บทที่ 6 สะใภ้คนโปรด (2)

ตรงมุมที่ใช้ทานอาหาร ซึ่งทุกคนในบ้านตื่นลงมาทานมื้อเช้ากันพร้อมหน้า เหลือก็เพียงแต่อคิราห์กับพริมา และการที่อคิราห์เดินมาคนเดียว สายตาของอัทธ์ก็มองหาลูกสะใภ้ขึ้นมาทันที

"มากินข้าวด้วยกันสิตาคิน แล้วเมียแกล่ะ ไม่ลงมาเหรอ"

แววตาเข้มมองไปยังแม่เลี้ยงที่นั่งอยู่ใกล้กับบิดา ถัดไปเป็นอชิระและอณิมา น้องต่างแม่ของเขา เขาแค่นยิ้มไปให้พวกเขาอย่างเสียมิได้ ไม่อยากทำให้บิดาลำบากใจตั้งแต่เช้า

"พรีมแพ้ท้อง เวียนหัวลงมาไม่ไหวครับคุณพ่อ ป้านิ่มอยู่ไหน ผมอยากได้ข้าวต้มร้อน ๆ สักถ้วย"

ชายหนุ่มเดินไปเมียงมองมื้อเช้าแบบบุฟเฟต์ที่แม่ครัวเตรียมไว้ วันนี้เขาไม่เห็นมีข้าวต้ม และคงต้องสั่งให้แม่ครัวทำให้ใหม่

"แม่ครัวไปโรงพยาบาลแล้ว ให้หนูพรีมกินอย่างอื่นนอกจากข้าวต้มได้มั้ย"

"เธอกินอะไรไม่ได้หรอกครับคุณพ่อ"

อคิราห์เดินตรงไปยังครัว เขาคิดว่าคงจะต้องลงมือเองเมื่อแม่ครัวไม่อยู่ ในขณะเดียวกันนั้นอณิมาก็ลุกจากที่ของตน หล่อนเดินตามหลังพี่ชายคนโตที่หายเข้าไปในห้องครัว

ในห้องครัว อคิราห์กำลังมองหาหม้อใบเล็ก เขายืนงงอยู่ในครัวเพราะไม่รู้จะหยิบจับอะไรก่อน ไม่ได้ทำอาหารทานเองมานาน เขาจึงต้องทบทวนความจำ กำลังคิดว่าแค่การต้มข้าวต้มสักถ้วยมันช่างยุ่งยากสิ้นดี พริมาจะรู้ไหมว่าเขาลงทุนลงมือด้วยตัวเองเช่นนี้

ในขณะที่กำลังรองน้ำใส่หม้อนั้น เสียงหนึ่งก็ดังแทรก

"โอ้โหพี่คิน รักเมียมากถึงขนาดหาข้าวหาปลาให้กินเลยเหรอคะ"

อคิราห์หันไปมอง...น้องสาวต่างแม่วัยสิบแปดที่ชอบมายุ่งวุ่นวายกับเขา...ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วหันกลับมาทางเก่าโดยไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ ทำราวอณิมาเป็นอากาศธาตุที่ไร้ตัวตน

อณิมายอมไม่ได้ที่เขาทำเย็นชาใส่ หล่อนเดินเข้าไปยืนใกล้ร่างสูงเด่น แหงนหน้ามองเขา​

"แผนอ้อนผัวแน่ ๆ เลยค่ะ แค่แพ้ท้องจะอะไรนักหนา ในขณะที่ทุกคนกินอาหารของแม่ครัวได้ แต่พี่สะใภ้ของแคนดี้กับกินไม่ได้ เรื่องมากจังเลยนะคะ เดือดร้อนพี่คินต้องมาคอยหาให้กิน"

"ถ้าไม่มีอะไรทำ ว่างนักก็ไปนั่งให้ปลาตอดไป จะไปไหนก็ไป รำคาญ!"

"พี่คิน! แคนดี้แค่หวังดี พี่คินกำลังถูกอำนาจเมียครอบงำจนเปลี่ยนไปรู้ตัวบ้างมั้ยคะ"

"พี่ไม่ต้องการความหวังดีจากเธอ...ยายลูกเมียน้อย!"

"พี่คิน ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้! แม่แคนดี้มาหลังจากแม่พี่ตายไปแล้ว ตายไปแล้วก็คือตาย คุณแม่ไม่ใช่เมียน้อยใครทั้งนั้น!"

เหมือนถูกจี้จุด ชายหนุ่มปิดก๊อกน้ำแล้วหันไปถลึงตามองอีกฝ่าย

"หยุด อย่าพูดถึงมัน อย่าพูดถึงคุณแม่ของพี่แบบนี้!"

"พี่คินตราหน้าแคนดี้ว่าลูกเมียน้อย แต่ก็ยังดีกว่ายายพรีมก็แล้วกัน มาทำงานไม่ทันไร ก็อ่อยบอสจนจับเขาทำผัวได้สำเร็จ ที่ร้ายคือพี่คินก็ดันเล่นด้วย พี่คินน่ะโง่แสนโง่ เจอผู้หญิงจับด้วยการปล่อยให้ท้อง มันใช้ลูกจับพี่คินเพื่อหวังสมบัติรู้ตัวบ้างมั้ยคะ...โอ๊ะ!"

"อยากโดนตบปากแตกรึไง!"

อณิมายกมือขึ้นลูบหน้า เมื่อน้ำในหม้อถูกสาดมาใส่หน้าเข้าเต็ม ๆ หล่อนก้มลงมองตัวเองที่เปียกปอนไปหมด เปียกไปถึงหัวราวกับไปเล่นสงกรานต์มา อารมณ์โกรธทำให้หล่อนกระทืบเท้าเต้นเร่า กรีดร้องออกมาลั่นห้องครัว

"อร๊าย! ไอ้พี่คิน เปียกหมดเลย...โอ๊ย!"

หล่อนร้องออกมาเมื่ออุ้งมือแกร่งคว้าหมับลงบนปลายคางแล้วออกแรงบีบ แววตาคู่สวยกลอกไปมาเมื่อเห็นแววตาเข้มเขม่นมองราวจะกินเลือดกินเนื้อ เขาบดกรามจนเป็นสันนูน เข่นเสียงรอดไรฟัน

"ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าเสือกปากดี เธอเป็นแค่น้องต่างแม่อย่าสะเออะมาสอนลูกชายคนโตของบ้านหลังนี้ จำเอาไว้ ถ้าใครหน้าไหนมันพูดถึงพรีมแบบนี้อีก ฉันจะฆ่ามัน!"

"ฮึก! พะ พี่คิน!"

อณิมาสะดุ้งเฮือก หล่อนถอยร่นหนีเมื่อเขาสะบัดมือออกจากคางของหล่อนจนหน้าหันไปตามแรง เขาดูโกรธมากจนหล่อนนึกกลัว แววตาของเขาที่จับจ้องมองมาดูน่าพรั่นพรึงราวกับยักษ์มาร

หล่อนขบกรามแน่น ยิ่งเกลียดชังพริมามากขึ้น กับการที่หล่อนแตะต้องอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย มันตอกย้ำความเชื่อของหล่อนว่าอคิราห์กำลังหลงเมียขนาดหนัก เขาไม่รู้ตัวว่าเปลี่ยนไปนับตั้งแต่พริมาตั้งท้องลูกแฝดให้กับเขา

"ออกไป!"

ชายหนุ่มตวาดไล่ อณิมาสะบัดหน้าหนีแล้วปาดน้ำตาวิ่งหนีออกไปนอกห้องครัว เขายืนสงบสติอารมณ์อยู่สักพักเมื่ออยู่เพียงลำพัง หลังจากนับหนึ่งถึงร้อยและนึกขึ้นมาได้ว่าพริมากำลังรอมื้อเช้าจากเขา เมื่อนั้นใจก็เย็นลง และเริ่มปรุงอาหารเช้าให้หล่อนด้วยความใส่ใจ​ เขาบอกตัวเอง​ ถ้าดูแลหล่อนดี​ ลูกของเขาก็จะสมบูรณ์แข็งแรงตามสุขภาพของแม่ไปด้วย

+++++