บทที่ 7: ชอบฉันตรงไหน? ฉันจะเปลี่ยน!
เนมยกแขนขึ้นกอดตัวเอง ทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก
“ยัยขี้เหร่ เธอบ้าไปแล้วหรือไง? บอกมาสิว่าชอบฉันตรงไหน ฉันจะเปลี่ยนให้หมด!”
เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยและเย็นชาของเนม เอิร์นก็เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
เธอเอ่ยออกมาเพียงเบา ๆ ว่า “ฉันชอบท่าทางที่เธอไม่ชอบหน้าฉัน แต่ก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”
พูดจบ เอิร์นก็คว้ากระเป๋านักเรียนของเธอแล้วลงจากรถไป ขณะเดินจากไป เธอก็ไม่แม้แต่จะชายตามองเนมเลยแม้แต่น้อย ทำเหมือนเขาเป็นอากาศ
เมื่อมองแผ่นหลังของเอิร์นที่กำลังเดินจากไปเขาโกรธจนแทบอยากจะกระทืบเท้า
บรรดาเพื่อนนักเรียนที่มักจะอยู่รายล้อมเนม เมื่อเห็นรถของเขา ก็พากันกรูเข้ามา
หนึ่งในนั้นชื่อภูมิ เป็นลูกน้องคนสนิทของเนม เมื่อเห็นเนมลงจากรถด้วยท่าทีโกรธจนอยู่ในใจเขาก็รีบเข้าไปทักทาย
“คุณเนม เป็นอะไรไปครับ? ดูท่าทางไม่ค่อยดีเลย?”
คำพูดของภูมิยิ่งทำให้เนมโกรธมากขึ้น
เขาชี้ไปที่เอิร์นที่เดินห่างออกไป แล้วสบถว่า “ให้แกอยู่บ้านเดียวกับยัยขี้เหร่ที่ขัดหูขัดตาทุกวัน แกจะอารมณ์ดีได้เหรอวะ?”
เมื่อได้ยินเนมพูดถึงเอิร์น ภูมิก็หุบปากฉับ เขารู้เรื่องวีรกรรมของเอิร์นจากปากของภณิตามาแล้ว ผู้หญิงที่สามารถซัดภณิตาจนเละเป็นโจ๊กได้ขนาดนั้น ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
ดูท่าแล้ว คุณเนมคงจะเจอของแข็งเข้าให้แล้ว
ภูมิรับกระเป๋านักเรียนจากเนมและทั้งสองคนเดิน ข้างกันเข้าไปในมหาวิทยาลัย
เขากินแซนด์วิชในมือไปด้วย พูดกับภูมิไปด้วย
“ภูมิ ที่ให้ไปสืบเรื่องเทพธิดานักบิดเมื่อคืน ได้เบอร์ติดต่อเธอมารึยัง?”
ภูมิส่ายหน้า “คุณเจย์ ยังเลยครับ...ไอ้มาร์คนั่นปากแข็งมาก มันรับเงินห้าล้านไปแล้วบอกผมว่า เทพธิดานักบิดที่มันจ้างมา เป็นออเดอร์ที่กดสั่งจากในเน็ต!”
"อะไรนะ? การแข่งรถ พีเค มันตกต่ำขนาดนี้แล้วเหรอ? เทพธิดาระดับนั้น หาได้จากการกดสั่งในเน็ตเนี่ยนะ?" เนมกัดแซนด์วิชในมืออย่างแรง แล้วพูดด้วยความโมโห
ภูมิส่ายหน้าแล้วตอบ “อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจครับ คุณเนมวางใจเถอะ ผมจะสืบต่อไป และต้องหาช่องทางติดต่อของเทพธิดาให้ได้แน่นอนครับ”
เมื่อได้ฟังคำพูดของภูมิ ความโกรธในใจของเนมก็ยังไม่หายไปทั้งหมด
เขาทำหน้าบึ้งตึง ครุ่นคิดอยู่ตลอดว่าจะใช้วิธีไหนสั่งสอนเอิร์นให้หลาบจำ เพื่อให้ยัยขี้เหร่นี่รู้ว่าเขา ไม่ใช่คนที่เธอจะมาหาเรื่องได้
หลังอาหารกลางวัน เขาได้รับโทรศัพท์จากเจย์
เจย์บอกในโทรศัพท์ว่าให้เขาหาเวลาช่วงบ่าย พาเอิร์นไปซื้อชุดราตรีที่ห้างสรรพสินค้า เพราะคืนนี้ที่คฤหาสน์ใหญ่ตระกูลศิริบูรณ์ จะมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เอิร์น
พอคิดว่าโดนยัยขี้เหร่รังแกขนาดนี้ แต่ที่บ้านกลับต้องมาจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เธอ ความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจของเนมก็มีที่ระเบิดทันที
เขาคิดว่า จะอาศัยจังหวะงานเลี้ยงต้อนรับนี้ ทำให้เธอได้ลิ้มรสความขมขื่น ขายหน้าสักหน่อย เธอก็คงไม่มีหน้าจะมาเกาะตระกูลศิริบูรณ์อีกต่อไป
เมื่อมีความคิดแล้ว เขาก็เริ่มลงมือทันที
เขาเรียกภณิตาที่เมื่อวานโดนเอิร์นซัดซะน่วมมาหา แล้วพูดว่า “ภณิตา คืนนี้ที่บ้านฉันจะจัดงานเลี้ยง คนที่มามีแต่พวกผู้หลักผู้ใหญ่กับคุณชายตระกูลไฮโซทั้งนั้น เธออยากไปไหม?”
พ่อของภณิตาเป็นเพียงผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการของมหาวิทยาลัยนันดู เพื่อที่จะประจบประแจงตระกูลศิริบูรณ์ และสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลไฮโซอื่นๆ ในเมืองนันดู ภณิตาจึงพยักหน้า และตอบตกลงโดยไม่ลังเล
เธอกล่าวว่า “คุณเจย์ ฉันอยากจะไปแน่นอนค่ะ...”
“ดี ในเมื่อเธออยากไป งั้นก็ช่วยฉันทำอะไรให้ฉันอย่างนึงสิ”
“คุณเจย์ เรื่องอะไรเหรอคะ?”
เขาเข้าไปกระซิบกระซาบใกล้ๆ ภณิตา สีหน้าของภณิตาที่ตอนแรกดูตึงเครียดและหวาดกลัวจนสั่นแต่หลังจากได้รับการยุยงจากเนม เธอก็เริ่มผ่อนคลายและเห็นดีเห็นงามกับเขาด้วย
ไม่นาน เอิร์นที่กำลังเรียนอยู่ในห้องเรียน ก็ได้รับโทรศัพท์จากเนม
“ยัยขี้เหร่ พี่เจย์เพิ่งโทรมา บอกว่าคืนนี้จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เธอ ให้ฉันพาเธอไปซื้อชุดราตรี จะไปไหม?”
เอิร์นไม่ค่อยจะสนใจงานเลี้ยงไร้สาระแบบนี้เท่าไหร่
ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยนันดูโด่งดังไปทั่วประเทศ เธอแค่อยากจะใช้เวลาช่วงที่เรียนอยู่ที่นี่หาความรู้ที่มีประโยชน์ให้ได้มากที่สุด
ดังนั้น เธอจึงปฏิเสธเนมไปทันทีโดยไม่คิดเลย
“ไม่ไป...”
เนมไม่คิดว่าเอิร์นจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดขนาดนี้ เพื่อที่จะล่อให้เอิร์นไปให้ได้ เขาจึงเริ่มใช้ลูกไม้โดยการยั่วโมโห
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน พี่เจย์นี่จัดอะไรก็ไม่รู้? ก็แค่งานเลี้ยงต้อนรับ จำเป็นต้องซื้อชุดราตรีให้เธอด้วยเหรอ?”
“ดูสภาพตัวเองสิ เหมาะกับชุดราตรีที่ไหน? ต่อให้ใส่ชุดมังกร เธอก็ไม่เหมือนองค์รัชทายาทหรอกนะ จะบอกให้ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ซื้อให้หรอกนะ แต่เธอเลือกที่จะไม่เอาเองต่างหาก”
“ถึงตอนนั้น ถ้าไปขายขี้หน้าในงานเลี้ยงต้อนรับ ก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน”
คำพูดของเนมกระตุ้นความสนใจของเอิร์นได้สำเร็จ เนมบอกว่าเธอใส่ชุดมังกรก็ไม่เหมือนองค์รัชทายาทงั้นเหรอ? ไอ้หมาเอ๊ย ดูท่าว่าเงินห้าล้านที่เสียไปเมื่อคืน คงยังไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดสินะ
ขณะที่เนมกำลังจะวางสาย เอิร์นก็พูดขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน ฉันไป ฉันกลัวขายหน้านี่...คุณเนม พาฉันไปสิ พาฉันไปตอนนี้เลย...”
ไม่นาน เอิร์นก็เก็บกระเป๋า แล้วตามเขาไปที่ห้างสรรพสินค้า ทั้งสองคนไปที่แผนกชุดราตรี เลือกชุดที่แบบสวยและราคาดีมาหนึ่งชุด
ในขณะเดียวกัน เจย์ซึ่งอยู่ที่ห้องทำงานของตัวเอง ก็ได้รับเอกสารยืนยันการซื้อสินค้าจากเคาน์เตอร์ในห้างฯ มาให้เซ็น
ชุดที่เอิร์นซื้อนั้นมาจากห้างสรรพสินค้าของตระกูลศิริบูรณ์เอง ทุกรายการใช้จ่ายของคนในตระกูลศิริบูรณ์จะต้องผ่านการเซ็นอนุมัติจากเจย์ ซึ่งเป็นประธานกรรมการบริหารของบริษัทศิริบูรณ์
เมื่อรูปภาพของชุดราตรีสไตล์ตะวันตกสีเขียวห่านถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของเจย์ ในแววตาของเขาก็ชื่นชมอยู่นิดหน่อย
ต้องยอมรับว่า เอิร์นสมกับเป็นนักเรียนออกแบบจริง ๆ รสนิยมในการเลือกเสื้อผ้าไม่เลวเลย
ผิวของเธอค่อนข้างคล้ำ นิสัยก็ค่อนข้างจะห้าว ชุดราตรียาวสีเขียวห่านชุดนี้ช่วยบดบังความแข็งกร้าวของเธอได้อย่างพอเหมาะพอดี ทำให้เธอดูอ่อนหวานนุ่มนวลขึ้น เพิ่มความน่ารักแบบเด็กสาวขึ้นมา
ถึงแม้ว่าบนใบหน้าของเธอจะมีไฝและปาน แต่เมื่อได้ชุดนี้มาเสริม ก็ทำให้เธอดูสวยใสขึ้นมาได้
ขณะที่เจย์กวาดตามองชุดราตรีชุดเหล่านั้น เหมือนมองเห็นภาพเอิร์นในร่างบอบบางสวมชุดเหล่านี้แล้วว่าจะเป็นอย่างไร
ไม่นานก็ถึงเวลาค่ำคืน บรรดาตระกูลไฮโซทั้งฝ่ายการเมืองและธุรกิจของเมืองนันดู ต่างมารวมตัวกันที่คฤหาสน์ชานเมืองของตระกูลศิริบูรณ์
ภณิตาที่แต่งตัวมาอย่างสวยงามก็มาถึงงานเลี้ยงเช่นกัน เธอเห็นเนมกำลังต้อนรับแขกอยู่ จึงรีบเดินเข้าไปทักทายเบา ๆ
“คุณเนม ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ รอแค่ให้ยัยขี้เหร่นั่นมาขายหน้าเท่านั้น...”
