บทที่ 18 ไม่ได้กั๊ก
“ไอ้คนขาหัก กูถามมึงจริงๆ มึงหวงเฟย์ขนาดนี้เพราะอยากจะกั๊กหรือเปล่าวะ!” ทีปกรโอบไหล่เพื่อน มองด้วยสายตาคาดคั้น
“กั๊กเกิ๊กอะไรกัน! พ่อแม่ฝากฝังให้กูดูแลยัยเด็กนั่นให้ดี กูรับปากพ่อแม่ไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้ ดูแลให้ดีนั่นก็คือไม่ให้พวกมึงมาเต๊าะน้องสาวกู พวกมึงมันเสือผู้หญิง เดี๋ยวจะพาน้องสาวกูเสียผู้เสียคน!” ธันเมธว่าเข้าให้ ทุกคนได้ยินแล้วหัวเราะครืน
“ไม่ใช่ว่ามึงจะเก็บไว้กินเองนะ น้องสาวแท้ๆ ก็ไม่ใช่ แถมยังอยู่ด้วยกันสองต่อสองในบ้านนี้อีก” ปณัยหรี่ตามอง ธันเมธคว้าไม้ค้ำยันยกขึ้นเตรียมจะฟาดเพื่อนตัวดี แต่มันก็ไว กระโดดหลบทัน
“ปากมึงนี่นะ!”
“เฮ้ยๆ เบาๆ น้องเขาลงมาแล้ว” ราชินทร์เตือนเพื่อน กานต์สินีลงมารอบนี้ เธอสวมกางเกงผ้าขายาวปกปิดมิดชิด ปิดยันตาตุ่ม แต่ดูแล้วก็น่ารักในสายตาคนมอง เธอเดินเข้าไปทำกับข้าวในครัว เพื่อนของธันเมธจึงยุติบทสนทนาแล้วไปช่วยเธอทำกับข้าวจนเสร็จ อาหารหลากหลายเมนูถูกจัดวางที่โต๊ะอย่างสวยงาม ปณัยประคองธันเมธไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว โต๊ะกินข้าวบ้านเขามีเก้าอี้แค่ 4 ตัว คนอื่นๆ ที่ไม่มีเก้าอี้นั่งก็ยืนกิน
“อื้อหือ... กับข้าวฝีมือน้องเฟย์อร่อยมากเลย แบบนี้พี่ขอมากินข้าวที่บ้านทุกวันเลยได้ไหม” ทีปกรถาม ยังไม่ได้ทันที่เธอจะอ้าปากตอบ ธันเมธก็สวนขึ้นก่อน
“บ้านมึงไม่มีข้าวให้กินหรือไง!”
“มี แต่ไม่อร่อยเท่าเฟย์ทำ” ทีปกรตักข้าวกินอย่างเอร็ดอร่อย กานต์สินีนั่งยิ้ม รู้สึกดีที่เพื่อนๆ ของเขาชอบกินกับข้าวฝีมือเธอ
“กูว่านะ พวกเราต้องเปลี่ยนสถานที่สังสรรค์กันแล้ว ตอนนี้ไอ้ธามก็ขาเดี้ยง ออกไปกินเหล้าที่ผับก็ไม่ได้ งั้นพวกเรามาเปิดตี้ที่บ้านมันดีไหม” ปณัยถาม
“ดีๆ กูเห็นด้วย เราอย่าทำให้ขาของมันเป็นอุปสรรคในการกินเหล้า” ทีปกรพูดเสริม ทุกคนเห็นด้วย
“ใช่ๆ”
“แต่พี่ๆ จะกินเหล้าแล้วขับรถไม่ได้นะคะ เฟย์ไม่อยากเห็นใครเกิดอุบัติเหตุอีกแล้ว” เธอพูดแทรกด้วยความเป็นห่วง
“น้องเฟย์ไม่ต้องเป็นห่วง ถ้าพี่เมาพี่ก็นอนค้างที่นี่...”
“ใครอนุญาตมิทราบ!” ธันเมธถามโพล่งขึ้นมาทันที ทีปกรปิดปากเงียบสนิท
“อ้าว... กูก็นึกว่ามึงเห็นดีเห็นงามด้วย”
“พวกมึงมาปาร์ตีสังสรรค์กันที่บ้านกู ถามหน่อยกินเสร็จแล้วใครจะทำความสะอาดบ้าน เดี๋ยวพวกมึงก็ทำบ้านเลอะเทอะเละเทะ ต้องมาเหนื่อยเฟย์อีก” ธันเมธดุ
“ไม่ต้องห่วงๆ พวกกูกินแล้วจะเก็บให้เรียบร้อยสะอาดเอี่ยมอ่องเลย”
“ใช่ๆ มึงไม่ต้องห่วงน้องเขาหรอก พวกกูจะไม่ทำตัวให้เป็นภาระน้องเฟย์เลย”
“อีกอย่าง... ให้พวกกูมาอยู่นี่ จะได้ช่วยดูแลมึงด้วย จะได้ไม่ลำบากน้องเฟย์” ปณิธานพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าหญิงสาว
“กูไม่ยักรู้ว่าพวกมึงจะมีน้ำใจขนาดนี้...”
“แน่นอน พวกกูเป็นคนดี” ปณัยพูดไม่อย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่สนด้วยว่าเจ้าของบ้านพูดประชด
“กินข้าวเสร็จ พวกมึงก็กลับบ้านกันไปได้แล้ว ขอบคุณมากที่ไปรับ”
“ไล่กลับบ้านอีกแล้ว เอะอะก็ไล่กลับบ้าน ใช่สิ... ตอนนี้มึงมีน้องเฟย์อยู่ด้วยแล้วนี่ พวกกูไม่สำคัญกับมึงแล้ว” ราชินทร์ตัดพ้อ
“กูไม่ได้ไล่ พวกมึงเป็นอะไรกันวะเนี่ย” ธันเมธยีผมตัวเอง
“เอาล่ะๆ ไม่แกล้งแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จพวกฉันล้างจานกันเอง ล้างจานเสร็จก็จะกลับกันแล้ว” ทีฆทัศน์ตัดบท เดี๋ยวคนเจ็บจะเครียดจนไม่หาย ดูท่ามันหวงน้องสาวนอกไส้ของมันมาก
“ดี!” ธันเมธวางช้อนส้อมถอนหายใจโล่งอก
“พี่ธามกินยาด้วยค่ะ” กานต์สินีลุกขึ้นไปหยิบยามาให้ เขารับยามากิน ส่วนเพื่อนๆ พากันเก็บจานชามไปล้าง ทำความสะอาดครัวคนละไม้คนละมือก็เสร็จเรียบร้อย
“เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่...”
“กูบอกแล้วไงว่าไม่ต้องมา พวกมึงทำงานทำการบ้างเถอะ” ธันเมธแทบจะยกมือไหว้พวกเพื่อนตัวแสบ ทุกคนพากันหัวเราะร่วน
