บทที่ 11 ตอนที่ 10 เริ่มยิ้มกับโทรศัพท์

ตอนที่ 10 เริ่มยิ้มกับโทรศัพท์

งานหลักตอนนี้ รอเป็นที่ระบายอารมณ์ให้โฬมก่อนนอน กว่าเขาจะนอน กว่าคลับจะปิดคงดึกน่าดู ฉะนั้นกลางวันคือสวรรค์ของเธอ 

ให้หลังโฬมออกไปเตยหอมรีบสำรวจห้อง ดูทุกอย่าง ก่อนจะนอนพักสักงีบแล้วค่อยออกไปจัดการสภาพตัวเอง ทีแรกกะว่าจะนอนสักหนึ่งชั่วโมงแต่ดันลากยาวถึงเย็น รู้สึกตัวอีกทีก็สี่โมงเย็นแล้ว 

17.00 นาฬิกา 

ห้างชั้นนำ 

เดินรอบแรกเพื่อดูลาดเลา เดินรอบที่สองเพื่อเข้าไปใช้บริการ 

"ตามสบายเลยนะครับ มีอะไรโทรหาผมได้ตลอด ผมลงไปรอที่รถนะครับ" 

"ขอบคุณค่ะ" ยิ้มแย้มโบกมือให้ชินที่เธอเลือกเรียกใช้ จะว่าไปรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน ทั้งที่พูดกับโฬมไปขนาดนั้น เขาไม่ระแวงชินเหรอ? 

แต่ก็อาจจะไม่..เพราะคำว่าเรามันจบไปตั้งนานแล้ว 

เขาคงไม่หึงไม่หวงเธอเหมือนเคย คิดแล้วใจหายจัง 

ร่างเล็กเริ่มจากขัดตัว อบผิว เบิร์นไขมัน ก่อนจะเข้าคลินิกไปเติมวิตามิน นอนให้เข็มจิ้มหน้าสวย ๆ ทั้งฟิลเลอร์ โบท็อก อะไรดี เตยหอมพร้อมเจ็บตัว กว่าจะเสร็จค่อนข้างระบม แต่เธอไม่ยอมแพ้ ลากสังขารและกายหยาบมานั่งทำเล็บมือเล็บเท้าต่อ 

เสร็จทุกอย่างสี่ทุ่มพอดีเป๊ะ! 

ท้องร้องจ๊อก ๆ 

กินได้แค่ข้าวต้ม ฉีดเยอะจนระบม เคี้ยวก็โอ๊ย หันก็โอ๊ย อยากสวยก็ต้องทน นี่แหละนะ เกิดมาสวยน้อยก็ต้องเจ็บหน่อย เฮ้อ 

"ไหวไหมครับ ยาไหม" 

"กินเรียบร้อยค่ะ" 

"คืนนี้คงไข้ขึ้น" 

"หน้าบวมมากไหมคะ" 

"ไม่บวมเท่าไหร่ครับ แต่ทิ้งรอย" 

"ถึงว่าเจ็บจัง" จะไม่เจ็บได้ยังไง ตั้งแต่เลิกกับโฬมไปเธอไม่เคยเฉียดขาเข้าไปโดนเข็มที่หน้าหรือส่วนไหนของร่างกายอีกเลย คนมันไม่รู้จะสวยไปทำไม พอใจในสิ่งที่มีอยู่แล้ว อีกอย่างคือตรอมใจ เลยทำนู่นนี่ไปเรื่อยตามประสา ออกไปทางปลงกับชีวิต เกือบจะบวชเลยด้วยซ้ำ ดีที่แม่เตือนสติไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นเตยหอมโกนหัวนุ่งขาวห่มขาวแน่นอน 

เรื่องวันนั้นกลายเป็นตราบาปติดตัวตลอดชีวิต แม้จะพยายามไม่คิด ไม่พูดถึง แต่ก็ลืมไม่ได้จริง ๆ มันยังเป็นฝันร้ายที่ติดอยู่ในใจเสมอ

โฬมยังฝังใจหรือเปล่าไม่รู้ เธอน่ะฝังลึกถึงก้นบึ้งหัวใจเลย 

เสียงบ่นเจ็บของเตยหอมทำผู้ชายตรงข้ามหัวเราะเบา ๆ พูดแกมประชด 

"ก็เล่นทำวันเดียวทุกอย่างแบบนี้จะไม่เจ็บได้ไงล่ะครับ" 

"หอมกลัวพรุ่งนี้คนอื่น ๆ ไม่ว่าง" 

"ทุกคนว่างครับ เพราะทำงานกลางคืน ส่วนกลางวันจะนอน" 

"มีสลับกลางวันกลางคืนกันไหม"

"ครับ มีเยอะ" หลายคน หลายชุด ถ้าโดนไล่ออกก็มีคนสำรองพร้อมเข้าทำงานทันที คุณแบร์เทรนเองกับมือกับตีน ใครที่ดูไม่เอาไหนอย่าหวังจะได้เป็นส่วนหนึ่งของเลิฟเอกซ์ 

"ร้านเปิดกี่โมงถึงกี่โมงเหรอคะ"

"เร็วหน่อยก็ห้าทุ่มครับ ช้าสุดเที่ยงคืน เวลาปิดไม่เกินตีสี่ครับ ถ้ามากกว่านั้นจะมีปัญหา" 

"เกือบเช้าแน่ะ กว่าพนักงานจะเคลียร์ร้านเสร็จเช้าพอดี"

"ทันตักบาตรเลยครับ" 

"เหนื่อยเหมือนกันนะคะเนี่ย" 

"แต่เงินดีครับ ใคร ๆ ก็อยากมาทำงาน" 

"สงสัยจะดีจริง"

ดีไม่ดีไม่รู้ เธอกลับมาเลิฟเอกซ์ใกล้เวลาเปิดเลยได้เห็นพนักงานบางส่วนของร้าน แค่การ์ดก็เดินกันแทบเต็มร้าน ยังไม่รวมพนักงานหน้าร้าน (เสิร์ฟ รับออเดอร์) กับหลังร้านที่คอยล้างจาน ทำความสะอาด ไหนจะพีอาร์ สาวบริการ เท่านี้ก็เกือบร้อยชีวิตแล้วมั้ง ที่เห็นแค่คร่าว ๆ ยังไม่เต็มระบบด้วยซ้ำ 

"ตรงนี้มันใช่ที่ของเธอเหรอ?" เตยหอมหันขวับมาสบตาเขาที่โน้มหน้ากระซิบ ร่างเล็กส่ายหน้า เดินไปตามโถงทางเดิน คงไม่แคล้วกลับห้อง ตอนเธอหันมาสบตาเขาเห็นรอยบนหน้า ไข้ขึ้นแน่ จัดเต็มขนาดนั้น

เสียเงินเท่าไหร่ไม่รู้ ถ้าออกมาสวยน่าควงก็โอเค ดูอย่างที่รัก ถึงตอนนี้ลูกค้าบางคนยังถามหาอยู่เลย หรือเขาควรปั้นเตยหอมเป็นมาม่าซังคนใหม่ดี? 

ทุกอย่างที่เป็นเตยดีหมด แต่คงไม่ดีต่อชีวิตเขาสักเท่าไหร่ ถ้าเธอทำงานนี้ได้ ทำรุ่ง ทำรอด แล้วเกิดเบื่อไม่อยากทำ คนที่มีปัญหาคงไม่ใช่เขา ไม่แคล้วเป็นป๋าที่ไม่อยากให้ออกและเรียกเงินคืนอีกตามเคย ตัวเขาคงลำบากใจไม่น้อย คนหนึ่งก็พ่อ อีกคนก็เธอ..

ไม่อยากให้เตยต้องทำงานสายตัวแทบขาดแล้วสุดท้ายต้องคืนเงินทุกบาทแบบที่รัก ถ้าเป็นแบบนั้น กูนี่แหละที่รู้สึกแย่ แย่ที่ช่วยเหี้ยอะไรไม่ได้ ขอร้องให้ก็ไม่ได้ ทำได้แค่ทยอยคืนเงินเงียบ ๆ ขอโทษสำหรับทุกอย่าง เขาทำได้แค่นั้นจริง ๆ ให้ออกนอกหน้ามากกว่านี้คงไม่ได้ เดี๋ยวปัญหาจะไปตกที่เธอเอา

ทางเดียวที่ปกป้องได้ดีที่สุดคือการปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามป๋าสั่ง เขาก็แค่อยู่เงียบ ๆ ทยอยหาทางคืนเงียบ ๆ หากฝืนดันทุรังคงเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง หนักสุดเห็นจะเป็นคนนอก ไม่ใช่ลูกในไส้อย่างเขา เพราะแบบนี้เตยหอมเลยไม่ควรมีส่วนร่วมอะไรในเลิฟเอกซ์น่ะดีที่สุด

เมื่อครู่เธอยืนเหม่อมองพนักงาน ก่อนจะเบะปากสาวเท้ากลับเข้าห้องทันทีที่น้ำเสียงแกมดุดังขึ้นด้านหลัง ใช่ว่าเธอกลัว เพราะไม่อยากมีปัญหามากกว่าเลยเดินเลี่ยงออกมา อีกอย่างไม่อยากต่อปากต่อคำ หน้าระบมขนาดนี้ รีบกินยารีบนอนดีกว่า ตอนนี้ยังพอมีเวลาให้นอน กว่าเขาจะมา กว่าจะทำงานเสร็จ ดูแลผู้หญิงคนอื่นเสร็จคงเช้าพอดี

หัวถึงหมอนเตรียมจะหลับตา โทรศัพท์วางชาร์จแบตกลับส่งเสียงรบกวน

Chincha : ยอดวันนี้ครับ 

Chincha : 187,900 บาท 

ตัวหอม : พรุ่งนี้ถ้ารู้สึกดีขึ้นจะไปซื้อเสื้อผ้าค่ะ วันนี้ลืม 

Chincha : ครับ 

ตัวหอม : ขอบคุณค่ะ 

ตอบแชต ออกจากแชต ปิดหน้าจอเตรียมนอนจริง ๆ แต่ไม่ได้นอนจริง ๆ เพราะเสียงแจ้งเตือนที่ดังถี่รัวราวกับอยากมีปัญหา 

Rome : ใช้เงินคุ้มเลยนะ 

Rome : หาคลินิกรีแพร์ฮีไว้ด้วย โดนหนักแน่ 

Rome : ตั้งแต่เมื่อวานยังเงี่.ยนไม่หาย 

Rome : เมื่อคืนวัยรุ่นตีกันที่ร้าน อดจัดพยาบาล 

Rome : วันนี้วุ่นทั้งวัน วัยรุ่นที่โดนตีแม่งโคม่า ลำบากฉิบ 

Rome : เดี๋ยวเคลียร์เสร็จขึ้นไป กรุณาอาบน้ำรอตัวหอม ๆ ให้เหมือนชื่อที่ตั้งด้วย

Rome : เข้าใจไหม 

ตัวหอม : โฬมสู้ ๆ โฬมเก่งอยู่แล้ว 

Rome : เป็นไงบ้างอะ ระบมไหม? 

ตัวหอม : หน้าเหรอ ระบมสิ ทั้งหน้าทั้งปาก งดดูดปากสามวัน เดี๋ยวปากเบี้ยว ห้ามยุ่งกับหน้าด้วย 

Rome : อันนี้กวนตีน? 

ตัวหอม : มันยังไม่เข้าที่ 

Rome : หมายถึงฮี เมื่อคืนกระแทกฮีไม่ได้กระแทกหน้า บ้าปะ 

Rome : อาการหนัก 

ตัวหอม : อ้าว 

ตัวหอม : เจ็บอยู่แต่ไม่มาก โดนมาเยอะละ แค่นี้จิ๊บ ๆ 

Rome : แล้วที่โดนมันใหญ่เท่าผัวเก่าคนนี้ไหม? 

ตัวหอม : ถ้าบอกว่าแฟนเก่าลูกครึ่งฝรั่งใหญ่กว่านายล่ะ จะหงุดหงิดปะ? 

Rome : อย่าสำคัญตัวเองขอร้อง 

ตัวหอม : ขำ ๆ อย่าเครียด 

Rome : วันนี้มีถุงยางป้องกันโรค 

ตัวหอม : ฉันก็กินยาคุมกำจัดอสุจินายแล้วเหมือนกัน 

Rome : พูดเหมือนมันเป็นเห็บหมาเลยนะ 

ตัวหอม : ไหลออกมาจากคนสันดาน บรู๊ว ~ 

Rome : ปากเธอมันน่ากระแทกให้ฟิลเลอร์ไหลจริง ๆ 

ตัวหอม : ใช้มือพิมพ์ค่ะ 

Rome : ถ้ามือว่างพิมพ์ไร้สาระก็มาล้วงหรร มนี่มา 

ตัวหอม : ทุเรศ 

Rome : ทุเรศหน้าตาเหมือนทุเรียนปะ 

โฬมพิมพ์ไปยิ้มไป บ้างก็ขมวดคิ้วไม่พอใจหลังอ่านข้อความ โดยไม่รู้เลย ไอ้การยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หงุดหงิดงุ่นง่านบางครั้งคราวนั้นอยู่ในสายตาลูกน้องถึงสามคน 

"มันเป็นเหี้ยอะไร?" โทนเสียงเด็ดขาดที่ทุกคนต่างก็เกรงกลัวดังขึ้น ก่อนจะตอบพร้อมเพรียงกันเสียงดัง 

"ไม่รู้ครับ!" ทั้งสามเสียงผสานกันดัง ก้มหน้าไม่สบตา 

"มึงเป็นอะไร แล้ววัยรุ่นตีกันเกือบตายคาร้านมึงไปอยู่ไหนมา?" แบร์ยืนเท้าเอวถามโฬม มันละสายตาจากหน้าจอมายิ้ม ยักคิ้ววอนตีน ไม่ตอบคำถามเลยต้องถามซ้ำ 

"เคลียร์จบแล้วเหรอ ถ้าไม่จบคืนนี้มึงไม่ได้ขึ้นไปเย็บใครแน่ จำคำกูไว้" แบร์ส่ายหน้ากลอกตามองเพื่อนอย่างเอือมระอา คนหน้าหนามีเหรอจะสะทกสะท้าน ไม่เลยด้วยซ้ำ มันสบตาตอบหน้าตาเฉย 

"ใจเย็น เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีเอง" โฬมตอบหน้าตาย ต่างจากพ่อลูกอ่อนที่สุดจะทนจนอยากใส่หน้าเขาเต็มที 

"ดีพ่อง! อย่างมึงก็ดีแต่สร้างปัญหานั่นแหละ" สันดานพอ ๆ กับไอ้เด็กเหี้ยเลย 

"ครับผม" 

(เด็กเหี้ยของแบร์ = เฮียบูมxที่รัก = แค่หวงไม่ได้รัก มีอีบุ๊ก)