บทที่ 9 แอบซ่อนสาวไว้ในบ้าน
“ขอบใจมากนะ อยู่ดีๆ ล่ะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาได้ตลอด”
“ค่ะ”
เขาวางสาย หันมาอีกทีก็เห็นเพื่อนตัวดีพากันนั่งจ้องเขาแล้วมองด้วยสายตาแปลกๆ ธันเมธรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองทันที
“ฮั่นแน่! บอกมานะว่าคุยกับใคร คุยกับสาวเหรอ” ทีปกรถามพลางชี้นิ้วมาที่เขา
“มึงไม่ต้องมาลุกลี้ลุกลน มีความลับอะไรหรือเปล่า” ปณัย... เพื่อนอีกคนในกลุ่มถามบ้าง เขามีเพื่อนอยู่ 5 คน ตอนนี้ทุกคนพร้อมใจกันจ้องมองมาที่เขาอย่างคาดคั้น
“เปล่า!”
“ถ้าเปล่าแล้วทำไมต้องทำลับๆ ล่อๆ แบบนี้ด้วย บอกมาว่ามึงพาสาวไปนอนกกที่บ้านใช่ไหม สาวคนนั้นเป็นใคร สวยไหม”
“สาวที่ไหน ไม่มี๊!”
“พวกกูได้ยินมึงคุยโทรศัพท์ น้ำคำดูเป็นห่วงเป็นใยพิกล มีแฟนแล้วปิดบังเพื่อนเหรอ ทำไมไม่พามาให้รู้จักบ้าง” ปณิธานเป็นฝ่ายถามอีก คราวนี้เขาไม่ขอทน ลุกขึ้นพรวดทันที
“ไม่มีแฟน ไม่มีสาวอะไรทั้งนั้นแหละ ไปกินเหล้าดีกว่า!” เขาลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่างโดยไม่รอเพื่อน
“อ้าวเฮ้ย! ตัดบทจบแบบนี้เลยเหรอ กลับมาก่อน!”
“มันลงไปกินเหล้าแล้ว เราไปกันเถอะ ถ้ามันจะพูดเดี๋ยวมันก็พูดเอง กูว่ามันคงจะเพิ่งเริ่มจีบสาวแน่ๆ” ทีปกรบอกเพื่อน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ขณะที่ธันเมธลงมาได้ก็ตรงไปที่บาร์ สั่งเครื่องดื่มยกขึ้นกรอกใส่ปากทีเดียวรวด เพื่อนเดินมาตบบ่าเขาแล้วชวนกันไปนั่งที่โต๊ะ VVIP คอยมองลูกค้าเข้าร้านอย่างสบายใจ ยิ่งมีสาวๆ มาอยู่โต๊ะข้างๆ ยิ่งทำให้หัวใจหนุ่มๆ กระชุ่มกระชวย
ธันเมธมองสาวๆ ที่เต้นพลางส่งสายตายั่วยวนมาที่เขาอย่างเสียดาย ถ้าไม่ติดว่าที่บ้านมีเด็กอยู่คนหนึ่งเขาก็อยากจะสอยเธอกลับด้วย แต่จะให้ไปทำกันที่โรงแรมก็ขี้เกียจ ถ้ากลับบ้านดึกมากพรุ่งนี้จะตื่นไปทำงานไม่ไหว ดื่มกันจนผับเกือบปิดเขาก็ขอตัวกลับก่อน
เมื่อกลับถึงบ้าน เขาเดินโซซัดโซเซจนไปถึงโซฟา ทิ้งตัวลงนอนโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หัวแตะโซฟาได้ก็หลับทันที เวลาผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ฟ้าเกือบจะสาง กานต์สินีลงมาจากห้องนอนตัวเองเพื่อเตรียมทำอาหารเช้า มาถึงห้องรับแขกเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเขานอนอยู่บนโซฟา เดินเข้าไปใกล้ได้กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้งไปหมด
“พี่ธาม มานอนอะไรตรงนี้คะ ทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง” เธอสะกิดเขาแล้วปลุกให้ลุกขึ้น ธันเมธขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นกุมขมับเพราะความมึน
“พี่ธาม”
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้าหญิงสาวที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้หัวเขาพร่าเบลอไปหมด ยิ่งมีมือเล็กๆ นุ่มๆ มาเขย่าที่ตัว ยิ่งทำให้ใจสั่นแปลกๆ เขาจับมือเล็กของเธอไว้แน่น กานต์สินีชะงัก เธอไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนจับมือมาก่อน พอเขาจับมือเธอเข้าก็เหมือนถูกของร้อน รีบชักมือออกทันที
“พี่ธาม ไหวไหมคะ”
“อื้ม...” เขาครางเบาๆ ในลำคอแล้วหลับตาลงไปอีก อาการนี้คงจะเมามาก เธอลุกขึ้นไปที่ห้องครัว เอาน้ำใส่กะละมัง หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาหนึ่งผืน ยกมาที่ห้องรับแขกแล้วค่อยๆ เช็ดหน้าให้เขา
“ทำอะไร” ธันเมธถามทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่
“เช็ดหน้าสักหน่อยนะคะจะได้ดีขึ้น”
