บทที่ 2 ดูแลน้องนอกไส้
“อืม... คงต้องให้เจ้าธามช่วยดูแลน้องไปก่อน” ธารินทร์ถอนหายใจ เขาคิดมาตลอดทางกลับบ้านว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดี แต่นี่น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้
“คุณก็รู้ว่าลูกชายคนเล็กเราหัวดื้อแค่ไหน อย่าว่าแต่ให้มาดูแลเฟย์เลย ดูแลตัวเองได้หรือเปล่ายังไม่รู้!” จิตราภรณ์พูดเสียงสะบัดพลางเอามือขึ้นกอดอก แม้ว่าเธอจะรักลูกชายคนเล็กมาก แต่ด้วยความหัวรั้นดื้อด้านพูดไม่รู้ฟังทำให้เธอเหนื่อยหน่ายใจ แม้ว่าจะมีบ้านหลังใหญ่อยู่ใจกลางกรุงเทพ แต่เจ้าลูกชายตัวดีก็เลือกซื้อบ้านออกมาอยู่แยกต่างหาก ไม่ยอมอยู่ร่วมกับพ่อแม่ แล้วแบบนี้จะให้ฝากฝังหลานสาวนอกไส้ได้ยังไง
“ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าผมไม่คิด ผมก็คิดเหมือนกันกับคุณนั่นแหละ” ธารินทร์พูดเมื่อเห็นว่าภรรยาของตัวเองเงียบไป
“อย่างเจ้าธามจะไปดูแลใครได้ ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย”
“คุณก็พูดเกินไป ลูกชายคนเล็กของเราน่ะ ถึงแม้จะดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่ก็เป็นคนเก่ง เฉลียวฉลาดอยู่ เสียดาย... ถ้าเจ้าธารอยู่กรุงเทพ คงไม่ต้องลำบากใจอย่างนี้” ธารินทร์พูดถึงลูกชายคนโตที่แสนจะพูดง่ายมีเหตุผล
เขามีลูกชายสองคน แต่ละคนนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว คนโตนิ่งสุขุม เป็นนักการทูต ทำงานในสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงลอนดอน ส่วนคนเล็กเรียนจบปริญญาโทจากอเมริกาได้ไม่นาน พอกลับถึงไทยก็ซื้อบ้านเลย เป็นนักธุรกิจ ทำธุรกิจหลายอย่าง อีกทั้งยังเป็นนักลงทุนในตลาดหุ้น นิสัยใจร้อน มุทะลุ กล้าได้กล้าเสีย ถึงจะนิสัยอย่างนั้น ตอนนี้ไม่เหลือใครให้ช่วยเหลือนอกจากเจ้านี่แล้ว
“นั่นน่ะสิคะ พรุ่งนี้เราลองไปคุยกับลูกดู ถ้าขอร้องดีๆ ไม่ได้ ก็คงต้องบังคับ!”
“ผมไม่รับเลี้ยงใครทั้งนั้นแหละ อย่ามายุ่งกับผม!” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นทันควันหลังจากธารินทร์พูดจบ ธารินทร์กับจิตราภรณ์หันมามองหน้ากันแล้วถอนหายใจ
“ลูกก็อย่าใจร้ายใจดำกับน้องเลย น้องน่าสงสาร เป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวจะใช้ชีวิตได้ยังไง เสียทั้งพ่อเสียทั้งแม่ไปพร้อมๆ กัน น้องไม่เหลือใครแล้วนะ” จิตราภรณ์เกลี้ยกล่อมลูกชาย
“ญาติห่างๆ ของเขาล่ะ ไม่มีแล้วเหรอไง”
“ไม่มีแล้ว น้องเหลือตัวคนเดียวแล้ว”
“อายุตั้ง 17 เริ่มดูแลตัวเองได้แล้วมั้ง บ้านก็มี ทำไมต้องมาอยู่บ้านผมด้วย ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็แค่โทรบอกผม เดี๋ยวผมดูแลให้เอง แต่จะให้มาอยู่บ้านเดียวกัน ผมไม่เอาด้วยหรอก ที่ผมซื้อบ้านมาอยู่คนเดียวเพราะผมต้องการความเป็นส่วนตัว” ธันเมธทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างแรง ธารินทร์ส่ายหน้าระอา
“ทำไมพ่อจะไม่รู้ว่าแกซื้อบ้านเพราะจะเอาสาวๆ มานอนกก บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าน้องมาอยู่ด้วย แกห้ามพาผู้หญิงมานอนที่บ้านหลังนี้” ธารินทร์ออกคำสั่ง
“เดี๋ยวๆ คุณพ่อเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะให้น้องเขามาอยู่บ้านผม”
“ที่พ่อมาคุยเรื่องนี้ ไม่ได้ต้องการถามความสมัครใจ แต่บอกให้แกรับรู้ไว้เฉยๆ ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องคอยดูแลเฟย์ พ่อขอเวลาแกไม่นาน อีกไม่ถึงปีเฟย์ก็เรียนจบม.ปลายแล้ว ระยะเวลาสั้นๆ ให้น้องมาอยู่ด้วยไม่ได้เหรอไง”
“ถ้าน้องเรียนจบม.ปลายแล้วคุณพ่อจะให้น้องไปไหน”
“พ่อจะให้น้องทำเรื่องไปเรียนต่อปริญญาตรีต่างประเทศ จะชิลีหรืออังกฤษก็ได้ ตัวพ่อกับแม่อยู่ชิลี ยังไงก็ดูแลเฟย์ได้ แต่ถ้าเฟย์จะเลือกเรียนที่อังกฤษ พ่อก็จะฝากให้ธารช่วยดูแล ยังไงซะธารก็ไม่พูดยากเหมือนแกหรอก”
“ผมรู้ว่าพี่ธารเป็นลูกชายคนดี ลูกชายสุดที่รัก ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณพ่อคุณแม่ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ยอม” ธันเมธยืนกรานเหมือนเดิม
