บทที่ 62 หมดเรี่ยวแรง

    รินรดาตื่นนอนขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ ร่างแน่งน้อยนั่งห้อยขาบนเตียงนอนนุ่ม ยื่นแขนเรียวทั้งสองข้างออกมาสำรวจร่องรอย ก่อนจะเปิดเสื้อกล้ามที่ทำจากผ้ายืดเนื้อดีนุ่มผิว มองรอยผื่นตามตัวที่ตอนนี้แทบไม่มีอาการคันหลงเหลืออยู่ แล้วเธอก็นึกถึงคนที่ซื้อยามาให้ก่อนจะรีบเปิดประตูบ้านออกไปดู พบว่าทุกอย่างว่างเปล่...