บทที่ 13 ความสัมพันธ์ปริศนา
“ขอบคุณมากนะคะ”
“ไอ้ปาล์ม มึงถามน้องเขาสิว่าน้องเขาเป็นอะไรกับไอ้ธาม” ทีปกรกระซิบกับปณิธาน เขาทำหน้าครุ่นคิด
“จะดีเหรอวะ ถ้าน้องเขาเป็นเด็กไอ้ธามจริงๆ จะทำยังไง”
“มึงจะทำอะไร ถ้าเป็นก็คือเป็นสิวะ พวกกูแค่อยากรู้เฉยๆ” ปณัยกระซิบ พยายามผลักดันให้เพื่อนไปถามให้ได้
“ทำไมพวกมึงไม่ถามเองวะ”
“กูไม่กล้า มึงถามน่ะดีแล้ว” ทีฆทัศน์ดันหลังเพื่อนไปด้านหน้า
“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนนน” ปณิธานเบรกเอี๊ยด
“ไอ้ปาล์ม มึงคุยรู้เรื่องสุด ถามให้รู้เรื่องสิ ถ้าน้องเขาเป็นเมียไอ้ธาม แสดงว่าไอ้ธามมันทำเรื่องสุ่มเสี่ยงผิดกฎหมาย น้องเขาดูเด็กมาก มันไปล่อลวงน้องเขามาเป็นเมียหรือเปล่าวะ” ราชินทร์ยกมือขึ้นกอดอก ตั้งข้อสังเกต กานต์สินีเห็นเพื่อนของธันเมธคุยอะไรบางอย่างสีหน้าเคร่งเครียดแล้วมองมาทางเธอก็นึกสงสัย
“พี่ๆ มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” กานต์สินีเดินเข้าไปหา ปณิธานอึกอักไม่กล้าพูด ทีปกรเห็นท่าทางของเพื่อนแล้วหงุดหงิด จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามออกมาเอง
“เฟย์เป็นอะไรกับธามเหรอ”
“เฟย์เป็นน้องสาวของพี่ธามค่ะ” เธอตอบ ทำให้ทุกคนลอบถอนหายใจโล่งอก ขณะที่ปณิธานได้ยินคำตอบแล้วถึงกับยิ้มออกมา
“เอ๊ะ! พี่ไม่เห็นรู้ว่าไอ้ธามมีน้องสาวด้วย เป็นน้องสาวแท้ๆ หรือเป็นญาติกัน” ปณัยถามต่อ
“คุณพ่อคุณแม่เฟย์เป็นเพื่อนกับคุณพ่อคุณแม่พี่ธาม เมื่อเดือนที่แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ของเฟย์ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เฟย์ไม่มีญาติ คุณพ่อคุณแม่ของพี่ธามเลยให้เฟย์มาอยู่บ้านพี่ธามค่ะ”
“อ๋อ... น้องสาวคนละพ่อคนละแม่ แล้วอย่างนี้เฟย์จะอยู่กับธามตลอดไปเลยหรือเปล่า” ราชินทร์เป็นฝ่ายถามบ้าง
“อยู่จนเรียนจบม.ปลายค่ะ หลังจากนั้นคุณพ่อคุณแม่พี่ธามจะให้เฟย์ไปเรียนต่อต่างประเทศ”
“แบบนี้นี่เอง เฟย์เป็นน้องสาวไอ้ธามก็เหมือนเป็นน้องสาวพวกพี่ มีอะไรคุยกันได้ ปรึกษากันได้นะ” ปณัยยกมือขึ้นแตะบ่าหญิงสาวเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่พยาบาลเข็นเตียงของธันเมธออกมาจากห้องฉุกเฉินพอดี
“ไอ้ณัย!” เสียงดุดังขึ้น ทำให้ปณัยสะดุ้งโหยง เห็นคนเจ็บมองเขาตาวาว ปณัยรีบเอามือออกจากบ่าของเด็กสาวทันที
“เรียกซะเสียงดังเลย มีอะไร”
“เปล่า!”
“นี่จะขึ้นไปห้องพิเศษแล้วเหรอ”
“อืม...”
“ไปๆ ขึ้นไปบนห้องกันก่อน”
จากนั้นทุกคนก็พากันขึ้นไปบนห้องพิเศษ กานต์สินีมองชายหนุ่มที่นอนบนเตียงด้วยความสงสาร เขาคงเจ็บมาก นอกจากมีเฝือกที่ขาขวาแล้ว ที่ข้อมือด้านซ้ายยังถูกพันด้วยผ้ายืดอีกด้วย พอเข้ามาที่ห้องแล้วเพื่อนแต่ละคนก็เดินวนสำรวจห้องพักผู้ป่วย บ้างก็นอนบนโซฟาอย่างสบายใจ กานต์สินีทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องมาอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนของเขา
“คืนนี้ใครจะเป็นคนเฝ้าไอ้ธาม” ทีปกรถาม
“กูเฝ้าให้เอง พรุ่งนี้กูมีงานตอนบ่าย” ปณิธานอาสา
“ไม่เป็นไร กูอยู่เองได้ มีอะไรก็แค่เรียกพยาบาล”
“พวกพี่ไม่ต้องเฝ้าหรอกค่ะ เดี๋ยวเฟย์เฝ้าพี่ธามเอง” กานต์สินีบอกกับทุกคน เธอนั่งข้างเตียงแล้วมองเขาด้วยความเป็นห่วง
“พรุ่งนี้เธอไม่เรียนหรือไง”
“หยุดวันนึงก็ได้ค่ะ ถึงไปเรียนเฟย์ก็คงเรียนไม่รู้เรื่อง”
“แต่เธอหยุดเรียนเยอะแล้วนะ” ธันเมธเป็นห่วง น้ำเสียงที่คุยกับหญิงสาวนั้นนุ่มละมุน ไม่เหมือนที่คุยกับเพื่อนเลยแม้แต่น้อย ราชินทร์ยืนมองแล้วลอบอมยิ้ม
