บทที่ 5 สงครามจิตวิทยา

ผมได้เจอยัยตัวกลม ยัยลูกหมูอีกครั้ง หลังจากที่ห่างหายกันไปหลายปี ยัยลูกหมูวันนี้ทั้งสวย ทั้งแซบหุ่นอวบน่าฟัด แก้มป่องลักยิ้มสวยเวลายิ้มทีโลกละลาย ผมมองเธอที่ยืนเถียงกับลิต้าโดยไม่สนใจสายตารอบข้างยังปากแซบเหมือนเดิน ยิ่งมองผมยิ่งหลงลักยิ้มของเธออยากเอาปากเข้าไปกัดกินเลย คนอะไรทั้งสวยทั้งน่ารักสเปคผมเลยแต่น้องสิยังไม่ลดเรื่องฝีปากลง ลิต้ายังเอายัยลูกหมูไม่อยู่  ลิต้ากำลังจะเดินเข้าไปตบลูกหมูผมต้องดึงมือและแยกลิต้าออกมา ลูกหมูขู่เก่งเหลือเกินตัวกระเปี๊ยก ผมรู้สึกหมั่นไส้ลูกหมูจึงหาเรื่องเพื่อชวนคุยดีใจที่ลูกหมูจำชื่อผมได้ นึกว่าจะโกรธกันตั้งแต่คราวก่อนและจำผมไม่ได้เสียอีก ถึงแม้ลูกหมูจะปากแจ๋วใส่ผม แต่ผมรู้สึกว่ามันน่ารักเวลาที่เห็นเธอโมโหใส่ผมยิ่งอยากแกล้ง

ผมเดินกลับคณะและเจอไอ้ดิวที่เดินมาจากทางเดียวกับผมสงสัยมันคงไปหาเด็กของมันมา

"ไอ้ดิวมึงหายหัวไปไหนมาเพิ่งจะมาถึง อย่าบอกนะมึงไปแอบแซบกับสาวมา"

ผมเห็นท่าทางมันดูหงุดหงิดหัวเสียมากไปแอบแซบสาวมามันน่าจะอารมณ์ดี

"เออดิกูยังจัดไม่ถึงใจดันมีคนขัดจังหวะซะก่อน"

ถึงว่ามันขัดใจคงเจอรถไฟชนกันรึเปล่า ถ้าไปหาที่คณะ มันคงไปจัดที่ไหนสักที่เอาไม่เลือกที่จริงๆเลยมัน

"เชี่ยดิว มึงเนี่ยเอาไม่เลือกที่เลยนะ" ผมด่ามันให้

"มึงก็เหมือนกันแหละไอ้ตาต้าอย่าคิดว่ากูไม่รู้"

ผมไปหาสาวก็จริงแต่ไปตัดจบปัญหา เพราะลิต้าตามผมไม่เลิกต้องเคลียร์ให้ชัดเจนจะได้เลิกไลน์มาเลิกโทรหาสักที  ไอ้ดิวมันเล่าว่ามันไปจัดสาวนิเทศอีกคนในห้องน้ำมา และมีคนได้ยินตอนมันกำลังถึงพริกถึงขิงแต่โดนขัดจังหวะ ไอ้ดิวมันสุดจริงๆ ยังเอาต่อได้ผมเชื่อมันเลย  เพื่อนๆผมก็พากันมาครบแก๊งพวกเราพากันขึ้นเรียน พอเรียนเสร็จไอ้ดิวชวนไปตี้กันต่อแต่เพื่อนผมมันขอแยกย้ายกันกลับคอนโดผมเลยต้องแยกย้ายตามพวกมัน  ผมกำลังเปิดประตูขึ้นรถแต่ท้องมันดันร้องคงต้องหาอะไรรองท้องก่อนค่อยว่ากัน  หรือถ้าจะไปไหนต่ออาจโทรนัดสาวมาที่ห้องส่วนไอ้ดิวมันนัดเด็กมันเรียบร้อย วันนี้ผมนึกอยากกินก๋วยเตี๋ยวข้างมหาลัยขี้เกียจขับรถไกล ร้านนี้นักศึกษาค่อนข้างเยอะเพราะก๋วยเตี๋ยวอร่อยเหาะแต่แทบไม่มีโต๊ะ  ผมเหลือบไปเห็นที่นั่งตรงหนึ่งว่างและมีสาวนั่งหันหลังให้ดูคุ้นๆ  ผมเดินไปนั่งลงข้างเธอและเธอหันมองหน้าผม ได้เจออีกจนได้

"ที่ตรงนี้ไม่ว่างค่ะ ไปนั่งตรงอื่นได้ไหมคะ"

ผมเห็นว่ามันว่างแต่เธอดันบอกมีคนนั่ง สาวสวยน่ารักคนนั้นนั่งกินไม่สนใจคนรอบข้างด้วย

"พี่เห็นมันว่างแล้วจะบอกว่าไม่ว่างได้ยังไงครับ"

เธอทำตาเขียวใส่ผมแต่ยังตักก๋วยเตี๋ยวเข้าปากคนอะไรห่วงกินยิ่งกว่าอะไร

"ก็ไม่อยากให้นั่งด้วยเลยบอกไม่ว่าง พี่ไม่น่าจะเป็นคนเข้าใจอะไรยากนะคะ"

ปากเป็นซะอย่างนี้ผมเลยอยากกวนยัยลูกหมู มานั่งคนเดียวด้วยไม่มีเพื่อนตามมา

"พี่เป็นคนเข้าใจอะไรยากด้วยสิและพี่ก็เห็นว่าตรงนี้มันว่าง พี่ว่าลูกหมูน่าจะเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากมากกว่าพี่เสียอีก"

เธอกวนมาผมก็กวนกลับแฟร์ๆดี

"พี่ไม่คิดบ้างเหรอคะที่เขาไม่อยากให้นั่งด้วยเพราะอะไร"

ยัยลูกหมูใช้สายตามองผมเหมือนรังเกียจ ผมออกจะหล่อมีแต่สาวอยากมานั่งด้วย แต่ยัยลูกหมูดันไล่ผมด้วยคำพูดไม่พอยังใช้สายตาไล่ผมด้วย ผมอยากเอาชนะแล้วไงไม่ไปจะนั่งตรงนี้ ให้ลูกหมูหงุดหงิดเล่น

"ที่ไม่กล้าให้พี่นั่งด้วยเพราะกลัวตกหลุมรักพี่เหรอครับ หรือว่ากลัวควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้"

ผมยังคงกวนลูกอมกลับกะว่าจะให้เธอกินก๋วยเตี๋ยวไม่ลง แล้วเดินออกไป แต่ผิดคลาดเธอกลับนั่งกินหน้าตาเฉยแถมกินไม่ห่วงสวยด้วย คนอะไรโคตรน่ารักเวลากินแก้มป่องๆ เคี้ยวตุ้ยๆ ผมมองเธอกินเพลินจนลืมกินถ้วยของตัวเอง

"พี่ไม่หลงตัวเองไปหน่อยเหรอคะ สำหรับผู้หญิงคนอื่นอาจจะใช่แต่สำหรับลูกอมคงไม่ค่ะ"

เธอเคี้ยวจนหมดคำแล้วหันจึงมาต่อปากต่อคำผมทันที ผมจึงยื่นหน้าเข้าไปมองดูเธอใกล้ๆ เพื่อให้เธอหวั่นไหวกับสายตาและรอยยิ้มผม

"แน่ใจนะว่าไม่หวั่นไหว"

ใกล้กันขนาดนี้ผู้หญิงคนไหนได้มองก็หวั่นไหวกับสายตานี้ของผมทั้งนั้น

ลูกอมกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับผมกว่าเดิมและจ้องตาไม่กระพริบแถมส่งรอยยิ้มหวานๆมาให้ เชี่ยหัวใจผมกระตุกและเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

"แน่ใจมากๆด้วยสิคะ คนที่ต้องหวั่นไหวน่าจะเป็นพี่ตาต้ามากกว่าอย่าถอยเชียวนะคะไม่งั้นอาจตายได้"

เธอเอาหน้ามาใกล้มากขึ้น แก้มป่อง รอยยิ้มที่มีลักยิ้มสองข้างมันทำให้ผมโดนสะกดหัวใจจะวายจนลืมหายใจ ผมเลยต้องเป็นฝ่ายล่าถอย เพราะทนสายตากับรอยยิ้มนั้นไม่ได้ ทำไมลูกอมสู้กลับผมได้น่ากลัวดาเมจความสวยความน่ารักทิ่มตา ไม่ได้  ไม่ได้จะกลืนคำพูดตัวเองไม่ได้ผมได้แต่บอกตัวเองซ้ำๆ

"นึกว่าจะแน่ถอยทำไมคะจ้องต่อไหมคะ ลูกอมเล่นเกมส์จ้องตาได้นานมากรู้ไหมคะ"

ลูกอมทำหน้าล้อเลียนอย่างผู้ชนะ ผมจะปล่อยให้เธอได้ใจไปก่อน ถึงเวลาผมเอาคืน จะทบต้นทบดอก นึกแล้วใจมันฟู

"พี่ชอบจ้องบนเตียงแบบอยู่กันสองคนมากกว่า อยากไปเล่นเกมส์จ้องตาบนเตียงกับพี่สองคนไหมล่ะ ลูกหมูจะได้รู้เวลาคนที่แพ้เขาจะทวงคืนคนชนะยังไง"

ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ผมว่าผมไม่มีทางแพ้เธอแน่นอน เรื่องบนเตียงผมช่ำชองเป็นพิเศษ คราวนี้ผมไม่แพ้แน่นอน ผมเอาหน้ายื่นไปใกล้หน้าเธอและไม่มีทางหลบ และเหมือนเธอจะเล่นสงครามจิตวิทยากับผมซึ่งมันเข้าทางผมไม่ถอยแน่ จมูกผมชนแก้มเธอที่ไม่ยอมถอยจนเธอสะดุ้งและผละตัวออกผมชนะของจริง

"พะ พี่ตาต้าพี่เล่นบ้าอะไรของพี่ คนมองกันหมดแล้ว พี่รีบกินไปเลยแล้วรีบออกไปด้วย"

เสียงสั่นมาเลยคราวนี้จะยอมรับได้หรือยังว่าเสืออย่างผม ไม่มีทางแพ้ให้เหยื่อ ลูกอมที่ดูมั่นอกมั่นใจถึงกลับไปไม่เป็น

"หึ หึ หึ"

ผมหัวเราะชอบใจที่เธอตกใจจนตัวสั่น คนอะไรไม่รู้ตัวหอมชะมัดแก้มนุ่มน่ากิน  ถ้าเธอไม่ถอยผมจะฟัดแก้มเธอต่อแน่ๆอยากเอาชนะคนอวดเก่ง  ผมรู้ว่าเธอก็กลัวแต่ทำใจดีสู้ผมไปแบบนั้น

"ไม่ต้องมาหัวเราะเยาะคนอื่นเลย คนอื่นมองมายังเรากันหมดแล้วถ้าเขาเอาไปพูดไม่ดีจะทำไงคะ"

ลูกอมกระฟัดกระเฟียดใส่ผม  ผมไม่ค่อยใส่ใจข่าวพวกนี้สักเท่าไหร่แต่ถึงจะเป็นอย่างที่ลูกอมพูด สาวๆยังพร้อมใจวิ่งเข้าหา อยู่ดี  อีกอย่างถ้ามีข่าวผมกับลูกอมแพร่ออกไปจะได้กันผู้ชายไม่ให้เข้าหาเธอมันดีด้วยซ้ำไปผมมีแต่ได้กับได้  ผมเป็นรุ่นพี่ที่ดีต้องคอยกันน้องออกจากผู้ชายคนอื่นเดี๋ยวคนหาว่าไม่ใส่ใจรุ่นน้อง

"กลัวอะไรครับแค่นี้เองหรือกลัวใจตัวเอง พอมีคนพูดเยอะขึ้นคงกลัวว่าตัวเองจะเก็บไปคิดว่าเป็นคนของพี่งั้นเหรอ หรือกลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้"

ผมพยายามไล่ต้อนให้เธอจนมุม

"ฝันไปเถอะค่ะ แค่นี้ลูกอมไม่เคยแคร์ เพราะพี่ตาต้าไม่สามารถสยบความฮอตของลูกอมได้ ถึงจะมีข่าวกับผู้ชายอย่างพี่ คนเขาคงไม่คิดจริงจังกับข่าวนี้กันหรอกจริงไหมคะ และอีกอย่างถึงข่าวนี้แพร่ออกไปพวกผู้ชายยิ่งอยากเข้าหาลูกอมมากขึ้น กินให้อิ่มนะคะอย่าหลงตัวเองให้มากลูกอมไปแล้วนะคะ อ้อ เกือบลืมฝากจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวบนโต๊ะแล้วอีกสองถุงที่ลูกอมสั่งกลับบ้านด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะที่เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ"

ลูกอมเดินออกไปจากร้าน พร้อมทิ้งรอยยิ้มเยาะเย้ยไว้ให้ผมเจ็บใจเล่น ทั้งแสบ ทั้งปากร้าย คอยดูผมจะสยบปากร้าย ด้วยปากผมจนทำเธอลืมไม่ลง ยังมีหน้าให้ผมมาจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวให้ แต่ก็คุ้มแลกกับแก้มนุ่มๆหอมๆ คิดแล้วยังติดใจไม่หาย