บทที่ 4 รนหาที่

“แล้วมึงยุ่งอะไรกับเมียกูวะ”

ชายนิรนามที่ช่วยฉันตอบกลับขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความจริงจังมากกว่าเดิม นัยน์ตาของเขามุ่งมองตรงไปยังไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นโดยไม่เกรงกลัวใด ๆ

“ถ้าไม่อยากมีเรื่องส่งนังนั้นมาให้ข้า!”

ไอ้เฒ่าหัวงูนั้นตอบกลับมาอีกครั้งด้วยวาจาที่เปลี่ยนไปจากเดิม คือมีแต่ความคุกกรุ่นหนักกว่าเดิมและยังไม่ถอยหนี ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเป็นสามีฉันเนี่ยนะถึงจะแค่ในนามก็เถอะ ณ วินาทีนี้หากคิดได้ก็ควรหยุดมัน ทำไมไอ้เฒ่าหัวงูนี้ถึงหน้าด้านอย่างไร้เทียมทานแบบนี้นะ ยืนปักตัวเป็นเสาที่ไม่ย้ายตัวเองไปไหน ยังพยายามทำให้เป็นจุดสนใจเพิ่มขึ้นอีก

“แต่กูอยากมี ถ้าไม่อยากเข้าโลงตอนนี้ก็รีบไสหัวไปซะ ยังมีเวลาให้มึงคิดหลายวินาที”

ชายนิรนามที่ช่วยฉันบอกขึ้นมาอีกครั้งด้วยแววตาที่เรียบเฉยแต่แรงโทสะกลับเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าตัว

“งั้นมึงก็ได้มีสมใจแน่ แต่ไม่ใช่กับข้าแต่เป็นลูกน้องข้าต่างหาก เฮ้ย! มานี่หน่อย”

ไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นพูดขึ้นก่อนที่จะส่งเสียงเรียกอะไรบ้างอย่างให้ออกมา ซึ่งแน่นอนว่าต้องมาจัดการกับชายนิรนามที่ช่วยฉันไว้แน่ พอได้ยินเสียงฝีเท้าของหลายคนวิ่งเข้ามายังที่นี้ฉันต้องเบิกตากว้างเป็นหลายเท่า ก่อนที่จะกลืนน้ำลายตัวเอง เพราะสิ่งที่เห็นเป็นลูกน้องของไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นวิ่งมาตรงหน้าถึงสามสี่คน แต่ละคนมีท่าทางที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

ไม่มีทางชนะหากคนพวกนั้นเข้ามารุมแบบหมาหมู่

“ครับเสี่ยมีอะไรให้พวกผมรับใช้ครับ”

“จัดการไอ้หน้าอ่อนนี่หน่อย มึงไม่ตายดีแน่ไอ้หนูเพราะลูกน้องข้าแต่ละคนเก่งด้านต่อสู้ทั้งนั้น ฮ่าๆ”

ไอ้เฒ่าหัวงูคนนั้นสั่งลูกน้องตัวเองก่อนที่จะหันมาแล้วยกมือชี้หน้ามาทางชายนิรนามที่ช่วยฉันไว้ ด้วยความจริงจัง คำสั่งนั้นทำให้ฉันค่อนข้างใจไม่ดีเท่าไหร่นัก

ฉันเป็นคนทำให้เขาเดือนร้อนจริงๆ เขาต้องมาเดือดร้อนเพราะช่วยฉัน

มันไม่ใช่แล้ว ทำยังไงดีล่ะยัยเจนิส คิดสิ คิดๆ ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะตัดสินใจกระชากแขนชายนิรนามคนนั้นด้วยแรงประมาณหนึ่ง พร้อมกับพูดกับเขาทันที

“นายแบบนี้ไม่ไหวหรอก หนีเถอะนะสู้ไปก็เจ็บตัวเปล่าๆ อย่าเอาชีวิตมาเสี่ยงเลย ช่วยแค่นี้ก็ดีแล้ว ยังไงก็ ขอบคุณมากนะที่ช่วยฉัน”

“เธอกลัวหรอ อยู่ข้างหลังไว้ก็แล้วกัน”

“…”

ชายนิรนามคนที่ช่วยฉันไว้หันหน้ามาตอบฉันก่อนที่จะกระชากแขนของฉันเบาๆ และบอกว่าให้อยู่ข้างหลังเขาไว้ก็แล้วกัน ใบหน้าเขาไม่มีความกังวลใจใด ๆ เลยสักนิดเดียว มีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้าตาอยู่แล้ว บอกได้เลยว่าตอนนี้ฉันกลัวมากที่สุด

กลัวในแบบที่ไม่เคยกลีวมาก่อนเลยด้วยซ้ำ เหมือนทุกอย่างกำลังให้ตัดสินใจ แต่ก็ห้ามไม่ได้แล้ว

“ได้ครับเสี่ย เฮ้ย! พวกเราลุย”

ไอ้พวกลูกน้องไอ้เฒ่าหัวงูสามคนนั้นต่างก็รับคำของเจ้านายตัวเอง ก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาหาพวกฉันในตอนนี้

กรื๊ก!

“พวกมึงเข้ามาตาย”