บทที่ 5 สะใภ้คนโปรด (1)

Chapter 2

สะใภ้คนโปรด (1)

เช้านี้เป็นวันหยุด การนอนหลับของอคิราห์ถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงอาเจียนที่ดังแว่วมาจากห้องน้ำ เขาลุกพรวดขึ้นนั่งตามความเคยชิน...พริมายังไม่หายจากอาการแพ้ท้อง หล่อนจะแพ้หนักในตอนเช้า และเป็นแบบนี้มานับตั้งแต่ฝังตัวอ่อนที่เกิดจากน้ำเชื้อของเขาและไข่ของหล่อนเข้าไปในผนังมดลูก เมื่อตัวอ่อนฝังตัวและเจริญเติบโต ฮอร์โมนในร่างกายก็เปลี่ยนไปตามธรรมชาติ เหมือนกับการตั้งครรภ์แบบปกติทั่วไป

    ชายหนุ่มเดินไปยังห้องน้ำ แววตาเจือความอาทรส่งไปถึงคนที่ยืนโก่งคออาเจียนอย่างทรมาน ในขณะที่เขาก็ไม่รู้ตัวหรอกว่ากำลังมองหล่อนด้วยความสงสารและเห็นใจ เขาไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของหัวใจตัวเองที่แสนซับซ้อนยากเกินคาดเดา

   "พรีม...ไหวหรือเปล่า"

   หล่อนพยักหน้าแทนคำตอบ สัมผัสได้ถึงความอุ่นซ่านที่ซึมซาบไปทั่วแผ่นหลังจากการที่มือใหญ่ช่วยลูบหลังให้...มันซึมซาบไปถึงก้อนเนื้อที่กำลังหวั่นไหว เพราะแบบนี้ เขาเป็นแบบนี้ ปากบอกไม่รักแต่การกระทำชวนให้ไหวหวั่น เขาใส่ใจดูแลหล่อนดีเกินไป หัวใจจึงรั้นรักไม่เชื่อฟังกันเลย

   "พรีมเวียนหัว สงสัยเพราะนอนดึก พรีมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมานั่งดูแลกันแบบนี้"

   หล่อนยอมรับผิดหากเขาจะตำหนิเรื่องพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่เขากลับเลือกที่จะวางมันลง

   "ช่างมันเถอะ เอาตัวเองตอนนี้ให้รอดก่อน เวียนหัวแล้วเดินได้ไหม กลับไปนอนพักต่อเผื่ออาการจะดีขึ้น"

   "พอได้ค่ะ"

   เขาประคองคนที่อาเจียนจนแขนขาอ่อนแรงกลับมาที่เตียง ประหนึ่งหล่อนเป็นเมีย เป็นแม่ของลูกตัวจริงที่เขาต้องคอยประคบประหงม ดูแลห่วงใยเสียจนลืมตัวว่าต่างมีสถานะใดต่อกัน

   พริมาเอนหลังพิงหมอนที่ตั้งซ้อนกันเอาไว้ โดยมีอคิราห์นั่งอยู่ข้าง ๆ เขามองหน้าซีดเซียวที่เปลือกตาถูกปิดลงราวอ่อนล้า สีหน้าของหล่อนไม่ค่อยสู้ดีนัก ยาดมถูกยื่นไปจดจ่ออยู่ตรงปลายจมูกเพื่อให้หล่อนสูดดมบรรเทาอาการ

   "ทายาหน่อยนะพรีม เผื่ออาการเวียนหัวจะดีขึ้น"

   หล่อนพยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่ยังนอนหลับตา เขาเอายาหม่องน้ำมาป้ายตรงขมับทั้งสองข้างแล้วนวดคลึงเบา ๆ ไออุ่นจากปลายนิ้วผสานฤทธิ์ยาซึมซาบไปทั่ว ซึมลึกไปถึงหัวใจ...นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ แล้วหล่อนจะทานทนไปได้อย่างไร จะทนไม่รักเขาได้ไหม ในเมื่อต้องใช้ชีวิตในฐานะสามีภรรยาไปอีกตั้งหลายเดือน

   หล่อนถึงได้อยากจบด้วยการขอหย่าก่อนจะถลำลึกไปมากกว่านี้ ถ้าเขายอมหย่าหล่อนจะเอาลูกติดตัวไปด้วย จะปิดเรื่องที่หล่อนกับเขาร่วมกันทำไม่แพร่งพรายออกไปให้ใครรู้ แต่เขากลับไม่ยอมหย่าจนกว่าลูกของเขาจะคลอดออกมา แต่หล่อนไม่อยากเล่นเกมต่อไปอีกแล้ว ถ้าถึงวันที่เกมจบลงหล่อนคงขาดใจตายเสียแน่ ๆ

   ท่ามกลางความคิดหลากหลาย เสียงทุ้มนุ่มก็แทรกเข้ามาในโสตประสาท

   "พอจะกินอะไรได้ไหม มื้อเช้าสำคัญ คุณไม่ได้ตัวคนเดียว ฉะนั้นจะอดมื้อใดมื้อหนึ่งไม่ได้ เพราะพวกเขาต้องการสารอาหารจากแม่ที่เพียงพอ"

   เขาพูดจบหล่อนก็ทำหน้าเหม็นเบื่อ ส่ายหน้าไปมาราวเด็กกำลังถูกบังคับให้กินผัก

   "พรีมกินอะไรไม่ลงค่ะ มันคลื่นไส้ พรีมคงลงไปทานมื้อเช้ากับทุกคนไม่ไหว คุณลงไปคนเดียวนะคะ ฝากขอโทษคุณพ่อของคุณด้วยที่ต้องเสียมารยาท"

   "ไม่ลงไปก็ไม่เป็นไร แต่ยังไงก็ต้องฝืนใจกิน เดี๋ยวผมให้คนเอาขึ้นมาส่งที่นี่ โอเคนะพรีม"

   เสียงเขาเริ่มเข้ม หล่อนไม่อยากขัดใจจึงยอมแพ้

   "ก็ได้ค่ะ คุณน่ะชอบบังคับพรีม"

   "ก็เพราะผมเป็นห่วง..."

   เหมือนเขาจะรู้ตัวว่าเผลอหลุดปาก หรืออะไรก็แล้วแต่ การที่เขาชะงักไปหล่อนจึงลืมตามอง ก็เห็นว่าแววตาเข้มกำลังเบนความสนใจไปทางอื่นราวต้องการปิดซ่อนความรู้สึก และเขาก็ทำร้ายหัวใจที่กำลังพองโตด้วยการบีบมัน

   "ผม...ผมแค่เป็นห่วงลูกของผม เพราะถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาพวกเขาจะต้องได้รับผลกระทบไปด้วย ฉะนั้นรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี จนกว่าพวกเขาจะคลอดออกมา"

   "ค่ะ" 

   หล่อนปิดเปลือกตาลงตามเดิม ไม่อยากมองหน้าเขาอีกต่อไปแล้ว ก่อนจะสัมผัสได้ถึงการลุกขึ้นยืนของเขา

   "เอาข้าวต้มร้อน ๆ นะพรีม เดี๋ยวผมลงไปบอกแม่ครัวให้"

   "ก็ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องใส่กระเทียมเจียวมานะคะ"

   "อืม..."

    ที่ต้องกำชับเพราะตอนนี้หล่อนแพ้กลิ่นของมันอย่างหนัก จากที่ก่อนหน้าหล่อนชอบทานเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับเหม็นขึ้นมาเสียอย่างนั้น 

    เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้น ทั่วทั้งห้องเงียบงันหลังจากเขาออกไป เมื่อจมอยู่กับตัวเอง พริมาก็เริ่มจะคิดถึงเรื่องเดิม ๆ อีกครั้ง หล่อนทาบฝ่ามือลงบนหน้าท้องที่ยังไม่นูนเด่นชัด รอบขอบตาร้อนผ่าว ได้แต่พร่ำโทษตัวเอง...ไม่น่าเลย หล่อนไม่น่ารับงานนี้ตั้งแต่แรก ไม่น่าพาตัวเองเข้ามาในชีวิตของเขา อยากหาทางออกแต่ออกไม่ได้ เริ่มรู้สึกได้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่เกินจะแบกรับไหว มันไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้ในตอนแรกเสียแล้ว