธนาคาร​ ตอนนี้อาศัยอยู่กับแม่​ มีพ่อเลี้ยงที่มีลูกติดมาหนึ่งคน​กำลังเรียนอยู่​ ม.4" 

".....!"

แววตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเขารัวประวัติหล่อนออกมาชนิดละเอียดยิบ​ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น​ เพราะหล่อนจำได้ว่าในใบสมัครไม่ได้กรอกลายละเอียดยิบย่อยขนาดนี้

แล้วเขาไปเอาประวัติหล่อนมาจากไหน​ คิดพลางจ้องหน้าเขา​ด้วยความสงสัย​ มันมาแทนที่ความประหม่าก่อนหน้า

"ดิฉันจำได้ว่าไม่ได้ใส่รายละเอียดส่วนตัวขนาดนี้​ คุณไปได้มาจากไหนคะ" 

เขาจ้องหน้าหล่อนกลับคืน​ จ้องเสียจนหล่อนต้องก้มลงมองสำรวจตัวเอง​ อยากจะวิ่งไปส่องกระจกเสียแล้วว่าต้องปัดแก้มแดงเกินไปแน่​ ๆ​ เขาจึงมองแต่หน้าของหล่อนแบบนี้

มือสะอาดรวบเอกสารซ้อนกันเอาไว้​ แล้วสบตากับหล่อนด้วยแววตาจังจริง​ เริ่มเปิดฉากพูดคุย​ 

"เพราะผมเลือกคุณ...พริมา...คุณคือผู้ถูกเลือก"