บทที่ 2 บทที่2. โรงงานปิดตาย

"แต่แม่จ๋าาา ไม่ต้องคิดมากหรอกนะคะ" ลูกน้อยเดินมาใกล้ส่งยิ้มหวาน "หนูไม่เป็นอะไรไม่มีใครเล่นด้วยก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

"รู้ใช่ไหม..ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน"

"หนูรู้ค่ะ และ หนูจะเข้มแข็งอย่างที่แม่สอน"

"เก่งมากเด็กดี ไปอาบน้ำแล้วนั่งรอกับข้าว วันนี้แม่ต้มซุปผักให้พอดีข้าวสารจะเอาไว้หุงพรุ่งนี้เช้า"

ลูกที่เจริญรอยตามแม่ได้รับความเข้มแข็งอย่างล้นหลาม หนูน้อยพยักหน้าวิ่งไปยังประตูห้องที่เป็นไม้ใกล้ผุพังก่อนจะนั่งลงรอต้มซุปผักที่มีเพียงน้ำกับกะหล่ำเพื่อใช้ประทังชีวิตให้ผ่านพ้นไปอีกวัน

ฮือออ~

แต่ผ่านได้เพียงคืนเดียว สองแม่ลูกกลายเป็นคนไร้บ้าน เมื่อสามีดื่มเหล้าหนักจนทำให้เกิดอุบัติเหตุก่อนจะกลับถึงบ้าน

"เสียใจด้วยนะแต่กฎก็ต้องเป็นกรฎ เมื่อสามีของเธอไม่สามารถอยู่ทำงานได้ เราต้องส่งต่อบ้านให้กับลูกจ้างคนใหม่" ผู้เป็นหัวหน้าพูดอย่างไม่สบายใจ "อีกอย่างเพราะเธอไม่มีบัตรประชาชนจึงทำให้ไม่สามารถจ้างต่อได้มันผิดกฎหมาย"

"ขอเวลาฉันกับลูกอีกสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ ฮึกกก"

"อย่าทำให้ฉันลำบากใจเลย เก็บผ้าแล้วออกจากบ้านนี้ไปภายในพรุ่งนี้เช้าก่อนหัวหน้าใหญ่จะมา"

"ฉันกับลูกไม่มีเงินติดตัวสักบาท ฮึก ไม่รู้ว่าจะไปอาศัยอยู่ที่ไหน"

บุญยังพอเหลือ หัวหน้าหยิบเงินแบงค์พันออกมายื่นให้ สำหรับหลายคนอาจจะน้อยนิด แต่สำหรับสองแม่ลูกที่ไร้จุดหมาย เงินจำนวนนี้ช่างมากมายเหลือเกิน

ชีวิตของผู้คนล้วนมีความหมาย ในทุกเช้าต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อทำมาหากิน แต่โลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล สวรรค์จึงสอดส่องได้ไม่ทั่วถึง

มุมซอกตึกเก่าแห่งหนึ่ง มีสองแม่ลูกอาศัยอยู่ใต้ต้ราวบันได มีเพียงกล่องลังกระดาษปูพื้นเอาไว้พร้อมกับไม้ท่อนใช้หนุนนอน ส่วนผ้าห่มก็เป็นกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่เก็บมาได้ตามถังขยะ

"แม่ค่ะนามิได้ไก่ทอดมาด้วย"

"ลูกกินเถอะแม่อิ่มแล้ว"

"แต่วันนี้หนูยังไม่เห็นว่าแม่กินอะไรเลย"

"ก็ตอนที่นามิไปโรงเรียนไงแม่กินแล้วละ"

รอยยิ้มของแม่สดใสพลางใช้มือลูบผมยาวสลวยของลูกสาวอย่างใส่ใจ

"วันนี้หนูได้เรียนอะไรบ้างเล่าให้แม่ฟังหน่อยสิ" แม่ยังคงถามต่อ

"เรียน กอ.ไก่ถึง ฮอ.นกฮูก ตะ แต่"

"แต่อะไร"

"เปล่าค่ะสนุกมากเลย"

เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี ก็แน่ละสิ..เพราะเธอกำลังปิดบังเรื่องบางอย่าง เนื่องจากไม่มีบัตรหรือจะเรียกว่าเป็นคนต่างด้าวที่ลักลอบเข้ามา จึงทำได้เพียงแอบเรียนอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งบางครั้งก็ไม่ได้ยินคุณครู อีกทั้งลำพังเงินจะกินข้าวยังไม่มี ไก่ทอดที่พูดถึงก็ได้จากเศษซากถังขยะ

หยดน้ำร่วงลงมาจากบันไดเนื่องจากคืนนี้ฝนตก สองแม่ลูกนอนกอดกันกลม เด็กน้อยตัวสั่นเสาพึมพำเสียงแผ่ว 'แม่จ๋าหนูหนาว อึกกก'

เช้าวันต่อมา

หลากหลายชีวิตต่างทำงานใช้ชีวิตอย่างปกติสุข ช่วงนี้เป็นเทศกาลหยุดยาว นามิจึงไม่ได้ไปแอบเรียนอย่างเคย

งิก งิ้ง "เจ้าหมาน้อย"

ทันทีที่เห็นสุนัขเปียกปอนนอนคดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ นามิจึงรีบไปอุ้มเอาไว้กอดแนบแน่น

ดวงตาใสซื่อจ้องมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอย่างเอ็นดู เธอรีบค้นในถังขยะนำน้ำดื่มก้นขวดเทใส่มือเพื่อให้สุนัขตัวนี้ดื่มกิน

"หิวล่ะสินะ..อิอิ ไม่รู้ว่าแม่จะได้อะไรมาบ้าง ถ้ามีของกินเยอะจะแบ่งให้"

"นี่เธอ!!"

เสียงเรียกห่างออกไปทำให้เด็กน้อยหันขวับจ้องมอง เด็กชายที่ดูจะอายุมากกว่าหลายปียืนจดจ้อง ก่อนจะตะเบ็งเสียงแข็งใส่

"เธอทำอะไรกับหมาของฉัน?!"

"เปล่านะคะหนูแค่คิดว่ามันหิวเลยเอาน้ำให้ดื่ม แต่หนูไม่รู้จะใส่ไว้ตรงไหนเลยเอามือรองเฉยๆ มะ มันจะได้กินได้"

"____"

เด็กชายดูเหมือนจะเข้าใจแต่เขาห่วยใยหมาตัวนั้นมากกว่าจึงรีบเดินไปคว้ากลับมาไว้ในอ้อมอก

"ท่าโร่คราวหน้าอย่าวิ่งจากรถอีกนะ"

"มันชื่อทาโร่หรือคะน่ารักจัง"

เด็กน้อยเอ่ยถามแต่ทันทีก็ต้องหุบยิ้มมุมปากเพราะสายตาเขาดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่

นามิพูดโดยไม่สบตา "คนอะไรน่ากลัวชะมัด"

หลังจากแยกย้ายกันไป เด็กน้อยก็กลับใต้บันใดเพื่อไปหาแม่ดังเดิม แต่พอจะถึงก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่โดยที่กำลังพูดคุยบางอย่างกับแม่