บทที่ 30 เติมใจ

หลังจากที่เห็นพี่ตาต้าอยู่กับผู้หญิงคนนั้นมันช่างเป็นภาพที่บาดตาบาดใจมันกัดเซาะหัวใจฉัน  ฉันวิ่งออกมาจากตรงนั้นโดยที่ไม่ได้ถามหาเหตุผลและถามความจริงอะไรทั้งนั้นรู้แต่ว่าใจมันยังสั่นและอ่อนไหวเกินจะรับรู้ยังไม่พร้อมที่จะฟังคำแก้ตัว  ฉันคงเผลอเอาใจไปลงแล้วสิมันเจ็บเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทง

"แพตตี้แกอยู่ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ