บทที่ 57 หวาน

ร่างที่กอดเกร็งกันอย่างสุดๆ ผละออกจากกันแล้วนอนจ้องตากันแบบนั้นเป็นเวลาที่เนินนาน ไม่มีใครหลยสายตาใครทั้งนั้น การเฝ้ารอที่ถึงจุดสิ้นสุดได้จบลงเสียที

นานแล้วสินะ... ที่ผมรอคอยเวลาที่จะได้พบเธอ คนที่รักมากกว่าชีวิตของตนเองเสียอีกแต่ว่าวันนี้ คืนนี้เธอได้มาอยู่ตรงหน้า ตรงสายตาของผมแล้วและผมก็เชื่อเ...