บทที่ 3 ข้อเสนอของบอส (2)
หล่อนควรจะภูมิใจที่ผ่านสายตาเขา แต่นั่นไม่ใช่คำตอบที่อยากฟัง มันไม่ลากโยงไปถึงเรื่องประวัติเบื้องลึกที่เขาได้มาอย่างไรต่างหาก
"เมื่อคุณผ่านคุณสมบัติขั้นต้น ผมจึงมีความจำเป็นที่จะต้องสืบสาวไปถึงที่มาที่ไปของคุณ...และตอนนี้คุณก็กำลังร้อนเงินเพราะบ้านถูกไฟไหม้จนวอดวายเกือบทั้งหลัง คุณกำลังอยากได้เงินไปซ่อมแซมบ้านให้แม่ ส่วนแม่ของคุณก็ล้มเหลวกับการลงทุน จนเป็นหนี้กับธนาคารนับสิบล้าน แน่นอนภาระนั้นต้องตกมาถึงคุณ ส่วนพ่อเลี้ยงคุณน่ะเหรอ...พึ่งพาอะไรไม่ได้เลยนอกจากเกาะเมียกิน"
"คุณคิน...ดิฉันมาสมัครงานตำแหน่งเลขาคุณนะคะ นี่คุณ! คุณให้คนไปขุดเรื่องส่วนตัวกันขนาดนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ"
พริมารู้สึกโกรธ และหล่อนก็ฟิวส์ขาดกับการถูกละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว ตอนนี้หล่อนไม่อยากได้งานที่นี่แล้ว จึงทำท่าจะลุกพรวดขึ้น แต่ก็ถูกมือใหญ่ยื่นข้ามโต๊ะมาคว้าข้อมือหล่อนเอาไว้
"ใจเย็น ๆ พรีม นั่งลงก่อน ถ้าคุณฟังต่ออีกนิด บางทีมันอาจเปลี่ยนชีวิตคุณได้"
".....?"
"คุณได้งานที่นี่แล้ว จะทิ้งโอกาสที่ดีไปก็ตามใจ...เห็นว่าถูกปฏิเสธมาหลายที่แล้วนี่"
"คุณรู้...นั่นหมายความว่า...การสัมภาษณ์ในวันนี้ คือดิฉันได้งานที่นี่เหรอคะ!"
หล่อนสบตากับแววตาชวนให้ใจละลาย คำพูดของเขาเหมือนคำล่อลวงที่ทำให้หล่อนสนใจจนยอมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม
"ใช่พรีม...คุณได้งานที่นี่ และผมมีข้อเสนอบางอย่างให้กับคุณอีกด้วย"
อคิราห์ไล่มองไปทั่วดวงหน้าที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางบาง ๆ ยามนี้ใบหน้าของหล่อนเต็มไปด้วยความงุนงง
เขาชอบนัยน์ตาของหล่อน ตาของหล่อนสีน้ำตาลสวย มันเหมือนกับสีตาของเขาที่เป็นสีน้ำตาล...เมื่อมีการถ่ายทอดทางพันธุกรรม โอกาสที่ลูกของเขาจะมีดวงตาสีเขียวนั้นเกือบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และโอกาสมีตาสีฟ้าเกือบสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือตาสีน้ำตาลแน่นอน ส่วนหน้าตาหล่อนสอบผ่านตั้งแต่เขาเห็นหน้าของหล่อนในใบสมัคร หล่อนคงไม่รู้ เขาตามไปดูการใช้ชีวิตของหล่อนและทัศนคติถึงไอจีและเฟสบุ๊คด้วย
เขาแค่อยากได้ลูกเพื่อผลประโยชน์ ปัญหาคือเขายังไม่อยากมีเมีย ดังนั้นเขาจึงต้องหาแม่อุ้มบุญ และผู้หญิงทั่วไปที่ไม่ร้อนเงินคงไม่รับงานนี้ง่าย ๆ ดังนั้นพอยน์ของเขาคือผู้หญิงไทยตาสีน้ำตาล มีทัศคติที่ดี การศึกษาดี ประวัติพ่อแม่ว่าทำงานอะไร มีนิสัยอย่างไร และที่สำคัญต้องกำลังร้อนเงินอย่างหนัก พริมานั้นมีครบทุกข้อที่เขาต้องการ
เขาชอบที่หล่อนขยัน สู้ชีวิต ไม่ย่อท้อต่อโชคชะตา ทำงานช่วยทางบ้านตัวเป็นเกลียว สิ่งดี ๆ เหล่านี้จะถ่ายทอดมาถึงลูกของเขาด้วย
"เอาละพรีม ผมจะพูดตรง ๆ เลยก็แล้วกัน จะได้ไม่เสียเวลา"
"ค่ะ ดิฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้อเสนอของคุณคืออะไร"
ความประหม่าของหล่อนเริ่มหายไปแล้ว หล่อนมองหน้าคมคายที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ นั่งนิ่งรอฟังด้วยท่าทีสนใจ
"เอาตรง ๆ เลยนะ ที่จริงผมกำลังมองหาแม่ของลูกอยู่น่ะ และผมก็อยากให้คุณมาเป็นแม่ของลูก!"
".....!"
พริมาตกใจมากกว่าดีใจ หล่อนคิดว่ามันพิสดารสิ้นดีกับการหาแม่ของลูกด้วยวิธีนี้ เชื่อว่ามันต้องมีลับลมคมในมากกว่านี้แน่ ระดับซีอีโอเช่นเขาไม่น่าหาเมียยาก มีแต่ผู้หญิงจะวิ่งเข้าหาด้วยซ้ำ
"ผมกำลังหมายถึงการอุ้มบุญ...ผมอยากให้คุณรับงานนี้ นั่นรวมถึงคุณจะต้องแสดงเป็นคนรักหลอก ๆ ของผม เราจะแต่งงานหลอก ๆ คุณยอมเสียเวลาแลกเปลี่ยนกับค่าตอบแทนที่คุ้มค่า...เจ็ดหลักเชียวนะพรีม"
"ขะ...คุณคิน...ดิฉันงงไปหมดแล้วค่ะ แล้วทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรคะ"
พริมาหยิกตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝัน หล่อนไม่อยากเชื่อว่าคนระดับเขาจะมาขอร้องให้หล่อนยอมรับงานเพียงเพราะแค่อยากมีลูก เขาทำให้หล่อนไม่เข้าใจโลกของคนรวย บางครั้งคนเหล่านี้ก็มักทำอะไรแปลก ๆ ที่หล่อนเข้าไม่ถึง หล่อนแค่อยากได้งานทำ ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังการเปิดรับสมัครเลขาจะมีสิ่งแอบแฝง และแจ็คพอตก็มาตกที่หล่อนอย่างงง ๆ
"พรีม..."
"....."
"พรีม!"
เสียงเรียกดึงพริมาขึ้นมาจากห้วงอดีต หล่อนเงยหน้ามองก็เห็นอคิราห์ยืนอยู่ข้างเตียงอีกฟาก เขากลับมาในเชิ๊ตขาวสำหรับนอนหลังอาบน้ำเสร็จ นั่นก็เข้ากันดีกับไหล่กว้างผึ่งผาย ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาดูดีในทุกอิริยาบถ แม้กระทั่งอยู่ในเชิ๊ตขาวและกางเกงขายาวสำหรับนอน ผมที่ยุ่งนิด ๆ เพราะไม่ได้เซ็ทก็ตาม
และหล่อนก็กำลังอยู่บนเตียงของผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนอยากได้เป็นสามี ในสายตาของสังคมหล่อนคือเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย แม้ความจริงจะไม่ใช่ก็ตาม
