บทที่ 91 แค่รถกระบะก็น่าจะเพียงพอ

หมอกขาวลอยอ้อยอิ่งตลอดทางเดินที่สว่างจ้า มือเรียวของรินรดายกขึ้นป้องแสงที่ส่องเข้ามาจนทำให้สายตาพร่ามัว พอลดมือลง เธอเห็นผู้หญิงในชุดสีขาว นั่งหันหลังให้อยู่บนท่อนไม้ริมทางเดินที่ขาวโพลนไปด้วยหมอกหนา ผู้หญิงในชุดขาวแสนสวยลุกขึ้นยืนแล้วหันมามอง เธอเห็นใบหน้าอันสวยงามนั้นชัดเจน ใบหน้าที่มีความคล้ายคลึ...