บทที่ 14 บทที่14.เช่า
ควับ
ตัวเล็กกระโดดโลดเต้นวิ่งไปกอดเขาทันที แววตารักใคร่นี้ยิ่งทำให้เขาหลงใหลเธอ
"ขอโทษที่ช้าผมมีธุรกิจต้องเจรจา" สำเนียงไทยที่ไม่ค่อยชัดพูดเเต่พอเข้าใจ
"ไม่เป็นไรไอรอได้"
"คิดถึงลีลาของคุณนะเบบี๋"
"ฉันจะตอบแทนคุณโดยมอบลีลาที่เด็ดให้แน่นอนวันนี้"
เพราะต้องเอาตัวรอด หญิงสาวต้องทำออดอ้อนให้ถึงที่สุด
นามินั่งลงคุกเข่าลงบนกระเบื้องหรู จับงัดท่อนลำเขากำลังทำท่าทีตั้งชี้ตรงหน้าพร้อมเริ่มลีลาละเลงลิ้นดูดรับน้ำคาวที่ไหลเคลือบท่อนออกมา
"ฟัค อ๊าาาห์~ที่รัก"
หลังจากหัวศีรษะขยับโขกลำท่อนนามิก็ยืนขึ้นปลดเปลื้องเสื้อผ้าก่อนจะแอ่นก้นแล้วสะบัดไปมา เชิงยั่วยวนว่าอยากโดนอัดกระเเทกเต็มทน
เสียงครางปนเสียงกระทบเนื้อดังถี่ ทั้งสองคนร่วมรักกันหนักหน่วง ฟังกี้ หลงใหลทั้งเรือนร่างและ อุปนิสัยของนามิอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
หลายชั่วโมงผ่านไป
"อยากไปช็อปปิ้งไหม" เขาเอ่ยถามในขณะที่กอดเธอเอาไว้ "อยากได้อะไรเดี๋ยวซื้อให้"
"อิสระมีขายไหมคะ.."
"____"
"คุณจะซื้อหนูหรือเปล่าถ้าหากครบแต้ม"
"ผมอยากจะซื้อคุณใจจะขาดแต่ราคาใหม่โดดสูงกว่าเดิมแพงมาก"
"แปลว่าคุณไม่ต้องการหนู"
ทันทีสาวน้อยผงกหัวศีรษะส่งแววตาปะทะกัน หัวใจเริ่มเต้นสั่นจนน้ำตาคลอ
"นามิคือว่า..ผมมีภรรยา และ ลูกแล้ว"
"!!!!"
"ผมทำได้เพียงช่วยเหลือคุณเท่าที่จะทำได้"
"ทำไมคุณไม่เคยบอกนึกว่าเราสนิทกัน"
"คุณก็รู้ว่าตัวคุณเองเป็นใคร"
คำพูดของเขาทำให้นามิเหมือนโดนตบหน้าหงาย เขาคงจะประนามเธอในใจว่าเป็นแค่กะหรี่รับใช้บำเรอกามเท่านั้นเอง
แต่นั่นไม่ได้ทำให้นามิรู้สึกเจ็บเท่าไหร่เพราะเธอไม่เคยรู้สึกอะไรกับใครไปมากกว่าทางผ่าน
ทุกคนที่เข้ามาก็ล้วนถูกเธอแสร้งใส่ทั้งนั้น
หนึ่งวันผ่านไป
เวลาเท่านี้มันช่างรวดเร็วเกินใจ ถึงเวลาที่จะได้กลับไปอยู่ในนรกขุมเดิม
นามิไม่ขอรับของแบรนด์ดังราคาแพงแต่อยากได้แค่กระดาษกับปากกา
"คุณชอบวาดรูปสินะครับ" ฟังกีเเอ่ยถาม
"เปล่าค่ะชอบเขียน"
"เขียนอะไร.."
"ก็คงจะเขียนเรื่องราวตัวเองสักเรื่อง เผื่อตายไปจะได้มีใครได้อ่านบ้าง"
"ทำไมยูพูดแบบนี้"
เขาปรี่ตรงเข้ามาหาทันทีก่อนจะใช้มือลูบปาดเช็ดหยดน้ำตาใส
"ก็อย่างที่คุณว่า..ฉันเป็นอะไร" นามิกลั้นใจพูด "เพราะแบบนี้ไง ฉันอาจจะต้องอยู่แบบนี้ไปจนวันตายก็ได้"
"ไม่หรอกนะคนน่ารักอย่างยู ต้องมีใครพาออกไปได้แน่"
"เหรอคะ"
"เอางี้ ผมสัญญาว่าอีกไม่กี่เดือนจะพาคุณออกมาอีกนะ"
แม้คำพูดของเขาจะน่าฟัง แต่นามิเริ่มสิ้นหวัง ทุกอย่างถาโถมเข้าใส่อย่างเฉียบพลัน
กริ๊งงง
ควับ
ตัวเล็กกระโดดโลดเต้นวิ่งไปกอดเขาทันที แววตารักใคร่นี้ยิ่งทำให้เขาหลงใหลเธอ
"ขอโทษที่ช้าผมมีธุรกิจต้องเจรจา" สำเนียงไทยที่ไม่ค่อยชัดพูดเเต่พอเข้าใจ
"ไม่เป็นไรไอรอได้"
"คิดถึงลีลาของคุณนะเบบี๋"
"ฉันจะตอบแทนคุณโดยมอบลีลาที่เด็ดให้แน่นอนวันนี้"
เพราะต้องเอาตัวรอด หญิงสาวต้องทำออดอ้อนให้ถึงที่สุด
นามินั่งลงคุกเข่าลงบนกระเบื้องหรู จับงัดท่อนลำเขากำลังทำท่าทีตั้งชี้ตรงหน้าพร้อมเริ่มลีลาละเลงลิ้นดูดรับน้ำคาวที่ไหลเคลือบท่อนออกมา
"ฟัค อ๊าาาห์~ที่รัก"
หลังจากหัวศีรษะขยับโขกลำท่อนนามิก็ยืนขึ้นปลดเปลื้องเสื้อผ้าก่อนจะแอ่นก้นแล้วสะบัดไปมา เชิงยั่วยวนว่าอยากโดนอัดกระเเทกเต็มทน
เสียงครางปนเสียงกระทบเนื้อดังถี่ ทั้งสองคนร่วมรักกันหนักหน่วง ฟังกี้ หลงใหลทั้งเรือนร่างและ อุปนิสัยของนามิอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
หลายชั่วโมงผ่านไป
"อยากไปช็อปปิ้งไหม" เขาเอ่ยถามในขณะที่กอดเธอเอาไว้ "อยากได้อะไรเดี๋ยวซื้อให้"
"อิสระมีขายไหมคะ.."
"____"
"คุณจะซื้อหนูหรือเปล่าถ้าหากครบแต้ม"
"ผมอยากจะซื้อคุณใจจะขาดแต่ราคาใหม่โดดสูงกว่าเดิมแพงมาก"
"แปลว่าคุณไม่ต้องการหนู"
ทันทีสาวน้อยผงกหัวศีรษะส่งแววตาปะทะกัน หัวใจเริ่มเต้นสั่นจนน้ำตาคลอ
"นามิคือว่า..ผมมีภรรยา และ ลูกแล้ว"
"!!!!"
"ผมทำได้เพียงช่วยเหลือคุณเท่าที่จะทำได้"
"ทำไมคุณไม่เคยบอกนึกว่าเราสนิทกัน"
"คุณก็รู้ว่าตัวคุณเองเป็นใคร"
คำพูดของเขาทำให้นามิเหมือนโดนตบหน้าหงาย เขาคงจะประนามเธอในใจว่าเป็นแค่กะหรี่รับใช้บำเรอกามเท่านั้นเอง
แต่นั่นไม่ได้ทำให้นามิรู้สึกเจ็บเท่าไหร่เพราะเธอไม่เคยรู้สึกอะไรกับใครไปมากกว่าทางผ่าน
ทุกคนที่เข้ามาก็ล้วนถูกเธอแสร้งใส่ทั้งนั้น
