บทที่ 2 ย้อนวัย

ตอนนี้ฉันอายุได้เพียงยี่สิบสามปีเท่านั้น ปัจจุบันยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่งเลยเพราะพึ่งถูกไล่ออกไปเมื่อวานนี้เอง เหตุผลที่โดนไล่ออกก็เพราะว่าโดนใส่ร้ายจากเพื่อนร่วมงานว่าแย่งแฟนเจ้าลูกของร้านอาหารที่ฉันทำงานอยู่ นั่นก็คือแย่งไอ้กันจากพี่พิม

ซึ่งพี่พิมก็ไม่ค่อยจะชอบฉันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทุกอย่างมันจึงดูเหมาะเจาะ ไม่มีอะไรให้แก้ตัวด้วยซ้ำ โอกาสที่เหมาะสมทุกอย่าง แน่นนอนว่าผลมันจึงถูกไล่ออกมาอย่างง่ายดายไร้การโต้แย้งใดๆ เพราะถึงจะทำไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น ส่วนไอ้กันมันเป็นคนที่เจ้าชู้ ชอบเป็นคนมือเร็ว ปากว่ามือถึงคอยจ้องแต่จะลวนลามฉันอยู่แล้วเมื่อมีโอกาส

ขออย่าให้เจออีกทีนะ…

แม่จะเอาไม้หน้าสามทุบให้จริงๆ ส่วนซีเจนทุกคนคงจะสงสัยว่าเขาเป็นลูกของฉันจริงๆ ใช่ไหม น้องสาวที่อายุห่างกันหรือเปล่า ถ้าเป็นลูกจริงทำไมถึงมีลูกทั้งๆ ที่อายุยังน้อยล่ะ

คำถามเหล่านี้เป็นคำถามที่ฉันพยายามตอบมันมาเป็นสามปีแล้วมันยังไม่หมด ซีเจนเป็นลูกของฉันจริงๆ ตอนที่ฉันอายุได้ยี่สิบปีเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน....

ห้าปีก่อน

ในตอนนั้นฉันทำงานอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็นร้านที่เปิดเป็นกึ่งคลับ กึ่งร้านอาหารเล็กๆ ในช่วงดึกๆ จะผู้ชายวัยรุ่นและผู้ชายรุ่นพ่อที่ใครๆ ต่างเรียกพวกเขาว่าเสี่ยนั้นได้เข้ามาทานอาหารและดื่มที่ร้านเป็นจำนวนมาก คืนหนึ่งไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ เพราะมีหลายกลุ่มด้วยกัน

งานที่ต้องพบกับผู้คนหลากหลาย ทำสีหน้าให้ยิ้มแย้มตลอดถึงแม้จะตรงข้ามกันกับอารมณ์ก็ตาม ฉันพยายามทำมันมาตลอดกระทั่ง…

“เพล้ง!”

อ๊าก!

เมื่อฉันทำลังเสิร์ฟอาหารอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเสี่ย มันใช้มือเข้ามาจับที่สะโพกลูบลงมาถึงก้นของฉัน ด้วยความตกใจสุดขีดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

สถานการณ์ที่ต้องเผชิญมันกระชั้นชิดไปหมด ทางเลือกไม่เยอะมาก และที่ฉันเลือกทำนั้นมันก็ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีเท่าไหร่นัก การหันกลับหลังแล้วนำถ้วยใบใหญ่ที่มีต้มยำกุ้งร้อนๆ ทุบเข้ากลางศีรษะของเฒ่าหัวงูคนนั้นทันที และเหตุมันก็บานปลายขึ้นมา

“นังนี่กล้าดียังไงถึงมาทำคนอย่างข้า!”

ร่างที่ทรุดลงใช่มือกุมศีรษะข้างหนึ่งที่มีเลือดออกเต็มไปหมดนั้นเอ่ยออกมา พร้อมกับร่างใหญ่ลุกขึ้นเช่นเดิมก่อนจะเข้ามากระชากแขนของฉันด้วยมือที่ว่างอีกข้างหนึ่ง

“ปล่อยฉันนะไอ้เฒ่าหัวงูปล่อย ช่วยด้วยคะ ช่วยที ใครก็ได้ช่วยด้วยผู้ชายคนนี้เขาลวนลามฉันคะ เมื่อกี้เขาจับก้นฉันด้วย”

ฉันร้องบอกทุกๆ คนที่กำลังยืนมองดูเหตุการณ์อยู่เพื่อขอความช่วยเหลือ ทางเลือกเดียวที่มีน้อยนิดในตอนนั้น แต่เมื่อมีคนจะเข้ามาช่วยไอ้เฒ่าหัวงูคนนั่นกลับตอบว่า

“อย่ามายุ่ง นังนี่มันเป็นเด็กเลี้ยงของข้า ดื้อจริงนะ มันไม่รักดีแอบหนีมาเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น ใช่ไหม?”

ฉันเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดเหล่าออกจากปากไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้น ก่อนที่จะสะบัดแขนของตัวเองอย่างแรงเพื่อให้ออกจากการจับกุมแต่มันก็ไม่ได้ผล

เมื่อไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นกลับกระชากแขนฉันตอบพร้อมกับจะเดินออกจากร้าน

“ไม่จริงนะคะ ฉันไม่ได้เป็นเด็กเลี้ยงเขา ไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำไปอีกอย่างฉันทำงานอยู่ที่ร้านนี้ไม่ได้หนีออกมาเที่ยวอย่างที่เขาพูดค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะ ช่วยด้วย!”

น้ำตาของฉันหลั่งไหลออกมาเป็นสายจากเบ้าตาของตัวเอง ตอนนี้มันกลั้นเอาไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ ไม่ไหวแล้วเพราะดูท่าทางจะไม่มีใครฟังที่ฉันพูดเลย

ทำไมพวกเขาถึงได้เชื่อไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นนะ ทั้งๆ ที่มันไม่เป็นความจริงเลย ทำไมถึงไม่เชื่อฉันที่ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ปฏิเสธทุกอย่างที่ไอ้นั่นพูดออกมา

“จะเอาเมียกูไปไหน!”