บทที่ 6: เด็กหญิงน่าเกลียดชอบเขา
ไม่ได้เหรอ?
เมื่อได้ยินคำพูดของเจย์ เอิร์นก็หันกลับมา กะพริบตาปริบๆ และโชว์ไฝบนใบหน้าให้เจย์เห็นอย่างเต็มที่
“นอนไม่ได้เหรอ? ทำไมล่ะคะ?”
“ข้างบนมีห้องเตรียมไว้ให้เธอแล้ว ห้องที่เธอนอนเมื่อวานเป็นห้องของฉัน” เจย์เตือนเอิร์น
เขาเป็นคนติดที่ เมื่อคืนเอิร์นยึดห้องของเขาไป เขาก็ไม่มีทางเลือก ต้องไปนอนห้องรับแขกแทน ซึ่งห้องที่ไม่คุ้นเคยทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืน
ดังนั้นคืนนี้ เขาต้องคุยกับเอิร์นให้รู้เรื่อง เพื่อให้เธอยอมคืนห้องให้เขา
เมื่อได้ยินคำขอของเจย์ เอิร์นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
เธอพูดกับเจย์ว่า “แต่ว่า... พี่เจย์คะ ฉันชอบนอนห้องของพี่มากกว่านี่นา...”
พอได้ยินคำพูดนี้ของเอิร์น เจย์ก็ถึงกับอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด
เขาที่เคยจัดการปัญหายุ่งยากมากมายของบริษัทศิริบูรณ์ มั่นใจว่าไม่เคยเจอปัญหาไหนที่แก้ไม่ได้ แต่พอมาเจอเด็กสาวตัวตลกอย่างเอิร์น เขากลับรู้สึกสับสนทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ใบหน้าของเจย์แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา เอิร์นก็เกิดความคิดอยากจะแกล้งเขาขึ้นมาทันที
เธอเดินลงมาจากบันได มาหยุดอยู่ข้างๆ เจย์
เธอขยับเข้าไปใกล้เจย์มากขึ้น แล้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “พี่เป็นคนติดที่นอนเหรอคะ?”
เจย์พยักหน้า “ใช่ ถ้าเปลี่ยนห้องฉันจะนอนไม่หลับ ฉันชินกับกลิ่นในห้องของฉันมากกว่า”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจย์ เอิร์นก็ยิ่งได้ใจ
เธอกระซิบเสียงเบาแล้วถามพร้อมรอยยิ้มว่า “พี่เจย์คะ ถ้านอนไม่หลับ มานอนกับฉันก็ได้นะคะ?”
คำพูดของเอิร์นทำเอาเจย์หน้าดำทะมึนทันที เขาที่ไม่เคยขาดคนตามจีบมาตลอดชีวิต ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองที่อายุยี่สิบกว่าแล้ว จะมาถูกเด็กสาวอย่างเอิร์นหยอกล้อเอาได้
เมื่อเห็นสีหน้าของเจย์ เอิร์นก็อดหัวเราะฮ่าๆ ออกมาไม่ได้ และเมื่อเธอหัวเราะ ไฝบนใบหน้าก็ดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
เจย์มองเอิร์นแบบนั้นแล้วถลึงตาใส่เธออย่างแรง
เขาตวาดใส่เธอว่า “ไสหัวไป...”
แผนของเอิร์นสำเร็จ เธอส่งยิ้มให้เจย์หนึ่งที ยึดครองห้องของเจย์ได้สำเร็จ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เธอก็รีบคว้ากระเป๋านักเรียนแล้ววิ่งขึ้นชั้นบนอย่างรวดเร็ว
เจย์มองตามร่างของเธอไป แววตาฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
ทำไมเขารู้สึกว่าคู่ดูตัวที่คุณปู่จัดหามาให้พวกเขาสามพี่น้องคนนี้ ดูไม่ค่อยจะน่าไว้ใจเลยนะ?
มาถึงก็ชวนให้ไปนอนด้วยกันเลย นี่คือความสงวนท่าทีที่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ควรจะมีเหรอ?
แต่เธอก็เป็นคนตรงไปตรงมา นอกจากไฝบนหน้าที่ดูขัดตาไปหน่อย เจย์ก็ยังไม่ได้รู้สึกเกลียดเธอขนาดนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น เอิร์นลงมาจากชั้นบนแต่เช้า
แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว หลังจากเอิร์นทานอาหารเช้าไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็เห็นไนน์หาวหวอดๆ เดินลงมาจากห้องนอนชั้นบน
เมื่อเห็นว่าเอิร์นนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารและกำลังกินข้าวอย่างสบายใจ ไนน์ที่ไม่เคยชอบหน้าเอิร์นอยู่แล้วก็โกรธขึ้นมาทันที
“เอิร์น เธอมันจะมากเกินไปแล้วนะ...”
เอิร์นที่กำลังกินแซนด์วิชอยู่พอดี พอได้ยินไนน์ว่าเธอเกินไป แซนด์วิชในมือก็เกือบจะร่วงลงพื้น
ไนน์วิ่งมาอยู่ข้างๆ เธอ แล้วบ่นไม่หยุด
“เอิร์น นี่คือบ้านตระกูลศิริบูรณ์ ไม่ใช่บ้านตระกูลวิจิตรวงศ์นะ บ้านเรามีกฎระเบียบเรื่องการกินข้าว พี่เจย์กับพี่ไมล์ยังไม่ลงมาเลย เธอมีสิทธิ์อะไรมากินก่อน?”
เมื่อมองใบหน้าของไนน์ที่ดำคล้ำเพราะนอนไม่พออย่างรุนแรง เอิร์นก็อดที่จะแขวะเขาไม่ได้
“พี่เจย์ของนายไปทำงานแล้ว พี่ไมล์ของนายก็ไปโรงเรียนแล้ว เหลือแต่นายนั่นแหละที่นอนจนตะวันโด่ง ไนน์ ทำไมนายไม่นอนไปจนถึงเย็นเลยล่ะ?”
“ยังจะมาว่าฉันไม่มีมารยาทอีก ฉันไม่ได้โง่นะ จะปล่อยให้ตัวเองหิวตายได้ยังไง?”
พอโดนเอิร์นสวนกลับแบบนี้ ไนน์ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที
เขาเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ในห้องนั่งเล่น เกือบจะแปดโมงแล้ว
“จะสายแล้ว ทำไมเธอไม่เรียกฉันสักคำ!” ไนน์ตะคอกใส่เอิร์น
เอิร์นกินแซนด์วิชชิ้นสุดท้ายในมือจนหมด แล้วพูดเหน็บแนมไนน์ว่า “นายจ่ายเงินให้ฉันหรือไง? ฉันจะเรียกนายทำไม?”
“เธอกินอยู่บ้านฉัน แค่เรียกฉันตื่นมันจะตายหรือไง? ยัยหน้าไฝ ฉันไม่เคยเจอใครไร้มารยาทเท่าเธอมาก่อนเลย...”
ไนน์ถูกเอิร์นยั่วโมโหอีกครั้ง
เมื่อเห็นเขาโกรธจนเหมือนไก่ชนขนพอง เอิร์นก็ไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย
เธอลุกขึ้นหยิบกระเป๋านักเรียน มองไนน์ด้วยสายตาเย็นชาแล้วสวนกลับไปว่า “ที่ฉันมากินอยู่บ้านนาย ไม่ใช่ว่าฉันเต็มใจมานะ... ถ้านายไม่พอใจฉัน ก็ไล่ฉันออกไปสิ นายคิดว่าฉันอยากจะมาเกาะบ้านนายกินนักหรือไง?”
ไนน์ถึงกับพูดไม่ออก
ยัยหน้าไฝคนนี้รู้วิธียั่วโมโหคนจริงๆ ต่อให้ไนน์มีความกล้ามากกว่านี้ร้อยเท่า เขาก็ไม่กล้าไล่เอิร์นออกไปหรอก แค่เขาเอ่ยปากพูดให้เอิร์นออกจากตระกูลศิริบูรณ์แม้แต่คำเดียว ปู่แท้ๆ ของเขาที่อยู่ต่างประเทศคงรีบจองไฟลท์ด่วนกลับมาจัดการเขาอย่างหนักแน่
เมื่อเห็นใบหน้าของไนน์ที่เดี๋ยวบึ้งเดี๋ยวบูดเพราะความโกรธ อารมณ์ของเอิร์นก็ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอคว้ากระเป๋านักเรียน หันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่ก่อนไปก็ยังหันมาพูดกับไนน์ว่า “จะรอแค่ห้านาทีนะ ถ้าช้าฉันไม่รอแล้วนะ คุณไนน์ ขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรียนก็น่าจะเท่ดีเหมือนกันนะ ฮ่าๆ...”
พูดจบเอิร์นก็หันหลังเดินจากไป
ไนน์ยืนอึ้งไปครึ่งวินาที ก่อนจะรีบขยับตัวอย่างรวดเร็ว
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ายัยหน้าไฝคนนี้จะกล้าทำตัวเป็นเจ้าของบ้าน ไม่เพียงแต่ยึดห้องของพี่เจย์ไป แต่ยังจะมายึดรถที่เขาใช้ไปโรงเรียนอีก
เขาคือคุณไนน์ผู้สูงส่งนะ ถ้าให้นักเรียนทั้งมหาวิทยาลัยเห็นเขาขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรียนล่ะก็ เขาคงได้อับอายขายขี้หน้าไปถึงชวาแน่ๆ
ไนน์รีบวิ่งอย่างสุดชีวิต ในวินาทีสุดท้ายของนาทีที่ห้า ในที่สุดเขาก็ขึ้นมานั่งบนรถได้ทัน
เขาหยิบแซนด์วิชมาหนึ่งชิ้น หนีบกระเป๋านักเรียนไว้ ผมที่ยังไม่ได้เซ็ตก็ชี้โด่ชี้เด่อยู่บนหัว
คนขับรถที่เห็นสภาพอันน่าสมเพชของไนน์ ก็อดส่ายหัวไม่ได้
เขาขับรถไปส่งไนน์ที่โรงเรียนมาหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นไนน์เสียท่าขนาดนี้
มองไปทั่วทั้งเมืองนันดู คนที่สามารถจัดการไนน์ได้อยู่หมัดแบบนี้ คงจะมีแค่เอิร์นคนเดียวเท่านั้น
ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็มาถึงหน้ามหาวิทยาลัยนันดู ตอนที่กำลังจะลงจากรถ เอิร์นก็ขยับเข้าไปใกล้ไนน์
เธอมองใบหน้าหล่อเหลาเอาการของไนน์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วพูดว่า “คุณไนน์ รู้ไหมว่าฉันชอบอะไรในตัวคุณ?”
เมื่อได้ยินเอิร์นบอกว่าชอบเขา ไนน์ก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที เขาทำตัวแย่ๆ กับเธอสารพัดขนาดนี้แล้ว เอิร์นยังจะมาชอบเขาอีกเหรอ?
ยัยหน้าไฝนี่ สติไม่ดีหรือเปล่า?
