บทที่ 17 ห้ามใส่กางเกงขาสั้น
เย็นวันต่อมา กานต์สินีกลับมาถึงบ้านพร้อมของสดที่ซื้อจากตลาด เปิดประตูบ้านเข้าไปเห็นธันเมธนอนอยู่บนโซฟา ส่วนเพื่อนๆ ของเขานั่งที่พื้นเล่นเกมกันอย่างสนุกสนาน
“กลับมาแล้วเหรอ” คนที่ถามเป็นคนแรกไม่ใช่ธันเมธ แต่เป็นทีปกร เพื่อนตัวแสบของเขา
“สวัสดีค่ะ เฟย์กลับมาแล้ว”
“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย ให้พี่ช่วยถือนะ” ปณัยตรงเข้าไปช่วยถือของเข้าไปในครัว ธันเมธเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเพื่อนแล้วรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที
“ไม่มาเล่นเกมแล้วเหรอ” ธันเมธถาม
“เดี๋ยวค่อยเล่น ช่วยน้องสาวมึงยกของก่อน วันนี้จะทำอะไรกินเหรอ ซื้อกับข้าวมาเยอะแยะเลย” ปณัยถามพร้อมกับเปิดถุงดูโน่นดูนี่ ธันเมธกรอกตาขึ้นมองเพดานบ้านอย่างเหนื่อยใจ
“ข้าวผัด ต้มยำกุ้ง ผัดผักค่ะ พี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”
“พี่อยากกินไข่เจียวหมูสับ อ้อ... พี่ไม่ค่อยกินเผ็ด ทำแกงจืดให้พี่ด้วยได้ไหม” ปณัยได้ทีก็เอาใหญ่ รีเควสต์สิ่งที่ตัวเองอยากกิน กานต์สินียิ้ม
“ได้ค่ะ”
“มึงอยากกินก็สั่งมาสิ จะไปรบกวนเฟย์ทำไม เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนเหนื่อยๆ ยังต้องมาทำกับข้าวให้พวกมึงกินอีก มีแค่ไหนก็กินแค่นั้นสิวะ!” ธันเมธตะโกนด่า ปณัยทำหน้าทะเล้น
“ไม่กี่อย่างเอง ทำแป๊บเดียวก็เสร็จ”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปช่วยเฟย์ทำเอง กูพอทำกับข้าวเป็น” ปณิธานวางเกมแล้วลุกขึ้นไปที่เคาน์เตอร์ครัว ธันเมธเม้มริมฝีปากแน่น สิ่งที่เขาต้องการคือจัดการเจ้าพวกเพื่อนบ้าไม่ให้ไปยุ่มย่ามกับเด็กสาว แต่ทำไปทำมากลายเป็นพวกมันพากันเข้าครัวเสียอย่างนั้น
“กู...”
“ไอ้ธาม มึงนอนเฉยๆ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพวกกูช่วยน้องเฟย์เอง” ทีฆทัศน์เป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง เขาก็เป็นอีกคนที่ลุกขึ้นไปในครัว
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเฟย์ขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ”
“ได้เลยครับ”
กานต์สินีขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เธอรีบร้อนเดินลงมาเพราะเกรงใจเพื่อนของธันเมธ พอเดินผ่านโซฟา ธันเมธถลึงตามองเธออย่างดุๆ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เมื่อหันไปในครัว เห็นพวกเพื่อนตัวแสบของเขาแต่ละคนมองเด็กสาวด้วยสายตาที่ซุกซน พวกมันเล่นจ้องมองแต่ขาอ่อนขาวๆ ของเธอ ตอนนั้นธันเมธเอามือลูบหน้าอกตัวเอง บอกให้ใจเย็นๆ เข้าไว้
“มาแล้วค่ะ”
“พี่ช่วยหั่นผัก ล้างเนื้อสัตว์ให้นะครับ” ปณิธานบอก แม้ว่ามือจะง่วนอยู่กับผักในกะละมังใบเล็ก แต่สายตากลับมองที่ใบหน้าและเรือนร่างของเธอ มองจนธันเมธถึงกับกำมือแน่น
“ขอบคุณมากค่ะ” เธอเดินไปเปิดตู้เย็น ก้มลงหยิบผักสดออกมาเพิ่ม จังหวะนั้นเจ้าพวกเพื่อนตัวดีหันไปมองเธอกันหมด
ทนไม่ไหวแล้วโว๊ย!
“เฟย์!” ธันเมธเรียกเสียงดุจนเธอสะดุ้ง พวกเพื่อนตัวดีต่างหลบตากันเป็นพัลวัน
“คะ?”
“มานี่หน่อยสิ!” เขากวักมือเรียก กานต์สินีเดินไปหาเขาทันที
“มีอะไรเหรอคะ”
“ไปเปลี่ยนกางเกงเดี๋ยวนี้!” เขากระซิบเสียงดุ กานต์สินีก้มมองกางเกงของตัวเอง แม้จะเป็นกางเกงขาสั้น แต่ก็ไม่ได้สั้นมากจนน่าเกลียด ความยาวเกือบจะถึงเข่าอยู่แล้ว
“ทำไมเหรอคะ”
“พี่บอกให้ไปเปลี่ยนก็ไปเปลี่ยนสิ ถามมาก!” เขาดุเธออีก ทีฆทัศน์นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูดถึงกับกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง
“ค่ะๆ” เธอรับคำแล้วรีบขึ้นไปเปลี่ยนกางเกงทันที พอหญิงสาวเดินขึ้นบันไดไป ทีฆทัศน์ก็เดินไปกระเซ้า
“รับบทพี่ชายหวงน้องสาวตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”
“ตั้งแต่พวกมึงเข้ามาอยู่ในบ้านกูนี่แหละ!”
“ไอ้ธาม มึงนี่นะ ทำเป็นหวงน้องเฟย์ ยังไงซะน้องเขาก็ไม่ได้เป็นสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้คลานตามมึงมา มึงจะหวงอะไรนักหนา” ทีปกรได้ยินแล้วอดไม่ได้ เดินเข้ามาแหย่ ธันเมธทำหน้าไม่ถูก
“พวกมึงมันไว้ใจไม่ได้!”
