บทที่ 10 ตอนที่ 9 ไม่ไว้ใจ (เหลี่ยม)
ตอนที่ 9 ไม่ไว้ใจ (เหลี่ยม)
สายวันต่อมา
โฬมบอกจะมาไม่เห็นแม้แต่เงา ทำเธอนอนไม่หลับ ในใจปวดร้าวเฝ้ามองประตูห้องแทบทั้งคืน เผลอหลับตอนไหนแทบไม่รู้ตัว จวบจนเช้า พยาบาลคนใหม่เข้ามาถึงได้สะดุ้งตื่น สายหน่อยก็มีแต่ลูกน้องคนสนิทของเขาที่เปิดประตูเข้ามาทักทายพร้อมกับแนะนำตัว
ผู้ชายคนนี้แหละที่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อวาน
"ผมชื่อชินครับคุณเตย" ชายหนุ่มวัยเลขสองย่างเลขสามยืนกุมมือก้มหน้าทักทาย ไม่กล้าสบตาหญิงสาวบนเตียง ด้วยที่กลัวจะมีปัญหากันถ้วนหน้าเหมือนเมื่อครั้งบัญชีคนเก่าที่สุดท้ายกลายเป็นแม่ของลูกคุณแบร์
"ทำตัวสบาย ๆ เถอะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้านายนายสักหน่อย"
"ครับ" ครับจบจึงเงยหน้าขึ้นสบตา
"ฉันชื่อเตยหอม คนส่วนใหญ่เรียกสั้น ๆ เตย นายล่ะจะเรียกฉันว่าอะไร?"
"คุณเตยหอม ครับ"
"เรียกฉันน้องหอมสิ ไม่เหมือนใคร"
"แต่.." กลัวมีปัญหา
"ไม่ต้องแต่หรอก ถ้ากลัวเจ้านายนายด่าก็เรียกคุณเตยหอม ถ้าเขาไม่อยู่ก็เรียกฉันน้องหอมไง"
"ไม่ทราบว่าคุณเตยหอมอายุเท่าไหร่ครับ"
"ยี่สิบเจ็ด นายล่ะ"
"ย่างสามสิบครับ"
"นี่ไง ฉันเป็นน้อง เรียกน้องหอมสิ"
"ครับ ๆ น้องหอม" เพราะไม่อยากขัดเลยต้องไหลตามน้ำ
"เยี่ยม" เตยหอมยิ้มแฉ่งยกสองนิ้วโป้งชมอีกฝ่าย ทำคนตรงหน้าชะงัก ใบหูขึ้นสีลามมาที่ลำคอและใบหน้า
"ว่าแต่ต้องพักที่ไหนเหรอ มารับกลับใช่ไหม" หญิงสาวลงจากเตียงตัวปลิวเดินมาหยุดตรงหน้าผู้ชายรุ่นน้องที่เธอเพิ่งสอนให้เรียกตัวเองว่าน้องหอมไป ชินสบตาเธอนิ่ง เตยหอมเลยขยับเข้าใกล้ เขย่งเท้ากระซิบ
"ช่วยมัดผมให้น้องหอมหน่อยค่ะ"
"ครับ" ครับแล้วเดินไปข้างเตียงตรงที่มีหวีและยางมัดผมวางอยู่ ก่อนจะบรรจงหวีจนผมเรียบเงาสวยแล้วจึงค่อย ๆ มัดให้อย่างเบามือ จนได้รับคำชมจากหญิงสาวตัวหอมตรงหน้า
"มือเบาจัง ขอบคุณนะ หอมเจ็บมือ ขอรบกวนด้วยนะคะ"
"ไม่เป็นไรครับ"
"ถุงที่ถือมา.." ชี้ไปที่ถุงกระดาษบนโซฟา
"เสื้อผ้าจากที่ร้านครับ ชุดใหม่ ปิ่นหยิบมาให้"
แค่ได้ยินชื่อ เตยหอมรีบเดินไปคว้าถุงกระดาษมายิ้มมอง สาวเท้าเข้าห้องน้ำ และกลับออกมาให้อีกฝ่ายดูชุดที่ขาดรุ่งริ่งจากฝีมือเธอเอง
"เอ่อ..ชุดแบบนี้เหรอคะที่พี่ปิ่นหยิบมาให้"
"ขะขาดเยอะมากครับ น้องหอมเปลี่ยนเป็นชุดโรงพยาบาลดีกว่าเดี๋ยวผมให้เลือกชุดใหม่"
"หอมไม่มีเงินนะคะ"
"ผมมีครับ" หันหลังตอบ เพราะชุดที่คุณเตยหอมใส่ออกมาโป๊มาก
"เกรงใจจัง ไว้ได้รับเงินจากคุณโฬมเมื่อไหร่หอมจะรีบคืนนะคะ"
"ค่อยว่ากันก็ได้ครับ"
กลายเป็นว่าเตยหอมใส่ชุดผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาลเพื่อมาเลือกซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ในห้าง คนมองกันแทบทั้งห้าง แต่หาสนไม่ เธอเป็นประเภทไม่สนโลกอยู่แล้ว ใครจะมองยังไงก็ช่าง ขอแค่คนที่รักรักเธอก็พอ
"ชุดนี้น่ารักไหมคะ"
"น่ารักครับ"
"แต่หอมยังไม่ได้รูดซิปค่ะ พี่ชินช่วยรูดซิปให้หอมหน่อย" เธอหันหลังตั้งใจโชว์หลังขาวให้อีกฝ่ายได้เห็นและจงใจเรียกเขาพี่ชัดถ้อยชัดคำ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยแพ้มารยาหญิง ชินคงเหมือนกัน เธอเชื่ออีกไม่นานเขาต้องคายความลับของโฬมให้เธอรู้หมดเปลือกแน่
ชายชุดดำได้ยินประโยคเรียกพี่ ใจแทบระทวย เขาสะดุดตาสะดุดใจตั้งแต่อีกฝ่ายยิ้มให้แล้ว โคตรน่ารัก! หวังว่าคนนี้นายจะยกให้เขาเสียบเหมือนทุกครั้ง
ซื้อของเสร็จร่างเล็กเดินยิ้มแย้มกลับมาที่รถพร้อมคนสนิทของโฬม ชินเปิดประตูด้านหลังฝั่งเยื้องคนขับให้เธอนั่ง แต่ไม่ เตยหอมไม่นั่ง จะนั่งข้างคนขับเท่านั้น
"จะดีเหรอครับ"
"พี่ชินรีบขึ้นมาสิคะ ชักช้าเดี๋ยวโดนด่ากันสองคนนะ"
"ครับ ๆ" ครับพลางปิดประตูรีบวิ่งไปนั่งประจำที่คนขับทันที
ตลอดทางเตยหอมชวนคุยเจื้อยแจ้ว ถามสารทุกข์สุกดิบตามประสา มีเล่าไปขำไป ถามไปขำไปก็มี ทำให้ลูกน้องโฬมผ่อนคลายและเป็นกันเองกับเธอมากขึ้น มากถึงขั้นเผลอลูบหัว
เข้าทางเตยหอมเลย ;)
มาถึงเลิฟเอกซ์เตยหอมรีบหันไปขอบคุณอีกฝ่ายท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูด้วยการไหว้ขอบคุณทำตาบ้องแบ๊ว จนชินเอื้อมมือมาจับแก้ม
เสร็จโจร! ;)
"มาแล้วเหรอ?" เจ้าของเลิฟเอกซ์ถามเสียงติดห้วนด้วยที่เห็นท่าทางสบาย ๆ ของคนสองคนที่เดินขนาบข้างกันมา เขาถลึงตาใส่ ไล่ไอ้ชินทางอ้อมจนมันรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงออกไป ตรงนี้เลยมีแค่เขากับเธอสองคน
"นอนหลับสบายไหม" โฬมถามเตยหอมอีกครั้ง คราวนี้เธอยิ้มสบตาตอบ
"สบายมากค่ะ"
"ก็ดี" ไหวไหล่ไม่ยี่หระ บอกให้เดินตามหลังมา จะพาไปดูห้องส่วนตัวของเธอ ทีแรกกะจะให้เตยนอนห้องเดียวกันกับเขา แต่เปลี่ยนใจให้เธอนอนห้องข้างกันจะดีกว่า เพื่อความเป็นส่วนตัวของตัวเขาเอง
"ห้องนี้เหรอ แล้วด้านหน้านี้มีไว้ทำอะไร" หมายถึงพวกโต๊ะทำงาน โซฟา อีกหลาย ๆ อย่างในห้อง
"เธออยากช่วยงานฉันไหมล่ะ?"
"ไม่อะ แค่ต้องนอนรองรับอารมณ์นายก็เหนื่อยจะแย่ ไม่อยากช่วยอะไรแล้ว ให้ผู้หญิงคนอื่นช่วยนายแทนเถอะ"
"ขี้เกียจ"
"นายน่าจะรู้นิสัยฉันดี" ถ้าเต็มใจเตยหอมทำได้ทุกอย่าง ทุกเวลาไม่เคยเกี่ยง ถ้าไม่ ร้องขอให้ตายเธอก็ไม่ทำ เขาเองก็รู้ แค่แสร้งเป็นไม่รู้
"จำไม่ได้"
"ตามนั้นแหละ วันนี้ต้องเริ่มงานเลยไหมล่ะ?" ถามติดกวน ไม่มีแล้วผู้หญิงที่ร้องขอความเมตตา เพราะต่อให้ร้องไห้หรือทำตัวดี น่ารักออดอ้อนให้ตายก็ไม่สามารถเอาชนะใจผู้ชายคนนี้ได้
ถ้าจะมีใครสักคนทำได้ คนนั้นต้องอยู่นอกเหนือคำสั่งโฬมและบางครั้งต้องอ่อนน้อมถ่อมตน จะเป็นผู้หญิงของโฬมต้องอยู่ให้เป็น น่ารักให้รู้เวลา หัวรั้นให้มีลิมิต เป็นตัวของตัวเองในบางครั้ง และที่สำคัญต้องสวยสง่าตลอดเวลาเพื่อที่เขาจะได้ไม่อายใครเวลาถูกพูดถึง
"คืนนี้เจอกัน" พูดจบหันหลังเตรียมจะออกจากห้อง แล้วก็ต้องชะงัก..
"อย่าเพิ่ง"
"ว่า?"
"มีสวัสดิการอะไรให้ฉันไหม? แบบ กินฟรี อยู่ฟรี มีเงินเดือน ไม่ก็ค่าขนม มีรถขับ หรือมีคนขับรถ"
"ลูกน้องฉันมีเป็นสิบ เรียกใช้สักคน ชีวิตจะได้ง่ายขึ้น"
"อือ"
"เงินเดือนไม่มี เธอหน้าหนามากที่กล้าขอ"
"ยังไงต่อ?"
"มีค่าขนม เดี๋ยวโอนให้ ส่วนเสื้อผ้ากับเวลาไปทำสวย บัตรเครดิตอยู่ที่ไอ้ชิน ให้มันรูดให้แทน" พูดพลางยื่นโทรศัพท์ให้เตยหอมพิมพ์ไอดีและเบอร์โทรของตัวเองให้เขา หญิงสาวยืนพิมพ์ต๊อก ๆ แต๊ก ๆ เสร็จแล้วจึงยื่นให้ เขาลองทักและโทรเลยเผื่อเธอเหลี่ยม เตยเห็นสายเรียกเข้ากับข้อความ ถึงกับหลุดหัวเราะเบา ๆ
"ไม่ไว้ใจเหรอ แย่จัง"
"คนอย่างเธอไว้ใจไม่ได้ ร้ายกาจ"
"อือ ~ งั้นต่อไปก็ระวังฉันไว้ดี ๆ"
"อย่าสร้างความวุ่นวาย เลิฟเอกซ์ไม่ได้มีฉันเป็นเจ้าของคนเดียว"
"น่า ~ ฉันไม่ดื้อขนาดนั้นหรอก วางใจเถอะ"
"อย่าให้รู้เธอแผลงฤทธิ์ เดี๋ยวเจอดี"
"รับทราบค่ะคุณโฬม" ยิ้มจนตาหยีตอบ แทนที่เขาจะชอบใจแต่กลับถอนหายใจใส่แล้วทิ้งให้เธออยู่ในห้องลำพัง
ดี! เป็นแบบนี้ดีจะตาย ใครไม่ชอบเตยหอมชอบ ถึงจะเจ็บหน่อย ปวดหน่อย เสียน้ำตาบ่อย แต่เธอมั่นใจว่าทนได้ คงจะทนจนกว่าจะรู้สึกไม่ไหวแล้วจริง ๆ นู่นแหละ แล้วไม่ต้องกลัวจะใช้งานเธอไม่คุ้ม เตยหอมสัญญาจะจัดให้จุก ๆ เอาให้คุ้มกับเงินที่เสียไปเลย
ถ้าโฬมไม่ขาดสติไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมาก่อนน่ะนะ
