บทที่ 111 จะไปเรียนต่อสักพัก

ภูริชขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่เคยรู้สึกไม่อยากกลับบ้านเช่นนี้มาก่อน ในสมองว่างเปล่า ปล่อยให้ล้อรถทำหน้าที่พาหัวใจที่ปวดร้าวของเขาไปที่ไหนสักที่ ที่เขาสามารถหยุดพักและใช้ความคิดอย่างเงียบ ๆ

ชายหนุ่มจอดรถที่ร้านอาหารริมทะเลสั่งอาหารสองสามอย่างเพียงเพื่อให้ได้มีที่นั่งสำหรับคิดอะไรเงียบ ๆ คนเดี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ