บทที่ 1 คำเตือน + INTRO

คำเตือน

นิยายเรื่อง สุดท้ายของโฬม มาจากจินตนาการของนามปากกา พรลภัส.น้องภัส ทั้งหมด ไม่อนุญาตให้ก๊อบปี้หรือดัดแปลง ทั้งภาพ เนื้อหา หรือคัดลอกบทใดบทหนึ่งไปเป็นของตัวเอง 

++หากพบเจอ ดำเนินคดีขั้นเด็ดขาด++

❌ ไม่อนุญาตให้ก๊อปปี้ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เนื้อหาซ้ำ ❌

✅ หากพบเจอ ปรับ 4 แสนบาททุกกรณี + ดำเนินคดีซ้ำ ✅

•••••

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวแฟนเก่า แฟนเก่าประสาทแดก🔥

ทั้งบ้า ทั้งข่ม ทั้งขู่ 

สารพัดความรุนแรง รบกวนนักอ่านใช้วิจารณญาณในการอ่าน อาจสมจริงบ้าง หยาบช้าสันดานหมาไปบ้าง แต่ให้อภัยโฬมเถอะนะคะ มันหล่อ อย่าด่ามันเยอะ น้องภัสสงสารค่ะ 

•••••

ตอนไม่รัก

"ฉันให้เวลาทำใจสิบนาที ไปจัดการความรู้สึกตัวเองซะ" 

ไม่มีตอนไหนไม่รัก

"ไม่เอาเตย เธออย่าเป็นแบบนี้ดิวะ"

•••••

ระดับเสียงหอน หมาทั้งวัดก็สู้ไม่ได้

ความโชคดีเดียวที่โฬมมีคือความฉลาด ถ้าไม่ฉลาด กลายเป็นหมาขี้เรื้อนแน่นอน บรู๊ววววววว ~~ 

ใครชอบแนวผัวชั่ว ทำร้ายจิตใจ หยาบช้า สันดานหมา ขอฝากกดเข้าชั้น กดหัวใจ ติดตามนักเขียนให้กันด้วยนะคะ 🙏 

นิยายเรื่องนี้ NC ยับ ๆ น้ำ(ตา)แตกเป็นตุ่ม! 

ขอความเมตตา เวทนาแม่ ๆ เมีย ๆ อย่าด่าโฬมเยอะนะคะ มันหล่ออะ สงสารมัน 

•••••

INTRO

"เตยหอม!" ร่างสูงเผลอหลับใหลช่วงเวลาโพล้เพล้ ลุกพรวดนั่งหลังตรงหันมองซ้ายมองขวาเรียกคนในฝันเสียงดัง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือใหญ่แตะกลางอกตรงที่เนื้อในอกสั่นไหวรุนแรงอย่างคนที่ใจหายและตกใจกลัวในเวลาเดียวกัน

เธอยังอยู่ในความทรงจำ ยังอยู่ในจิตใต้สำนึก แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน

เตยหอมยังเป็นฝันร้ายของเขาอยู่ร่ำไป

ขณะที่ตาคมเริ่มกวาดมองข้าวของรอบตัว พานให้นึกย้อนถึงวันวาน วันที่เธอยังอยู่ ยังเคียงข้างเขาไม่ว่าจะทุกข์หรือสุขเราก็อยู่ด้วยกัน แต่เหมือนจะมีแค่ไอ้โฬมที่คิดอยู่ฝ่ายเดียว

'ฉันจะออกไปคุยงาน ฝากซื้ออะไรไหม?'

'นานไหม'

'...' เตยหอมไม่ตอบคำถาม หันมาสบตาถามแทน นัยน์ตาหญิงสาวดูเศร้าสร้อยไม่ต่างจากทุกวัน กลายเป็นเขาที่รู้สึกผิดจนไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ทำได้แค่กลอกตาไปมา กดหน้ารับเธอถึงให้คำตอบ

'ถ้าไปนานไม่ต้องซื้ออะไรหรอก ไม่อยากรอ รอไปก็ไม่รู้จะได้ของที่ต้องการหรือเปล่า'

'ไปด้วยกันไหมล่ะ'

'ฮึ รู้สึกไม่ค่อยดี อยากนอนมากกว่า'

'มัวแต่นอนซมไง ความรู้สึกเศร้ามันเลยไม่ไปไหนสักที'

'ยังทำใจไม่ได้'

'แต่เธอยังต้องใช้ชีวิต ยังต้องมีชีวิตต่อ'

'นายพูดได้สิ นายไม่ใช่ฉันนี่'

'...' เป็นอีกครั้งที่ความเงียบครอบงำ เพียงเพราะเขาที่พูดถึงความทรงจำนั้น..

ยิ่งพูด เตยก็ยิ่งแย่ เธอไม่สามารถพาตัวเองออกมาจากความรู้สึกนั้นได้ ตัวเขาก็เหมือนกัน ยังทำใจไม่ได้ แค่พยายามทำเหมือนทำได้จะได้เดินหน้าต่อเพื่ออนาคตของเรา

เราวาดฝันอนาคตร่วมกันไว้ดิบดี ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนนี้เราคงกำลังมีความสุข..ใช่ไหม

'ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่'

'ไม่อยากอยู่ที่นี่หรือไม่อยากอยู่ด้วยกัน?'

'อาจจะทั้งสอง'

'เธอจะเลิกเหรอวะ? เราผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งเท่าไหร่ เธอจะยอมแพ้เพราะเรื่องนี้เรื่องเดียวเหรอ?'

'T-T' หยดน้ำตาไหลผ่านหน้าแก้มไม่ขาดสาย นัยน์ตาแสดงออกถึงความเจ็บปวด ผิดหวัง จนไม่อยากมีชีวิตอยู่แม้เธอจะฝืนยิ้มก็ตาม

'ไม่อยากอยู่ก็ต้องอยู่ ต้องอยู่! เธอห้ามไปไหน ฉันไม่อนุญาตให้ไป'

'แต่ชีวิตเป็นของฉันนะโฬม'

'ก็คือจะเลิกใช่ไหม?'

'ฉันแค่ทนอยู่ที่นี่ไม่ไหวอีกแล้ว'

'...'

'ฉันอยากเก่งให้ได้สักครึ่งของความรู้สึกนายจัง'

'...'

'ฉันอยากให้นายเป็นฝ่ายถูกกระทำบ้าง จะได้รู้ ตัวเองใจร้ายมากแค่ไหน' หญิงสาวพรั่งพรูคำพูดขณะที่น้ำตาไหลริน ผิดกับริมฝีปากที่เหมือนจะเผยรอยยิ้มตลอดเวลา จนร่างสูงที่ยืนสบตา งุนงง สับสน

ครืด!

โทรศัพท์ในมือสั่นเรียกสายตาที่สบตาคนรักให้ก้มมองหน้าจอสว่างวาบ ถึงได้นึกขึ้นได้..

วันนี้เราพูดจาทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว ควรพอได้แล้ว ไม่อยากต้องทะเลาะกับเธออีกแล้ว หากฝืนมันจะยิ่งแย่ สู้ต่างคนต่างอยู่เงียบ ๆ ทบทวนตัวเองคงดีกว่า

'ฉันไม่เลิก แล้วเธอก็ห้ามไปไหน ต้องอยู่รอฉันที่นี่ เดี๋ยวทำงานเสร็จจะรีบกลับมา'

'ถ้านายกลับมาไม่เจอฉัน..จะเป็นยังไงเหรอโฬม' ถามเสียงแผ่ว เบาจนอีกคนแทบไม่ได้ยิน ทว่า..

'ถ้ากลับมาไม่เจอ เราขาดกัน'

'...'

'เธอรู้ดี ฉันไม่ได้ขู่ ฉันพูดคำไหนคำนั้น'

'อืม'

'อยากไปจากฉันให้คิดดี ๆ เพราะถ้ากลับมาอีกทีเธออาจจะไม่เจอโฬมคนเดิมแล้วก็ได้'

'ไปทำงานเถอะ ฉันไม่กวนใจนายแล้ว'

'เรายังรักกันอยู่ใช่ไหม?' โฬมถามด้วยที่อยากมั่นใจว่าอนาคตข้างหน้าจะยังมีคำว่าเรา ยังมีเราสองคนอยู่ด้วยกัน อยู่ ๆ ก็นึกกลัวความคิดเตย ไม่รู้เธอคิดอะไร แต่เขากลัว ยิ่งเธอเช็ดน้ำตา เดินมาสวมกอด ใจมันหวิวชอบกล

'รัก รักตลอดไปนั่นแหละ' 

รัก รักตลอดไป

รักตลอดไปนั่นแหละ

เธอรักกันแบบไหน ทำไมทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว ทั้งที่บ้านมันหลังใหญ่ขนาดนี้..

ถ้าไม่รักทำไมไม่บอกไม่รัก พูดคำว่ารักทำไม..

แก๊ก!

ประตูดันเข้ามาโดยลูกน้องคนสนิทที่เข้ามายืนก้มหน้ากุมมือ เรียกแต่ไม่พูดสักที นับเป็นโชคดีที่ไอ้ชินเข้ามา ไม่อย่างนั้นเขาคงตกอยู่ในภวังค์อีกนาน เผลอ ๆ น้ำตาอาจจะไหลไม่รู้ตัว

"นาย.."

"นายครับ"

"กูได้ยิน พูดเรื่องของมึงมาสักที เปิดประตูเข้ามาไม่เคาะไม่ขออนุญาต ไม่โดนสักทีไม่จำใส่สมองอีกแล้วนะมึง" โฬมเอ็ดลูกน้องสีหน้าไม่จริงจัง ต่างจากอีกคนที่ก้มหน้าไม่ยอมพูดยอมจาเหมือนกำลังกลัวเขามีปัญหา เลยต้องถามซ้ำ

"มีอะไรก็พูด หรือจะให้ไอ้แบร์มาถามมึง?"

"มะไม่ ไม่ครับ ผมพูดเอง" ชินรีบปฏิเสธ ถึงได้เห็นผู้เป็นนายส่ายหน้าหัวเราะเสียงอยู่ในคอ เลยใจชื้นขึ้นมาหน่อย

"พูดมา"

"สามวันมานี้ผมเห็นคนแปลกหน้ามาด้อม ๆ มอง ๆ ร้านเรา ไม่ทราบว่านายไปขัดผลประโยชน์กับใครไว้หรือเปล่าครับ พวกผมจะได้เตรียมรับมือ"

"ไม่มี"

"พวกมันขับวนหลายรอบ ผมกลัวว่าท่าน.."

"พ่อกูไม่ส่งใครมาหรอก เงินส่งตรงทุกเดือน จะมีปัญหาอะไร"

"ครับ" ชินก้มหน้าอย่างเบาใจ ก่อนจะหันขวับมองประตูทั้งนายและลูกน้องอย่างไม่ได้นัดหมาย

ก๊อก ก๊อก

"คุณโฬมครับ มีคนมาขอพบ"

"เธอฝากมาบอกชื่อ เตยหอม ครับ"