บทที่ 7 เริ่มต้นชีวิตใหม่
“เฟย์เป็นยังไงบ้าง” ธารินทร์โทรศัพท์มาหาลูกชายขณะรอขึ้นเครื่องบิน ธันเมธถอนหายใจยาวเหยียด
“วันนี้ไม่ยอมไปโรงเรียน เอาแต่ร้องไห้ขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง”
“ไม่ได้นะ จะปล่อยให้น้องอยู่แบบนี้ไม่ได้ แกต้องทำอะไรสักอย่าง!”
“ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”
“จัดการเรียบร้อย... แกจัดการยังไง” ธารินทร์ถามด้วยความเป็นห่วง
“ผมคุยกับน้องเขาแล้ว คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ”
“แกคุยกับน้อง แล้วน้องก็ทำตามที่แกบอกอย่างนั้นเหรอ” ผู้เป็นพ่อถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ไม่คิดว่าเจ้าลูกชายหัวดื้อจะจัดการเรื่องแบบนี้ได้
“ครับ”
“แกไม่ได้โกหกพ่อใช่ไหม”
“คุณพ่อ ไว้ใจผมสิครับ เฟย์ไม่ใช่เด็กดื้อ ไม่ใช่เด็กที่ไม่มีเหตุผล แค่ตอนนี้ยังเสียใจมากๆ ใช้เวลาสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แต่ถ้าคุณพ่อเป็นห่วงมากนัก ผมแนะนำให้ลาออกจากการเป็นเอกอัครราชทูตมาอยู่เมืองไทย ตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูกสาวนอกไส้อย่างเดียว!”
“แกไม่ต้องมาประชดพ่อเลย เพราะพ่อรู้ว่าแกเป็นคนยังไง พ่อเลยต้องถามย้ำๆ ซ้ำๆ เหมือนคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ!”
“โอย... พอแล้ว ผมไม่คุยกับคุณพ่อแล้ว แค่นี้นะ” ธันเมธกดวางสายโทรศัพท์ เขาทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ช่วงนี้งานตัวเองก็ยุ่งพอสมควร ยังต้องมารับบทพี่ชายแสนดีที่คอยดูแลน้องสาวผู้เศร้าโศกอีก คิดแล้วก็เอามือก่ายหน้าผาก ภาวนาให้เธอดีขึ้นในเร็ววัน อยากให้เธอตั้งใจเรียนม.ปลายให้จบ จะได้ออกจากบ้านเขาไปสักที ชีวิตหนุ่มโสดอย่างเขาจะได้กลับมามีสีสันเหมือนเคย ตอนนี้จะทำอะไรก็ยาก จะไปดื่ม จะนัดสาวก็ไม่มีโอกาส เพราะต้องมาคอยดูแลเด็กคนนี้ คิดแล้วก็เหนื่อย!
ธันเมธตื่นขึ้นมาอย่างเร่งรีบ วันนี้เขามีประชุมตอนเช้ากับหุ้นส่วนบริษัท รีบอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง เจอเด็กสาวกำลังง่วนทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัว เขามองเห็นด้านหลังของเธอ เธอสวมชุดนักเรียน ม.ปลาย โรงเรียนเอกชน รวบผมเป็นหางม้าผูกโบว์ กระโปรงของเธอยาวเลยเข่ามาเล็กน้อยเท่านั้น พอเธอหันหน้ามา หัวใจเขากลับเต้นสะดุด
ดวงหน้าขาวสวยมีสีหน้าที่ดีขึ้น แววตาทอประกายสดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมา เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ปกปิดรอยหมองคล้ำจากการอดนอนมาหลายวัน ใบหน้าของเธอขาวเนียน แก้มอมชมพูระเรื่อ ริมฝีปากอมชมพู มีปอยผมปกปิดกรอบหน้า เขาไม่เคยเห็นเธอในสภาพที่ดูดีแบบนี้มาก่อน ที่ผ่านมาจะเห็นแต่เธอร้องห่มร้องไห้ พอวันนี้เลิกร้องไห้แล้วเธอดูสวยดูน่ารักขึ้นมาก
“พี่ธาม จะไปทำงานแล้วเหรอคะ”
“อืม... วันนี้มีประชุมเช้า”
“กินมื้อเช้าก่อนนะคะ เฟย์ทำแซนด์วิชเผื่อพี่ด้วย อ้อ... เฟย์เห็นว่าที่บ้านพี่ธามมีกาแฟ ให้เฟย์ชงกาแฟให้ไหมคะ” เธอถามเสียงสดใส ธันเมธก้มมองนาฬิกา เห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือ เขาพยักหน้าน้อยๆ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว มองเธอชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว ครู่เดียวทั้งแซนด์วิชและกาแฟก็มาเสิร์ฟถึงโต๊ะ เธอนั่งกินแซนด์วิชข้างๆ เขา ดูแล้วเธอเองก็รีบเช่นกัน ธันเมธหยิบแซนด์วิชขึ้นมากิน คำแรกก็ทำให้เขาแปลกใจ ทั้งๆ ที่เป็นแซนด์วิชไข่ดาว ไส้กรอก ใส่ซอสธรรมดา แต่ทำไมรสชาติมันอร่อยเป็นพิเศษ พอยกกาแฟขึ้นดื่ม ก็ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ รสชาติกาแฟอร่อยกว่าทุกวัน ปกติเขาชงไม่เห็นอร่อยแบบนี้เลย
“พอกินได้ไหมคะ” เธอมองเขาแล้วถามด้วยความประหม่า
“อร่อย” เขาชมจากใจ ทำให้เธอยิ้มกว้าง
