บทที่ 7 สะใภ้คนโปรด (3)
Chapter 2 สะใภ้คนโปรด (3)
ตรงมุมพักผ่อนที่ค่อนข้างส่วนตัวและเงียบสงบ ริมรั้วสูงทึบมีต้นไผ่ปลูกเรียงเป็นแถวตลอดแนวยาว ช่วยสร้างความเขียวรื่นกลมกลืนอยู่กับสิ่งปลูกสร้างสไตล์ลอฟท์อย่างลงตัว...พริมาเดินมาพบอัทธ์ตามที่แม่บ้านไปตามให้หล่อนมาหาเขาที่นี่ อีกฝ่ายกำลังนั่งจิบน้ำชายามบ่ายอย่างสบายอารมณ์ การมาของหล่อนดึงแววตากร้านโลกให้หันมามอง
"อ้าว หนูพรีม มา ๆ นั่งก่อนสิ"
"คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับพรีมเหรอคะ"
หล่อนเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่ยังว่าง ตามองคนที่นั่งไขว่ห้างละเลียดชาหอมกรุ่นเข้าปาก สีหน้าดื่มด่ำกับความสุขที่ฉายออกมาทางแววตา เขาเคยบอกหล่อน ตอนนี้ยังขาดเพียงแค่หลาน ๆ มาวิ่งเล่นรอบบ้าน หลานจะช่วยเติมเต็มความสุขในบั้นปลายชีวิตให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
จึงไม่แปลก การที่หล่อนตั้งครรภ์ลูกของอคิราห์ และเป็นลูกที่อคิราห์ยืดอกยอมรับ จึงทำให้อัทธ์ดีใจจนมองข้ามเรื่องที่คนอื่นในบ้านท้วงติง เรื่องที่หล่อนจงใจใช้ลูกมาจับลูกชายคนโตของบ้านนี้
แววตากร้านโลกทว่าแฝงไว้ด้วยความอบอุ่นมองมายังลูกสะใภ้ แววตาที่พริมาสัมผัสได้ว่าเขามีความรักให้กับหล่อน เหมือนเป็นลูกสาวอีกคนของบ้าน
"เห็นว่าหนูยังแพ้ท้องหนักเลยเหรอ"
"ค่ะ คุณพ่อ อาจเป็นเพราะท้องแฝด พรีมก็เลยแพ้หนักกว่าคนอื่น ๆ ทั่วไป"
"อืม...อดทนหน่อยนะ เมื่อตอนคุณแม่ของตาคินก็แบบนี้ แต่พอพ้นสี่ห้าเดือนก็ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ถ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกแม่ครัว ไม่ต้องเกรงใจ"
"ค่ะ คุณพ่อ"
พริมาคลี่ยิ้ม หล่อนมองเห็นความสุขในแววตาแสนอบอุ่นคู่นั้นยามได้เอ่ยถึงภรรยาที่จากไป
อัทธ์ขยับกายเปลี่ยนท่านั่ง เขายืดตัวขึ้นมา พริมามองตาม มือใหญ่หยิบกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา กล่องที่ตอนแรกพริมาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าวางอยู่ จากนั้นจึงเปิดฝากล่องออก ก่อนจะกันมาให้หล่อนดู
"สวยมั้ย"
พริมาเอียงหน้ามอง เมื่อในนั้นคือเซ็ทเครื่องประดับ มีทั้งสร้อยคอ ต่างหู แหวน และสร้อยข้อมือ ในความรู้สึกหล่อนนั้นก็สวยดี มูลค่าคงมากโข แต่ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายนำมาให้ดูทำไม
"สวยค่ะ น่าจะมีราคาน่าดูเลยนะคะ"
"เป็นของคุณแม่ตาคินเขาน่ะ มันมีอายุพอ ๆ กับเขาเลย และพ่อคิดว่าตอนนี้ก็ได้คนที่รับช่วงดูแลต่อแล้ว จึงเอาออกมาจากตู้เซฟหลังจากเก็บซ่อนมานาน"
"....."
แล้วพริมาต้องตกใจ เมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายก็ยื่นเครื่องเพชรมาตรงหน้า หล่อนมือไม้เงอะงะ เพราะทำอะไรไม่ถูก
"พ่อยกให้หนู รับไว้สิ"
"มะ ไม่ได้นะคะ! คุณพ่อจะยกให้พรีมไม่ได้"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะฮึ ในเมื่อหนูเป็นเมียตาคิน เป็นแม่ของหลานฉัน ตอนนี้หนูก็เป็นเหมือนลูกคนหนึ่ง ตาคินรักใครพ่อก็รักคนนั้นเหมือนลูกนั่นแหละ"
อัทธ์คะยั้นคะยอ จับมือของพริมาให้รับของมีค่าที่เขาเต็มใจยกให้ ด้านพริมาทำหน้ากระอักกระอ่วน หล่อนไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าอัทธ์รู้ความจริงขึ้นมา เขาคงเกลียดชังหล่อนอย่างแน่นอน
และถ้าอคิราห์รู้ เขาอาจโกรธมากที่สมบัติของมารดาถูกนำมายกให้หล่อนง่าย ๆ แบบนี้
"พรีมอยากให้คุณพ่อเก็บไว้ให้หลานมากกว่าค่ะ เขาสมควรได้รับเพราะว่ามีสายเลือดของคุณคินอย่างแท้จริง...พรีม...เอ่อ...จะว่าไปแล้ว พรีมเป็นแค่คนอื่นที่มาทีหลังนะคะ"
"หนูก็เก็บเอาไว้ แล้วจะเก็บไว้ให้ลูก ๆ นั่นก็เป็นสิทธิ์ของหนูแล้ว รับไว้เถอะ อย่าให้คนแก่ต้องเสียน้ำใจเลยนะ"
"เอ่อ...ก็ได้ค่ะ พรีมจะเก็บเอาไว้ให้พวกเขานะคะ"
พริมาจำใจต้องรับเอาไว้เพราะถูกยัดเยียดหนักขึ้น รู้สึกอึดอัดใจเหลือเกินที่ต้องแสดงละครต่อหน้าทุกคน และหล่อนก็กำลังรู้สึกผิดที่หลอกคนแก่หนึ่งคนจนเชื่อสนิทใจ เขายังรักและเอ็นดูหล่อนไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าหรือลับหลังอคิราห์
หล่อนตั้งใจจะนำไปส่งต่อให้อคิราห์ ให้เขาเก็บเอาไว้เพราะมันคือทรัพย์สินที่เขาควรจะได้ หล่อนได้มาเพราะการโกหก ฉะนั้นจึงไม่ควรที่จะเก็บของเหล่านี้ไว้เป็นของตน
พริมาเดินใจลอยหลังปลีกตัวมาจากอัทธ์ กำลังจะนำของขวัญจากเขาไปเก็บในห้อง และเพราะไม่ทันระวังตัว จู่ ๆ อณิมาก็โผล่พรวดออกมาจากมุมอับ ทั้งสองจึงชนกันเข้าเต็ม ๆ กล่องเครื่องเพชรในมือพริมาตกลงพื้นจนสิ่งที่อยู่ในนั้นกระจัดกระจายออกมาจากกล่อง อณิมาจึงได้เห็นว่ามันคือชุดเครื่องประดับที่ราคาคงไม่ธรรมดาแน่นอน
"นี่มัน...ชุดเครื่องเพชรนี่ เธอเอามาจากไหน!"
พริมาเม้มปากแน่นเพราะรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เกลียดตนเข้าไส้ หล่อนไม่อยากบอกว่าใครให้มา ทำทีเป็นไม่สนใจอีกฝ่ายที่ยืนจ้องตาเขม็ง รีบย่อกายลงนั่งเก็บเครื่องประดับเหล่านั้นใส่กล่องตามเดิม
