บทที่ 8 สะใภ้คนโปรด (4)
อณิมามองท่าทีลุกลี้ลุกลนอย่างขัดใจ หล่อนยิ่งหงุดหงิดเมื่อพริมาทำเหมือนไม่อยากเสวนาด้วย เมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นมา จึงหาเรื่องด้วยการยื้อแย่งกล่องสีแดงมาจากมือของเจ้าตัว หากแต่พริมาเองก็ไม่ยอม ต่างฝ่ายต่างยื้อยุดกันไปมา
"ไม่ได้ยินรึไง เธอไปเอามาจากไหน หรือไปขโมยใครมากันแน่!"
'อดทนเอาไว้พริมา เราไม่ใช่สะใภ้ตัวจริงในบ้านหลังนี้'
พริมาเตือนตัวเอง นับหนึ่งถึงร้อยพลางสูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อไม่ให้ฟิวส์ขาดทะเลาะกับลูกสาวคนเล็กของบ้านวรธาดา
แต่ก็ไม่รู้จะทนไหวไหม ใจเริ่มเต้นเร่าเมื่อสายตาดูถูกดูแคลนมองมาพร้อมรอยยิ้มหยัน จนต้องแก้ต่างให้ตัวเอง
"พี่ไม่ได้ขโมยใครมา คุณพ่อเป็นคนให้มากับมือ"
"อะไรนะ!"
"ไม่เชื่อก็ไปถามท่านดู"
"คุณพ่อ! คุณพ่อเนี่ยนะให้เครื่องเพชรเธอ!"
อณิมาบดกรามจนเป็นสันนูน หล่อนกำลังเกิดความอิจฉาเมื่อถูกพริมาแย่งความรัก แววตาที่ซ่อนความชิงชังเอาไว้ไม่มิดมองพริมาตั้งแต่หัวจรดเท้า กระตุกยิ้มหยันเพื่อกดอีกฝ่ายให้ต่ำลง
"หึ คงจะออดอ้อนคุณพ่อสุดฤทธิ์ล่ะสิท่า ถึงได้มาชุดใหญ่แบบนี้ เก่งนะ จับพี่คินทำผัวได้สำเร็จ ก็ยังออเซาะจนคุณพ่อหลงหัวปักหัวปำ!"
'ไม่เป็นไรพรีม เธอจะทนอีกไม่นาน งานจบก็แยกย้าย แล้วก็จะไม่ได้เจอยัยเด็กบ้านี่อีก เธอจะทำมันพังตอนนี้ไม่ได้'
ในขณะที่พริมาพยายามตั้งสติ หากแต่อณิมาก็ไม่หยุดยั้งอารมณ์ตัวเอง หล่อนยิ้มเหยียด ตามมาด้วยถ้อยคำแง่ลบ
"เธอน่ะมันพวก Gold digger น่ารังเกียจสิ้นดี!"
"แคนดี้!"
"ฉันพูดอะไรผิด ถ้าเธอไม่มีเป้าหมายที่จะจับผู้ชายรวย ๆ เธอก็คงไม่อ่อยพี่คินจนเขาพลาดหรอก ยัย Gold digger!"
พริมาขบกรามแน่น มันคือคำด่าที่สะเทือนไปถึงข้างใน เมื่ออีกฝ่ายกล่าวหาว่าหล่อนมีนิสัยชอบปอกลอกผู้ชาย คบใครก็หวังในเงินของเขา หล่อนรู้สึกโกรธจนหน้าชา อยากตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายเหลือเกิน โพล่งความจริงออกมาเพื่อที่หล่อนจะได้หลุดพ้นไปจากกลุ่มคนเหล่านี้เสียที
หากแต่ก็เหมือนคนเบื้องบนอยากให้หล่อนอยู่ในโลกหลอกลวงต่อไป จึงดลให้อชิระเดินผ่านมาทางนี้พอดี เสียงนั้นดังมาก่อนตัวด้วยซ้ำ
"แคนดี้ หยุดได้แล้ว!"
เสียงดุนั้นทำให้อณิมาถอนหายใจ หันไปตวัดตามองคนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แผดเสียงใส่หน้าพี่ชาย
"พี่เคน! อีกแล้วนะคะ"
"จะไปทำอะไรก็ทำ ถ้าคุณพ่อเดินมาได้ยินจะทำยังไงฮึ!"
อชิระเอ่ยไล่เพื่อห้ามทัพ อณิมาที่กำลังโกรธจัดหันมาถลึงตาใส่พริมา ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจขึ้นไปอีก เมื่อใคร ๆ ต่างก็ออกโรงปกป้องพี่สะใภ้ที่หล่อนไม่เต็มใจยอมรับเอาเสียเลย
ได้เข้ามาเป็นสะใภ้เพราะว่าท้อง หล่อนจะไม่ยอมรับผู้หญิงนักขุดทองมาเป็นสมาชิกในบ้านโดยเด็ดขาด
"แคนดี้! แยกย้ายไปได้แล้ว ไปสิ"
"โง่กว่ายายพรีม โง่ยิ่งกว่าควาย ก็พี่ชายแคนดี้เนี่ยแหละ!"
เมื่อมีคนมาปกป้องพริมา อณิมาก็เดินกระทืบเท้าหนีไปอย่างไม่สบอารมณ์ จนตรงกลางทางเดินเหลือเพียงอชิระกับพริมา ต่างฝ่ายต่างคลี่ยิ้มปร่าแปร่ง
และในขณะที่พริมากำลังจะเดินปลีกตัวไปนั้น อชิระก็คว้าข้อมือของหล่อนเอาไว้ พริมามองตรงจุดที่มือใหญ่สัมผัส เขาเหมือนจะรู้ตัวจึงยอมคลายแรงออก
"อย่าคิดมากนะพรีม แคนดี้ไม่เคยชอบใครสักคนที่เข้ามาในชีวิตพี่คิน พรีมไม่ใช่คนแรกที่เจอฤทธิ์ของเธอ"
"ค่ะ พรีมเข้าใจ"
พริมาแค่นยิ้ม หล่อนไม่อยากพูดอะไรมากเพราะเป็นแค่คนนอก และหล่อนก็กำลังอึดอัดกับสายตาและท่าทีของอชิระ เขาชอบมองหล่อนแปลก ๆ คล้ายกับซ่อนบางอย่างเอาไว้ภายใน
หล่อนเหมือนวัวสันหลังหวะ คิดไปเองว่าอชิระอาจจะรู้ความลับที่หล่อนกับอคิราห์ร่วมกันทำ และการคุยกับเขาให้น้อยที่สุดจึงเป็นการเซฟตัวเองในระดับหนึ่ง
"พรีมขอตัวก่อนนะคะ"
ยังไม่ทันจะก้าวขาไปจากตรงนี้ เสียงเข้มก็ดังมาก่อนตัว
"พรีม ผมก็ตามหาคุณแทบแย่ ที่แท้ก็อยู่ตรงนี้"
อคิราห์เดินเข้ามาใกล้ แววตาเข้มมองหน้าน้องชายสลับกับพริมา มันสื่อถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
"พรีมไปหาคุณพ่อมาค่ะ กำลังจะเอาของไปเก็บ ก็มาเจอ...เอ่อ...เจอพี่เคนพอดี"
"อยู่บ้านเดียวกัน ไม่เคยคุยกันเลยรึไง ถึงต้องมาดักคุยกลางทางแบบนี้"
