บทที่ 9 อดีตของผม
ฉันบอกเขาไปว่าพ่อชื่อโซฟัส ส่วนชื่อของซีเจนฉันก็ตั้งโดยการเอาอักษรตัวหน้าของชื่อโซฟัสมารวมกับอักษรตัวหน้าของฉันเจนิส ชื่อที่ได้ก็คือซีเจน
ถึงยังไงฉันก็ยอมรับได้เลยว่าในตอนนี้ฉันก็ยังรักโซฟัสมากเสมอ รักอยู่เสมอ รักไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้สักครั้ง และฉันก็เชื่อว่าซีเจนก็คงจะรักพ่อของเขาไม่น้อยไปกว่าฉันเหมือนกัน
นี่ก็คืออดีตของฉันที่มันยากจะลืม...
SOFUS: TALK
สายฝนที่ต่างกำลังโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าอันแสนกว้างใหญ่ ที่ในตอนนี้ไม่ว่าจะมองไปยังทิศทางไหนก็เห็นแต่ความมืดครึ้มสีเทาปนดำทั่วไปหมด ทั้งในระยะสายตาและระยะไกล
มันเป็นสีแห่งความเศร้าหมองหม่น ดูไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลยกับสภาพอากาศแบบนี้ แต่ทำไมคนอย่างผมถึงชอบมันนะหรือเพราะว่ามันเป็นสีที่สามารถปกปิดความรู้สึกด้านในสุดของตัวเองได้ดีกว่าสีอื่น
ปกปิดทุกอย่างที่ไม่ให้แสดงออกไปได้ ผมยืนมองออกไปภายนอกจากกระจกบานใหญ่และหนาภายในห้องทำงานของตัวเองที่อยู่ชั้นบนสุดของห้าง MISCREANT เป็นห้างของพวกผมกลุ่ม 5 MISCREANT ได้ร่วมหุ้นกันสร้างขึ้นมาเพียงเพราะแค่อยากทำธุรกิจแค่นั้น ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะได้ผลตอบรับที่มากล้นจนผลกำไรของแต่ละปีสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุดนิ่ง
การพัฒนาในทุกด้านก็ไม่หยุดนิ่งด้วยเช่นกัน เพราะถือว่าเป็นการรักษามาตราฐานของห้างให้สูงขึ้นตามความนิยมด้วย งานทุกอย่างจึงต้องอาศัยความคิดสร้างสรร
ความทันสมัยเข้าทันยุคและทันเหตุการณ์ เพราะเหตุนี้ละมั้งไอ้เพื่อนเวรพวกนั้นมันถึงทิ้งให้ผมบริหารอยู่แค่คนเดียว ส่วนพวกมันกับสุขสำราญกับธุรกิจของตัวเองแล้วคอยแต่อ้างว่าเบื่อกับพวกตัวเลขบ้าง เบื่อพวกพนักงานสาวๆ บ้าง ที่เอาแต่มองและสิ่งที่พวกมันใช้อ้างโดยไม่มีเหตุผลเลยนั่นก็คือว่าเพราะผมเป็นคนที่เย็นชาเป็นเอกลักษณ์ซึ่งเป็นนิสัยตายตัวอยู่แล้ว ทำอะไรต้องถูกต้องมากกว่าถูกใจ พูดคำไหนคำนั้น พนักงานจึงเกรงใจผมมากเหมาะที่เป็นผู้บริหาร
ดูข้ออ้างร้อยแปดของพวกมันสิครับ ไอ้พวกเพื่อนเวรของผม ส่วนพวกมันจะมาหาผมก็เป็นบ้างครั้งเท่านั้น ไม่ใช่ว่าคนอย่างผมไม่ได้มีธุรกิจเป็นของตัวเองนะ ผมก็มีเหมือนกัน
ผมไม่ชอบเลยที่จะอยู่นิ่งๆ เหมือนคนไม่มีอะไรจะทำแบบนี้ มันเป็นสิ่งที่ชอบทำให้จิตใจของผมฟุ้งซ่าน ชอบคิดถึงแต่พวกเรื่องเดิมๆ อยู่เสมอ ซึ่งนั้นมันไม่ดีเท่าไหร่นัก ไม่ดีกับผมเอามาก ๆ ก็แล้วกัน มีคนเคยบอกว่าสิ่งที่ตัวเราพยายามที่จะลืมมันให้ได้ แต่ทำไมเรากลับจำมันได้จนขึ้นใจส่วนสิ่งที่พยายามจำมันกลับลืมได้ มันคงจะถูกสำหรับความคิดของผม ทำไมผมถึงจำสิ่งนั้นได้ขึ้นใจตัวเองเลยนะ จำได้ไม่มีวันลืม
“ทำไมยังไม่ลืม...”
ผมมองออกไปดูบรรยากาศภายนอกก่อนที่จะพูดเปรยออกมาเบาๆ กับเรื่องนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้ว ทำไมผมยังคิดถึงมันอยู่เสมอ ในหัวของผมคิดถึงแต่เรื่องของผู้หญิงคนนั้น ไม่เคยละทิ้งๆ ได้เลย
ผู้หญิงที่เคยทำให้ผมรู้จักว่าความรักเป็นยังไง เธอเป็นคนแรกที่เป็นคนสอนผมให้ได้รู้จักกับเรื่องแบบนี้ เธอเป็นกำลังใจให้ผมในทุกๆ เรื่อง รอยยิ้มที่แสนสดใสที่เธอยิ้มให้กับผมมันเป็นกำลังใจอย่างดีเลย
เมื่อผมเหนื่อยจากเรื่องต่างๆ นั้นเธอก็จะคอยปลอบใจอยู่เสมอแต่เรื่องมันก็ไม่เป็นแบบนั้น ความสุขมันอยู่กับผมได้ไม่นาน ไม่ยั้งยืนเหมือนกับคนอื่นๆ เธอจากผมไปเมื่อสามปีก่อน...
