บทที่ 11 บทที่11.เพื่อน

ผู้คุมขังพูดพลางส่ายหน้าก่อนจะจากไป ทิ้งร่างทีโชกด้วยเลือดกระเซ็นไว้ลำพัง

แก้ง แก้ง

"ใคร.."

"เราเอง"

"ดาหวัน"

เมื่อเสียงเคาะกรงเหล็กดังทั้งได้รับรู้ว่าเป็นเพื่อน นามิจึงรีบแนบหูฟังชิดกำแพงตรงข้างประตูหนาทึบ

"เป็นยังไงบ้างนามิ" ดาหวันถาม

"ก็ดีแต่ต้องอดข้าวสองวันกินแต่น้ำ"

"ทนหน่อยละกันนะเดี๋ยวเขาคงปล่อย"

"ดาหวันได้กี่เเต้มแล้ว.."

"เก้าสิบ เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าVIP เลยเก็บแต้มได้น้อยมาก"

สองสาวกระซิบกระซาบพูดคุยกันผ่านประตูเหล็กที่มีเพียงรู้รอดด้านล่างเล็กๆ ให้พอฟังเสียงกัน

ทุกครั้งที่นามิรู้สึกสิ้นหวังก็มีดาหวันคอยให้กำลังใจเสมอ จะเรียกได้ว่าเธอกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตที่ทำให้เธออยากมีลมหายใจสู้ต่อไปจนถึงทุกวันนี้

เช้าวันต่อมา

"ตื่น!!" ผู้คุมเดินเข้ามาก่อนจะปลดโซ่ที่แขนขานามิ "ถึงเวลากลับไปทำหน้าที่ของเธอแล้ว"

"ชะ เช้าแล้วเหรอ ฮือออ"

"ใช่ นายสั่งให้พาเธอกลับ และ อาบต้ำขัดตัวใหม่ไปรับใช้แขกVIP"

"อืมมมม"

ทันทีที่นามิลืมตาขึ้นกับเห็นรอยยิ้มคู่แสยะอย่างเจ้าเล่ห์จึงอดสงสัยไม่ได้ถึงถามออกไป

"มีอะไร"

"ก็เปล่า แค่คิดถึงภาพที่เธอมันส์ก็เสียวแล้ว"

"..."

"วันนี้เธอคงสนุกมากเลยนะ ฮ่าๆ"

หลังจากที่ถูกจับเข้าห้องอาบน้ำเพื่อขัดตัวทั้งยังต้องแต่งหน้าทำผมซึ่งเป็นเรื่องปกติก่อนจะไปยังตึก VIP

สาวน้อยร่างบางสวมใส่เสื้อสายเดี่ยวสีขาวแบบด้านในเปลือยเปล่า

"สวัสดีค่ะ"

แต่เมื่อก้าวเข้าห้องพร้อมคำนับก้มหัวลง ทุกอย่างคล้ายหยุดเคลื่อนไหว ผู้ชายสูงแขนขายาวร่างใหญ่นั่งดื่มไวน์อยู่ที่โต๊ะกลมใสห้าคน

นามิเปรยตามองต่ำอย่างระทึกใจ ขณะที่พวกเขากำลังใช้มือชักลำท่อน ขนาดยาวที่สุดจะทนมันกระตุกหงึกร้อนลนอย่างสะใจ

"ฮึกกกก!!"

คงไม่ต้องบรรยายอะไรเพิ่มว่าสาวน้อยโดนกระทำอย่างรุนแรงแค่ไหน..หลังจากวันนั้นก็สลบไปรับงานไม่ได้อีกหลายวัน

"ยาพารา" ดาหวันยื่นให้ "ดื่มน้ำมากๆ ด้วยนะ"

"พวกเหี้ยแม่ง ซี้ดดด"

"ก็เพราะเธอไปทำร้ายผู้หญิงที่อยู่ชั้น vip ด้วยกันคงจะถูกลงโทษจากเบื้องบน"

"ต่อให้ไม่ไปทำร้ายใครมันก็ส่งแขกแบบนี้มาให้ตลอดอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง"

น้ำเสียงขุ่นเคืองใจพูดอย่างคับแค้น ดาหวันอดยิ้มไม่ได้ก่อนนามิจะขมวดคิ้วบางถามสงสัย "ยิ้มอะไร"

"ก็นามินั่นแหละ ฮ่าๆ เป็นผู้หญิงที่ใจสู้มากนะถ้าเป็นเราโดนคงจะไม่มานั่งด่าแบบนี้ไหวหรอก"

"เธอเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าเราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่หากอยากจะรอดออกไปจากที่นี่"

"ก็จริง แต่..ถ้าโดนแบบนี้บ่อยๆ ร่างกายจะไม่ไหวเอาน่ะสิ"

"จะไหวหรือไม่ไหวเรามีทางเลือกด้วยหรือไง"

แม้จะไม่หมอประจำที่นี่ดูแลแต่ยังไม่หายดี ดาหวันพยายามขโมยของที่พอบรรเทาอาการทรมานมาให้นามิ คงเพราะเธอเป็นที่โปรดปรานของพวกคุมทางเดิน

ใช่..ดาหวันแลกร่างกายให้พวกบ้ากระหายกระทำกามเพื่อที่จะได้เข้ามาพูดคุยกับนามิอยู่บ่อยครั้ง

"จะไปแล้วเหรอ" นามิถามพร้อมคว้าแขน "น่าจะอยู่ครูด้วยกันก่อนรู้สึกเหงา"

"เดี๋ยวถ้าเบื้องบนจับได้จะถูกลงโทษ"

"จริงเหรอ?! ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องมาแล้วนะ"

"ก็เพื่อนเราอยู่ตรงนี้จะไม่มาได้ไง"

คำพูดชวนสะอึก นามิไม่เคยสัมผัสความรู้สึกรักใคร่กับใครนอกจากผู้เป็นแม่ แต่ตอนนี้ราวกลับว่าเจอความสัมพันธ์ใหม่ที่เหนี่ยวรั้งความเจ็บปวดเอาไว้นั่น ก็คือสถานะของคำว่าเพื่อน

หลายสัปดาห์ผ่านไป

ปึก!ปึก!ปึก

"อ๊าส์ ยะ ใหญ่จังเลยค่ะ อึกกก"

นามิกำลังร่อนตัวชายพร้อมดูดเอ็นอย่างกระหายบนตึกVIP แรงถาโถมรสชาติของความเจ็บปวดขัดเกลาสาวน้อยให้กลายเป็นร่านสวาท ท่อนลำใหญ่ยาวของฝรั่งหลายเชื้อชาติพร้อมโดนรุมรับอย่างไม่เลี่ยง

นมสีขาวเขรอะด้วยน้ำคาวแตกกระจาย เมื่อรับงานใหญ่พร้อมกัน ห้องที่เต็มไปด้วยความคลั่งส่งกลิ่นกามอารมณ์กระหายฟุ้งกระจายไปทั่ว

หลังจากนั้นนามิก็กลายเป็นอีตัวที่มียอดแต้มสูงสุดเป็นประวัติการณ์

"เก้าสิบห้าแต้มแล้วสินะ"