บทที่ 6 บทที่6.อีตัว

เวลาพัดผ่านไป

นามิเติบใหญ่เป็นสาวสะพรั่งวัยสิบแปดปี

เธอถูกอบรมสั่งสอนให้เป็นสตรีเพื่อบำเรอกามารมณ์ชาย ใช่ ที่นี่คือซ่องที่เรียกได้ว่าโหดร้ายที่สุดเลยก็ว่าได้

"สึนามิ ชื่อเพราะดีนิแถมหน้าตาดีด้วย"

"ไม่ได้นะเว้ยยย นายสั่งไว้ว่าอีตัวคนนี้จะขึ้นประมูลในชั้นเกรดพรี่เมี่ยม"

"ก็เหมาะสมแล้ว เนื้อ นม ผิว แม่งขาวสว่างวาบแถมน่ารักฉิบหายอีกต่างหาก"

"เสียดายเราจน ฮ่าๆ"

สองหนุ่มผู้คุมทางเดินตั้งวงสนทนาถึงสาวสวยหน้าหวานอย่าง นามิ บัดนี้เติบโตเต็มที่ในวัยสาว เนื่องด้วยความสวยงามเกินต้านทานจึงถูกประมูลอยู่บนชั้นสูงสุดของห่วงโซ่อาหารวงจรอุบาทโหดเหี้ยมนี้

หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นถี่ เมื่อยืนอยู่บนเวทีในสภาพเปลือยเปล่า รอบด้านเป็นกระจกสีดำเงา แต่ไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว

'เดี๋ยวก็จบแล้ว'

นามิพึมพำพยายามปลอบใจตัวเองเพราะถูกกำชับว่าห้ามร้องไห้เด็ดขาด ไม่งั้นเขาจะควักลูกตาทิ้ง

อ๊อดดด

เสียงอ๊อดดังก้องก่อนจะมีเหล่าชายหนุ่มเดินเข้าห้องมาพาตัวเธอออกไป ทั้งหมดจับตัวเล็กไปขังไว้บนตึกอีกฝั่งที่ไกลคนละด้าน

"สวยจัง" มือเล็กลูบคลำช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงสดใส คล้ายหัวใจกำลังเต้นรวนใหญ่แววตาเป็นประกายทันที "ชอบมากเลย"

แกร๊ก

"____"

สาวน้อยหันขวับมองตามเสียงเปิดประตูทันที ผู้ชายคนหนึ่งในร่างสูงกำยำทำตกใจ จึงดึงมือเล็กมาปิดบังส่วนสำคัญในร่างกายไว้

"ค..คุณเป็นใครคะ"

"ไม้ต้องสนหรอกว่าแต่..หนูชื่ออะไร"

"นา มิ "

ตัวเล็กตอบตะกุกตะกักแต่น้ำเสียงชายที่ลอดผ่านจากหน้ากากหนังวัวคล้ายเป็นวัยกลางคน

"เรียกฉันว่าแบล็คก็แล้วกัน" เขาพูดต่อเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้ โดยที่นามิไม่ทันสังเกตอะไรเพราะมัวจดจ่อกับกุหลาบสีแดง "มาเริ่มกันเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลา"

"เริ่มอะไรคะ"

"เธอรู้ว่าต้องทำยังไงให้ผู้ชายพอใจ"

"หนูทราบแต่พวกเขาบอกว่าแล้วแต่ความสมัครใจ"

ชายตรงหน้าชะงักไปก่อนจะหันกลับมาพร้อมเดินเข้าใกล้ "เธอคงโดนหลอกแล้วแม่สาวน้อย"

เมื่อเคลื่อนสายตาลงต่ำ ปรากฏว่าในมือของเขาพันด้วยเชือกที่มีหนามเหล็ก มันแววาวสะท้อนแสงจนเงาวับ นามิเริ่มหวั่นจึงเดินถดถอย

"สวยจริง..คุ้มค่ากับราคาที่ประมูล"

"ยะ อย่าทำหนูเลยนะคะ ฮึกกก"

"สัญญาว่าจะเบาที่สุดเลย"

กริ๊ดดดดด❗

เสียวกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัว ดังไปทั่วตึกสูง เมื่อคนประมูลมีรสนิยมซาดิสม์ขั้นรุนแรง

ปึก!ปึก!ปึก!

เนื้อแน่นกระทบกันนานต่อเนื่องสามชั่วโมง

ความบริสุทธิ์โดนย่ำยีจนไม่เหลือสิ้นดี

ดวงตาปูดเขียวช้ำเต็มที่ด้วยแรงต่อยตี ก่อนจะโดนเอ็นลำยาวกระเเทกใส่ถี่ พร้อมแท่งปลอมที่ยัดคาไว้ที่ร่องช่องด้านหลังร่วมด้วย

"ฮือออ อ๊ะ~ ฮึก"

"ครางอีกสิ!! ร้องให้ดังๆ"

"กริ๊ดดด อ๊า ฮืออออ"

มีดเล่มยาวถูกกรีดไล่ตั้งแต่กลางหลังถึงเอว เชือกที่รัดคอจนแน่นถูกดึงทึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

ความทรมานที่ได้รับมันเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะทนไหว การกระทำรุนแรงอย่างต่อเนื่องไม่มีผ่อน

หนึ่งวันผ่านไป

สภาพนามิอิดโรยนอนคว่ำอยู่บนเตียง ผ้าปูสีขาวกลายเป็นสีแดงเถือกเหมือนใครสาดเลือดเข้าใส่

ผิวขาวผ่องเป็นยองใยกลายเป็นสีม่วงช้ำปนสีเหลืองช้ำหนองน่ากลัว

เสียงผู้ควบคุมเป็นชายสองคนพูดเสียงดัง

"ตื่นได้แล้วกลับห้อง"

"มันตายหรือเปล่าวะ"

"ไม่ตายหรอกเพราะกฎที่นี่ถ้าใครฆ่ากะหรี่ชั้นพรีเมียมต้องชดใช้เงินห้าสิบล้าน"

"สภาพแม่งโคตร..หยึ๋ยยย"

บทที่7.VIP [แลกอิสระ]

สองหนุ่มทำหน้าที่เก็บร่างสาวที่ถูกใช้บริการ โดยห่อด้วยถุงซิบใสแบกกลับเข้าตึกที่เดิม

แม่จ๋าาา ฮึก~

ดวงตาพร่ามัวเต็มไปด้วยเลือดเห็นทุกอย่างไม่ชัดเจนสะลึมสะลือร้องไห้ตื่นมาสักพักก็สลบสไหลไป

หลายวันผ่านไป

"กินยาให้ตรงเวลา แล ะกินข้าวให้เยอะๆ จะได้หายไวๆ" ผู้รักษาประจำการได้ดูแลอย่สงชิดใกล้ "รีบหายเถอะก่อนจะถูกขังเดี่ยว"

สภาพจิตใจห่อเหี่ยวใครจะมีอารมณ์กินข้าวกินปลา บ่อยครั้งที่รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะกลั้นใจตายเสียให้ได้ตรงนี้

"ส้มไหม.." มือเล็กลอดจากช่องนอกห้องพร้อมยื่นผลไม้ให้ "พอดีว่าเหลือ"

"อืมมม"

"ชื่ออะไรเหรอ"

"นามิ"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะฉันชื่อดาหวัน"