บทที่ 15 หวงน้องสาว
“กลับบ้านไปเฟย์จะดูแลพี่ธามเอง”
“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก ห่วงตัวเองเถอะ จะเรียนทันเพื่อนไหม พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแล้วนะ ห้ามหยุด” เขาสั่งหน้าตาจริงจัง
“แต่พรุ่งนี้พี่ได้กลับบ้านแล้วนี่คะ ใครจะพาพี่กลับบ้าน”
“เดี๋ยวพี่ให้เพื่อนมารับก็ได้ พรุ่งนี้เธอไปเรียน เลิกเรียนแล้วก็กลับไปเจอกันที่บ้านเลย”
“ก็ได้ค่ะ พี่ธามคะ เฟย์จะกลับบ้านไปเอาของใช้ส่วนตัว พี่ธามจะเอาอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถาม
จริงสิ... พรุ่งนี้เขาจะได้กลับบ้าน เขาควรจะต้องมีเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว และกางเกงใน...
“พี่รบกวนหยิบของใช้ส่วนตัวในห้องน้ำ เสื้อผ้าให้พี่สักชุด เอ่อ... เอากางเกงในมาให้พี่ด้วยนะ” ประโยคสุดท้ายเขาพูดเสียงเบา ส่วนคนได้ยินนั้นหน้าแดงก่ำไปจนใบหู เธอเพิ่งแตกเนื้อสาวได้ไม่นาน พอได้ยินสิ่งที่เขาต้องการก็รู้สึกขัดเขินไม่น้อย
“ได้ค่ะ”
“อ้อ... รบกวนหยิบ Macbook มาให้พี่ด้วยนะ พี่จะเช็กงาน”
“ได้เลยค่ะ”
“เธออายุเท่าไหร่แล้ว ถึง 18 แล้วหรือยัง ขับรถเป็นไหม”
“เฟย์ขับรถเป็นค่ะ แต่เฟย์เพิ่งอายุ 17” เธอตอบ ธันเมธใช้ความคิดก่อนตัดสินใจอะไรบางอย่างออกมา
“งั้นไม่เสี่ยงดีกว่า เรียกรถเอานะ ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดเวลาเลย”
“ได้ค่ะ”
กานต์สินีกลับถึงบ้าน เธอรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋า ไม่ลืมที่จะหยิบชุดนักเรียนสำหรับวันพรุ่งนี้ติดไปด้วย ตามด้วยกระเป๋านักเรียน พอจัดการของของตัวเองเรียบร้อย เธอก็เดินเข้าไปในห้องของเขา เธอยังจำได้อยู่เลย วันแรกที่เข้ามาในบ้านหลังนี้ เขากำชับนักหนาว่ารักความเป็นส่วนตัว ห้ามไม่ให้เธอเข้ามายุ่มย่ามในห้องนอนและห้องทำงานของเขา แต่พอถึงตอนนี้เขาประสบอุบัติเหตุ ธันเมธให้เธอเข้ามาหยิบของในห้องของเขาได้เลย
เธอมองห้องนอนที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นสีดำ ดูทันสมัยมาก ไม่รอช้า รีบไปหยิบของใช้ส่วนตัวในห้องน้ำ หยิบเสื้อผ้า แล้วก็... กางเกงใน... เธอดึงลิ้นชักออกมา เห็นกางเกงในก็หยิบมาใส่กระเป๋าสะพายข้างสีดำของเขา บางทีเธอก็ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าแค่กางเกงใน ทำไมเธอต้องอายจนหน้าร้อนฉ่าแบบนี้ด้วย!
จากนั้นเธอก็เรียกรถแล้วไปโรงพยาบาล ก่อนจะขึ้นไปที่ห้อง เธอไม่ลืมที่จะซื้อขนมซื้อผลไม้ และซื้อชาเย็นติดไปเผื่อเขา เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก เธอพบว่าธันเมธไม่ได้อยู่คนเดียว แต่มีเพื่อนมาอยู่ด้วยอีกคน
“สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ชายตรงหน้าคือคนที่เธอเห็นเมื่อคืน
“รู้จักเพื่อนพี่แล้วใช่ไหม”
“พี่ที่มาเมื่อคืนใช่ไหมคะ”
“ครับ ยังไม่รู้จักชื่อพี่ใช่ไหม พี่ชื่อปาล์มนะ” ปณิธานแนะนำตัวเอง
“ค่ะพี่ปาล์ม พี่ธามคะ เฟย์ซื้อขนม ซื้อผลไม้ ซื้อชาเย็นมาเผื่อด้วย ไม่รู้ว่าพี่กินชาเย็นได้ไหม”
“พี่ไม่อยากกินชาเย็น พี่อยากกินกาแฟมากกว่า”
“กินกาแฟไม่ได้นะคะ พี่ธามต้องพักผ่อน” เธอแย้ง
“แต่ชาเย็นมันก็มีคาเฟอีนนะ เหมือนกันนั่นแหละ”
“มีคาเฟอีน แต่มีน้อยกว่ากาแฟ กินชาเย็นดีกว่าค่ะ กินแก้ขัดไปก่อน พี่ต้องพักผ่อนให้มากๆ” เธอเริ่มกล้าพูดมากขึ้น ธันเมธรับชาเย็นขึ้นมาดูด รสชาติไม่หวานมาก เธอแกะกล่องขนมคุกกี้ให้เขาแล้วหันไปจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ ปณิธานมองหญิงสาวที่ทำโน่นจัดนี่อย่างเพลิดเพลิน ธันเมธหันไปเห็นก็หน้านิ่วทันที
“มึงมองอะไร”
