บทที่ 47 โปรดฟัง

 น้ำตาของผมคลอออกมาเต็มขอบตาอย่างร้อนผ่าวทำไมถึงออกมาง่ายๆ แบบนี้นะ แบบนี้มันยิ่งให้คำพูดติดอยู่ที่ลำคอตัวเองจะเปล่งเสียงเท่าไหร่อีกไม่ออก ผมกลายเป็นคนบ่อน้ำตาตื้นไปแล้ว

“…”

“จะ เจ..อะ อย่าจากโซไปอีกเลยนะ อย่าทำให้โซกลายเป็นป๊ะป๋าที่ขาดลูกอีกเลย รู้ไหมมันเจ็บปวดมากแค่ไหนทั้งทรมานเจียนจะขาดใจ รู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ