บทที่ 48 อย่าขยับ เจ้าทาเองได้อย่างนั้นหรือ

ผู่เย่วกำร่มในมือแน่นขณะที่มองจางเหว่ยอุ้มซิงอีเข้าไปในเรือน นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อนาง สุดท้ายก็ยังช้ากว่าอยู่ดี 

"คุณชายไปเถอะขอรับ ฝนเริ่มตกหนักขึ้นแล้ว"

"ไปเถอะ"

ผู่เย่วเอ่ยเพียงสั้นๆจากนั้นเดินกลับเรือนของตน บ่าวรับใช้คนสนิทมองผู่เย่วด้วยแววตาสงสาร เมื่อสักครู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ