บทที่ 4 ข้อเสนอของบอส (3)
"ผมคิดว่าคุณจะหลับไปแล้วเสียอีก คุณควรจะคิดถึงลูกของผมที่อยู่ในท้องให้มาก ๆ ด้วยการไม่เครียด แล้วก็นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ"
เขานั่งลงบนเตียงและจัดหมอนทำท่าจะล้มตัวลงนอน การกระทำที่ทำให้พริมาต้องขยับหนี
"คุณคิน! ทำอะไรน่ะ"
แผงคิ้วเข้มเลิกขึ้น เขาควรจะถามหล่อนมากกว่าว่าเป็นอะไร
"ถามแปลก นี่มันเตียงผม ผมก็จะนอนน่ะสิ"
"แต่ทุกคืนคุณนอนตรงโน้น"
หล่อนบุ้ยหน้าไปทางโซฟา เพราะตั้งแต่แต่งงานกันหลอก ๆ แล้วหล่อนย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อตบตาผู้ใหญ่ เขาก็เสียสละย้ายตัวเองไปนอนตรงนั้น
"นอนตรงนั้นมันปวดหลัง ผมนอนไม่ถนัด แล้วก็หลับไม่เคยสนิท ขอนอนสบาย ๆ สักคืนเถอะ แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์ไล่ เพราะนี่คือเตียงของผม"
"แต่คุณจะเอาไวรัสมาติดพรีมแล้วก็ลูก คุณไปกับใครบ้างก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่รู้ว่ามีใครติดเชื้ออยู่บ้าง ถ้าคุณติดมาแล้วแพร่เชื้อไปทั่ว ทีนี้คนทั้งบ้านก็จะติดด้วย ฉะนั้นคุณไม่ควรมาใกล้ชิดพรีม ยิ่งนอนเตียงเดียวกัน ก็ยิ่งแพร่เชื้อได้ง่าย"
ข้ออ้างสารพัดของหล่อน มันทำให้เขาอดหัวเราะขำไม่ได้
"คุณกลัวโควิด-19 หรือหาเรื่องพานพะโรเพราะยังงอนกันแน่ เอาจริง ๆ พรีมว่าตอนนี้คิดอะไร ถ้าคุณคิดอย่างหลัง ขอให้รีบถอนตัวขึ้นมาเดี๋ยวนี้ คุณต้องหักห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดอะไรเกินเลยกับผมมากไปกว่านี้ เพราะ..ถ้าถึงเวลานั้น คุณจะเจ็บหนัก เตือนแล้วนะ"
"ค่ะ...พรีมรู้ว่าห้ามรักคุณ รู้สถานะตัวเองดีว่าคนอย่างพรีมไม่คู่ควรกับคุณ คุณอยากได้แค่ลูก นี่คือหน้าที่ของพรีม คือการเป็นเครื่องจักรผลิตลูกให้คุณ...เครื่องจักรที่ไร้ซึ่งหัวใจ ไม่มีความผูกพันใด ๆ กับสองชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยวิธีฝืนธรรมชาติ...แม้ว่า...แม้ว่าส่วนหนึ่งของพวกเขาจะมีสายเลือดของพรีมอยู่ครึ่งหนึ่งก็ตาม"
น้ำเสียงของหล่อนสั่นเครือ...แต่ก็ไม่อาจแทรกลึกไปสะกิดใจแสนแข็งแกร่งของเขาได้ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ร้ายยิ่งกว่ารักนั่นคือสายใยของความผูกพัน
"ดีแล้วที่คุณคิดแบบนั้น...นอนเถอะมันดึกแล้ว"
หล่อนหลุบตาหนี เหมือนจะเจ็บจี๊ดคล้ายถูกคมน้ำคำทิ่มแทงตรงกลางใจ ตลอดเวลาสองปีที่ต้องแกล้งแสดงเป็นคนรักหลอก ๆ ของเขา ความใกล้ชิดทำให้ใจหล่อนเริ่มดื้อรั้น หล่อนไม่อาจห้ามก้อนเนื้อแสนอ่อนไหวได้...อคิราห์ ผู้ชายเสน่ห์ร้ายเหลือ ใครอยู่ใกล้แล้วไม่เผลอไผล นั่นแสดงว่าต้องมีสมองส่วนใดผิดเพี้ยนแน่นอน
