บทที่ 2 ไม่อยากคิดไปเอง

ฉันหันกลับมามองผู้ชายที่ยืนว่าฉันฉอดๆ ผู้ชายคนไหนกันนะที่กล้ายืนว่าฉัน แม่จะหันไปด่าเอาให้ไปไม่เป็นปากดีเหลือเกิน แต่พอหันกลับมาเท่านั่นแหละ โอ้แม่เจ้าหล่อตรงสเปคฉันเลย ตี๋ๆ

สไตน์โอปา สูงยาวเข่าดี และฉันก็รู้ดีด้วยว่าพี่เขาเป็นใครก็เพื่อนฉันตามติดเพื่อนพี่เขาเหมือนเงาตามตัว ถ้าฉันไม่รู้จักกลุ่มนี้คงแปลกเพราะนิชาเพื่อนฉันตามไปเฝ้าพี่รุจหนึ่งในแก๊งค์พี่เขา ฉันแอบมองพี่เขาและโดนตกไปเรียบร้อย แต่การเจอกันวันนี้ฉันอยากกู้คืนความรู้สึกนั้นกลับคืนมาให้หมด ปากและคำพูดนี่สิไม่ได้เข้ากับใบหน้าหล่อๆของเขาเลย ทีพูดกับสาวๆคนอื่นแจกรอยยิ้มแทบไม่หุบทีพูดกับฉันแจกหมามาหมดเลย มีอย่างที่ไหนหาว่าฉันกินอะไรก็อ้วนอยู่ดีจะว่าอะไรฉันก็ยอมได้ ว่าฉันเป็นลูกหมูมันต้องเจอฉันสวนกลับ

"ยัยลูกอมแค่เดินไปซื้อของกินหน้าโรงเรียนแค่นี้ถึงกลับต้องหน้าหงิกกลับมาเลยเหรอ ทำไมหรือว่าแกไม่ได้ของกินที่อยากกินกลับมาด้วยใช่ไหม"

แพตตี้มันถามฉันด้วยความสงสัย เพราะฉันเดินหน้าหงิกหัวฟัดหัวเหวี่ยงมานั่งลงข้างมัน ฉันยังหัวร้อนมองหน้าแพตตี้พร้อมคำตอบในใจได้ครบมันก็ครบอยู่หรอก แต่ไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อปากเสียใส่ฉันกลับมานี่สิมันหน้าหงุดหงิด ลูกหมูแล้วยังไงฉันสวยนะบอกให้ใครๆก็ชม หนุ่มๆชมทั้งนั้นมีแต่พี่ตาต้าที่ว่าฉันคนเดียวคิดแล้วมันน่าเจ็บใจ กลุ่มของพี่ตาต้าเป็นหนุ่มฮอตในโรงเรียนไม่มีสาวคนไหนไม่รู้จัก ทุกคนตามกรี๊ดรุ่นพี่กลุ่มนั้นกันหมด ไม่เว้นแม้แต่พี่รุจที่ยัยนิชาเพื่อนรักแอบตามติดทุกวี่ทุกวัน พี่ดิวก็หล่อ ส่วนพี่เตก็หล่อแบบนิ่งๆ คงมีเพียงแค่กลุ่มพวกฉันที่ไม่ได้เป็นดาวเด่นเหมือนกลุ่มอื่นๆ พวกฉันชอบอยู่แบบเงียบๆ แต่เพราะนิชามันชอบพี่รุจ พวกฉันเลยต้องทำตัวให้เด่นขึ้นมาเพื่อที่จะได้อยู่ในสายตาของกลุ่มพี่เขา พวกเราเลยมาสมัครเป็นเชียร์ลีดเดอร์ และมาซ้อมทุกวัน ฉันกำลังลดน้ำหนักกับเพื่อนจึงต้องเลือกของที่กินแล้วไม่อ้วน แล้วต้องเลือกนานเป็นพิเศษพี่ตาต้าทำให้ฉันหมดความมั่นใจ

"แพตตี้แกว่าฉันอ้วนมากไหมวะ แต่ถึงฉันอ้วนฉันก็สวยไหมแก"

ถูกพี่ตาต้าว่ามาความมั่นใจฉันหดหายไปเลย อย่าให้เจออีกนะแม่จะเอาคืนให้เข็ด ฉันคาดโทษพี่ตาต้าเอาไว้อย่าเผลอมารักลูกหมูอย่างฉันเชียวฉันจะเล่นให้หัวหมุนกันไปข้าง

"แกถามฉันแปลกๆ ปกติแกมั่นไม่ต่างจากฉัน อวยตัวเองเก่งจะตาย"

แพตตี้มันย้อนถามฉันกลับสายตาของมันเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะฉันเพิ่งประกาศบอกมันตอนก่อนออกไปว่าฉันสวยแต่ขากลับดันถามมันว่าฉันอ้วนไหม

"นั่นสิแกมาแปลก ตอนออกไปซื้อของหน้ายังดีอยู่เลย ตอนกลับมาไหนหน้าแกเป็นแบบนี้"

กันยามันสงสัยฉันอีกคน ตอนออกไปหน้าโนงเรียนฉันยังอารมณ์ดีที่จะได้หาของกินมาเติมพลัง ทั้งฉันและเพื่อนที่ซ้อมเชียร์จนเหนื่อย แต่ขากลับฉันหิ้วของกลับมาพร้อมใบหน้าหงิกงอ อยากจะเล่าให้เพื่อนฟังแต่กลัวพวกมันหัวเราะใส่ เพราะพวกเพื่อนฉันเพิ่งจะบอกให้ฉันลดความอ้วนแต่โดนไอ้รุ่นพี่ปากร้ายว่ากลับมาเสียก่อน พูดออกไปเพื่อนคงได้สมน้ำหน้าฉันกันพอดีนึกแล้วยังเจ็บใจไม่หาย

"แกโดนใครว่าอะไรมาใช่ไหมถึงทำให้แกหมดความมั่นใจขนาดนี้ แกฟังฉันอละจำเอาไว้ให้ขึ้นใจแกสวยจะตายไม่ได้อ้วนหุ่นแกเต็มไม้เต็มมือน่าฟัด ทีนี้จะเล่าให้ฟังได้หรือยังว่าแกโดนใครว่ามาถึงได้ทำหน้าเป็นตูดไก่" 

คำชมจากนิชาเพื่อนผู้แสนดีถึงจะฟังแล้วทะแม่งๆแต่พอได้ยินอย่างนี้แบบนี้ทำให้ฉันมีความมั่นใจขึ้นเยอะ พี่ตาต้าตาถั่วมองไม่เห็นความสวยของฉันเอง

"ไม่มีอะไร ฉันแค่เจอรุ่นพี่ปากหมาเรียกฉันว่าลูกหมู ลูกหมูที่ไหนจะหุ่นดีและสวยแบบฉันล่ะพวกแกว่าจริงไหม"

ลูกอมผู้อวยตัวเองกับเพื่อนเก่งได้ความมั่นใจกลับมาแล้ว และฉันจะไม่ใส่ใจกับคำพูดพี่ตาต้าตาถั่ว

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกอมแกเนี่ยนา จะอวยตัวเองเก่งไปถึงไหนวะ เมื่อกี้ยังหน้าเหี่ยวกลับมาอยู่เลยค่ะเพื่อน"

แพตตี้มันช่างชอบจิกกัดฉันเสียเหลือเกิน ตัวมันเองก็อวยตัวเองเก่งไม่ต่างจากฉันมากนักหรอก

"พวกแกสองคนเลิกกัดกันได้แล้ว รีบกินจะได้รีบซ้อมกันต่อใกล้วันงานเข้ามาทุกที แกจะซ้อมไม่ทันกลุ่มเราคงได้ขายหน้ากันจริงแน่งานนี้"

กัดกับยัยแพตตี้ทีไรกันยาเสนอตัวมาห้ามทัพทุกทีมันเลยกลายเป็นสีสันของกลุ่มเรา พี่ตาต้าคอยดูฉันให้ดีเถอะ ลูกอมจะเอาให้หน้าหงายไปเลย จะได้เลิกเรียกฉันแบบนี้สักที ตัวกลมแล้วงัย ฉันสวย แล้วฉันไม่ได้เจอพี่ตาต้าอีก แต่ถึงเจอฉันจะแกล้งทำไมเป็นไม่สนใจให้รู้กันไปว่าคนถูกเมินมันรู้สึกยังไง

แล้ววันแข่งกีฬาสีก็มาถึง ฉันอยากให้พี่ตาต้าจะได้จำฉันไว้ขึ้นใจ แต่ฉันก็แอบผิดกวังไม่น้อยเมื่อเห็นพี่ตาต้าแอบมองยัยนิชาเพื่อนฉันด้วยความสนใจ ฉันถึงกับแอบใจแป้วไปนิดหนึ่ง

ทีมเชียร์ของฉันได้ปรากฏสู่สายตาผู้คน และได้รับเสียงเชียร์และแรงใจเป็นจำนวนมาก ฉันแอบสังเกตพี่ตาต้าเอาแต่คอยมองยัยนิชาเพื่อนฉัน สงสัยจะชอบผู้หญิงสวย เรียบร้อย พี่ตาต้ามองฉันแป๊บเดียวแล้วเมินใส่ฉัน รู้สึกนอยเป็นบ้าไม่สวยตรงไหนวะ ผู้ชายในสนามและสแตนเชียร์ต่างก็พูดถึงฉันกันทั้งนั้นแถมยังชื่นชมฉันออกหน้าออกตา แต่ทำไมสายตาพี่ตาต้ากลับไม่มองมาที่ฉันเลยสักนิด ฉันคาดหวังมากเกินไปรึเปล่า ดูสิมีแต่สาวๆรุมเชียร์และให้กำลังพี่ตาต้ากันล้นหลามฉันได้แต่แอบมองพวกเขาพูดคุยกันอย่างสนุกสนานด้วยความน้อยใจ

"ลูกอมแกเป็นอะไรทำไมหน้าตาแกมันเหี่ยวขนาดนั้น หรือว่ากระเพาะแกมันทำงานหนัก เพราะไม่มีอะไรตกถึงท้อง ไม่เอาไม่หน้าเหี่ยว วันนี้ฉันจะพาแกไปกินเต็มที่จะไม่ห้ามอะไรเลย"

แพตตี้มันช่างหาของกินมาล่อหน้าล่อตาฉันเหลือเกิน มันคิดว่าฉันเป็นคนเป็นแก่กินใช่ไหม มันคิดถูก ฉันจะต้องไปห่อเหี่ยวกับรุ่นพี่ปากเสียทำไม ของกินสิมันถึงจะเหมาะกับฉันระหว่างของกินกับผู้ชาย ฉันต้องเลือกของกินมาก่อน พอพูดเรื่องของกินชีวิตฉันมีสีสั และมีแรงขึ้นมาทันที

"นั่นสิฉันอดมาหลายวันเพื่องานนี้ ในเมื่อมันประสบความสำเร็จแล้ว ฉันต้องให้ของกินเป็นรางวัลชีวิตฉันสิ ว่าแต่เราจะกินอะไรกันดีพูดเรื่องนี้กระเพาะฉันเริ่มจะทำงานแล้ว"

มันมีความสุขที่จะได้กินของอร่อยที่อดมานาน

"ยัยลูกอม แกจะกินอย่างเดียวเลยใช่ไหม ก่อนไปกินพวกแกต้องพาฉันเอาของไปให้พี่รุจก่อนโอเคป่ะ"

ถึงนิชามันจะบ่นฉันเรื่องกิน แต่ชีวิตมันพี่รุจมาก่อนเสมอ มันแอบชอบพี่เขานี่นาเรียกว่าเป็นติ่งตามติดเลยก็ว่าได้ หายใจเข้าพี่รุจ หายใจออกก็เป็นพี่รุจ ฉันจะมีความรู้สึกแบบนั้นบ้างไหมนะ

"แกนี่อีกคน เมื่อไหร่แกจะสารภาพกับพี่รุจสักที พวกฉันจะได้เลิกเป็นติ่ง ตามติดกับแก"

กันยาบ่นให้ยัยนิชาขี้อายไม่ยอมสารภาพรักกับพี่รุจเอาแต่หลบแอบมองอยู่ข้างหลังมาตลอด

"ลูกอมเมื่อกี้ฉันรู้สึกว่าพี่ตาต้าจะแอบมองมาทางแกด้วยนะ"

แพตตี้มันแอบมากระซิบคุยกับฉัน

"ไม่หรอกพี่ตาต้าคงมองยัยนิชาเพราะฉันยืนติดกับมัน ฉันรู้สึกเหมือนพี่ตาต้าน่าจะชอบผู้หญิงแบบนิชา"

ฉันแอบมองพี่ตาต้าตั้งหลายที ไม่เห็นจะมองฉันเลย เห็นมองไปแต่ทางยัยนิชา และปากร้ายแบบนั้น ถ้ามองฉันคงหาเรื่องจิกกัดล่ะสิไม่ว่า

"เอ๊ะ! หรือว่าฉันจะดูผิดจริงๆ ฉันไม่น่ามองพลาดนะ"

ยัยแพตตี้แกอย่ามาพูดให้ความหวังฉันว่าแต่ฉันหวังอะไรจากเรื่องพี่ตาต้าไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

"พอเหอะแก เขาจะมองฉันทำไม"

ฉันต้องรีบห้ามแพตตี้ที่มันคอยไซโครฉัน ฉันไม่อยากคิดไปเองผู้ชายแบบพี่เขาคงไม่ชอบยัยลูกหมู ที่เขาว่าให้ฉันเจ็บใจ คอยดูจะเอาคืนผู้ชายปากร้ายให้แสบทรวงไปเลย