บทที่ 49 ผมพูดคำไหนคำนั้น

รินรดาหุงข้าวและทำกับข้าวง่าย ๆ แค่สองอย่างแล้วนำมาวางไว้บนโต๊ะริมระเบียงบ้าน โต๊ะที่เธอเคยขึ้นไปยืนจนมันเอียงและตกลงมา หญิงสาวจำภาพวันนั้นได้ดี คิดแล้วเธอก็อดใจสั่นกับความอบอุ่นแปลก ๆ ในอ้อมกอดคนชอบดุนั้นไม่ได้ ตอนนี้โต๊ะตัวนั้นได้ถูกชายหนุ่มซ่อมให้พร้อมกับทาสีใหม่อย่างสวยงาม

ก่อนที่เธอจะรับประทาน...