บทที่ 22 อคิราห์&คาเรย์​ (3)

ลมอ่อนพัดโชยหอบกลิ่นดินกลิ่นไอฝนเข้ามาในห้อง...พริมายืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ แววตาร้อนผ่าวมองผ่านม่านกระจกใสออกไปด้านนอก หยาดน้ำแห่งความชุ่มฉ่ำที่พร่างพรมอยู่บนพรรณไม้เขียวรื่น มันเหมือนน้ำตาของหล่อนที่หลั่งรินรดใจ มือที่ถือโทรศัพท์ห้อยตกอยู่ข้างลำตัว คนปลายทางวางสายไปแล้ว หากแต่ใจหล่อนยังคงสั่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ