บทที่ 36 น้อยใจ

"แฮ่ม! ฟื้นก็ดีแล้ว นอนพักให้มากจะได้หายข้าไม่มีคนคอยช่วยงาน" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเข้มและเดินไปนั่งรินชาขึ้นดื่ม เขารีบจัดการงานให้เสร็จเพื่อมาหานางแต่พอมาถึงนางกลับกำลังยิ้มให้สหายเขาอย่างนั้น "แล้วเหตุใดข้าต้องไม่พอใจกัน" ชายหนุ่มกล่าวกับตนเองในใจ

"ท่านโกรธข้าเช่นนั้นหรือเจ้าคะ" 

"ไม่"

ชายหนุ่มเอ่ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ