บทที่ 4 ตอนที่ 3 ถ่านไฟเก่าพร้อมไหม้
ตอนที่ 3 ถ่านไฟเก่าพร้อมไหม้
อาหารหลากหลายตามคำบัญชาวางเรียงรายบนโต๊ะตรงหน้าชายหญิงทั้งสอง
"กินซะ ร้อยกิโลอยู่ไม่ไกล" เจ้าของคำพูดตักกุ้งตัวโตในชามต้มยำกุ้งวางให้ในจานร่างเล็ก เธอเงยหน้าสบตา ยิ้มบาง ๆ มองกุ้งในจานข้าวสลับกับเขาที่ใจดีอุตส่าห์ตักกุ้งให้ ทั้งที่..
"ขอบคุณนะ แล้วก็ขอโทษที่รับไว้ไม่ได้"
"เพราะ?"
"ฉันแพ้" เตยหอมแพ้กุ้ง ไม่ว่าจะกุ้งฝอย กุ้งขาว ตระกูลกุ้งเธอแพ้แทบทั้งหมด อยู่ที่ว่ามีการปนเปื้อนมากน้อยแค่ไหน ถ้าปนเปื้อนในปริมาณน้อย อาจมีอาการคันหรือผื่นแดง คอแห้งให้รู้สึกบ้างประปราย แต่ถ้าให้กินทั้งตัวแบบที่โฬมตักให้ ภาพตัดแน่ ลืมตาอีกครั้งคงอยู่โรงพยาบาล ไม่ก็ไม่มีโอกาสได้ลืมตาอีกเลย
โฬมมองเตยหอมนิ่ง เขารู้ รู้อยู่แก่ใจ แค่อยากรู้ตอนนี้เธอยังเป็นเธอคนเดิมอยู่หรือเปล่า เวลาผ่านไปหลายปี บางทีอาจจะไม่แพ้แล้วก็ได้
"ไม่ลองสักหน่อย มัวแต่คิดว่าแพ้ มันก็แพ้นั่นแหละ"
"อยากให้กินเหรอ" ถามเสียงแผ่ว มองกุ้งตัวโตเนื้อขาวแน่นพร้อมทานในจานข้าว อาหารมีตั้งหลายอย่าง ไม่เข้าใจ ทำไมคำแรกต้องตักกุ้งให้ เธอขอกินอย่างอื่นก่อนไม่ได้เหรอ ท้องจะได้ไม่ว่างเกินไป เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น..
"ลองสักคำ" ร่างสูงพูดพลางชี้กุ้งในจาน ทำเตยหอมสะดุ้ง รีบตักกุ้งเข้าปาก โดยที่เขาก็ห้ามไม่ทัน เหมือนเธอจะตกใจกลัวถึงได้รีบตักเข้าปาก เคี้ยว ๆ จนเมื่อกลืนลงท้อง เธอก็ช้อนตาขึ้นสบตา
"หิวมาก ขอกินเลยได้ไหม" ก่อนที่ร่างกายจะขย่อนทุกอย่าง เธอขอกินให้อร่อยก่อนได้ไหม โฬมกดหน้ามองอาหาร ไหวไหล่เหมือนจะบอกให้เธอทำตัวสบาย ๆ เตยหอมเลยไม่เกรงใจ รีบตักทั้งผักทั้งหมูมาไว้ในจาน
เธอกินจนแก้มตุ่ยเพราะนี่คืออาหารมื้อแรกที่ตกถึงท้องในรอบวัน และเป็นมื้ออาหารที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ที่พ่อทิ้งปัญหาไว้ให้ ลำพังเธอคนเดียวคงกินไม่หมด เลยทยอยตักให้โฬมบ้างเวลาที่เห็นจานข้าวเขาว่าง
หญิงสาวกินไปเหงื่อไหลไป เธอเอียงหน้าเช็ดเหงื่อที่ไหล่อยู่บ่อย ๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกคันที่ลำคอ จึงใช้หลังมือแตะลำคอถูไถเบา ๆ แทนการเกาโดยตรง ระหว่างนั่งกินข้าวสองเราเผลอสบตากันเป็นครั้งคราว สุดท้ายก็เป็นเขาที่หลบสายตาเป็นประจำ
"อร่อยขนาดนั้น?"
"คงงั้น หิวด้วยแหละ"
"จะร้อยกิโลจริง ๆ สินะ"
"ไม่ขนาดนั้นหรอก กินอีกสองคำก็อิ่มแล้ว" อิ่มที่หมายถึงพร้อมขย่อนเพราะที่กลืนลงไปตอนนี้ตีขึ้นคอรอแค่เธอก้มหน้าอ้าปาก คนฟัง ฟังแล้วไหวไหล่ คว้าแก้วน้ำขึ้นดื่ม
"มีของหวานกับผลไม้ อย่าลืมกิน"
"จะพยา.." (ยาม) ยังไม่ทันจบประโยค เตยหอมรีบวิ่งไปทรุดตัวนั่งบนพื้น ข้างถังขยะมุมห้องครัวทันที ทุกอย่างที่กลืนลงท้องทยอยออกมาทีละรอบ ทีละรอบ จนแทบหมดแรง เมื่อหันไปด้านข้างเห็นโฬมถือขวดน้ำเย็น เปิดฝายื่นให้ เธอเลยรับมาบ้วนปาก ดื่มล้างปาก ล้างหน้าด้วยเลย
"ตกลงยังแพ้อยู่เหรอ"
"ไม่เป็นไร ดีขึ้นแล้ว" ทำมือรูปโอเคแล้วรีบบ้วนน้ำในปากทิ้งบอกโฬมว่าไม่เป็นไร เธอไหว ไม่รู้เขาเข้าใจความหมายหรือเปล่าถึงได้ย่อตัวลงนั่งทับส้นเท้าตัวเอง ใช้สองมือคว้าผมยาวเกะกะของเธอเข้าหากันแล้วม้วนขึ้นดูลำคอ
"อืม" เสียงตอบรับดังในลำคอ เขาเดาไม่ผิด เห็นเตยเช็ดเหงื่อ ถูคอ เธอยังแพ้มันอยู่จริง ๆ แต่ที่ไม่เห็นเพราะเส้นผมเธอบัง ทั้งบังทั้งเกะกะ เล่นไม่มัดเลยแบบนี้ ถ้าไม่เห็นวิ่งมาอ้วกคงคิดว่าเธอไม่แพ้กุ้งแล้ว
ในขณะที่จ้องมองครุ่นคิดถึงเมื่อหลายนาทีที่แล้วที่เขาเสนอให้เธอลองกินเผื่อจะไม่แพ้ เตยหอมกลับทิ้งตัวโถมใส่เขาจนหงายหลัง ไหนที่บอกไม่เป็นไร ดีขึ้นแล้ว แม่งไม่จริงเลย ถ้าดีขึ้นจริง ๆ จะภาพตัดแบบนี้ได้ยังไง
โรงพยาบาล
เตยหอมถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน เธอแพ้กุ้งรุนแรงจนภาพตัด หมดสติ สีหน้าท่าทางปกติของเธอทำเขาใจแป้ว แทบไม่อยากคิด ถ้าเขารีบกินรีบไป ไม่ได้อยู่ในห้องกับเธอจะเป็นยังไง
เราจบกันไม่ดีก็จริง แต่ใช่ว่าไม่เคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกัน แม้เขาจะอยากให้เธอเจ็บให้เธอปวดบ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากให้เธอเสี่ยงตายแบบนี้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หมอ พยาบาล เตยหอม ยังไม่ออกมา มีก็แต่ไอ้แบร์กับไอ้ชินและลูกสมุนไอ้ชินอีกสองคนที่โผล่หัวมา วิแรกที่หันไปสบตา อยากถามจริง ๆ 'พวกมึงมาทำไม?'
มาเฟียแบร์สาวเท้ามามองประตูห้องฉุกเฉินสลับกับตัวปัญหา ปกติคนเก็บกวาดคอยให้เงินทำขวัญมักจะเป็นเขา ครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน ไม่รู้มันก่อวีรกรรมอะไรไว้ ถึงได้รีบหามส่งโรงพยาบาลแบบนี้ โชคดีที่ครั้งนี้มีความเป็นคน ทั้งหามส่งและนั่งรอ
"มึงทำเหี้ยอะไรอีก!"
"ไม่ได้ทำ"
"อย่าสร้างปัญหาได้ไหม กูขี้เกียจมาตามแก้!"
"รู้"
"เมียกูเพิ่งคลอดลูกมึงก็รู้ รู้แต่ก็ยังทำ" สงสัยสมองไหลออกหูตอนไอ้บูมกระทืบหน้าแน่ ๆ
"เรื่องนี้กูเคลียร์เอง มึงไปพักเถอะ ไม่สำคัญไม่ต้องมาหรอก"
"มึงทำผู้หญิงเข้าโรงพยาบาลอีกคนแล้ว! ไม่ให้กูมาได้ไง?" ชักจะเหลืออดกับความหน้ามึนของมัน ทั้งที่กำลังด่า มันกลับสบตาตาไม่กะพริบ นัยน์ตาดูหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย เหมือนมันกำลังกลัว
กลัวผู้หญิงคนนั้นตาย?
"มึงทำอะไร หนักเลยเหรอ?" คราวนี้แบร์นั่งลงด้านข้าง มองประตูห้องฉุกเฉินแล้วหันกลับมาสบตาไอ้คนที่ดูเหมือนจะสำนึกผิด
"กูให้เตยกินกุ้ง"
"ก็แค่กุ้ง จะอะไรนัก.." (หนา) คำนี้ยังไม่ทันเล็ดลอดจากปาก เขามองมันตาค้าง ม่านตาขยายขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อหู
ชื่อเตยได้ยินบ่อย ใคร ๆ ก็ใช้กัน แต่เตยกับกุ้งมันคุ้น ๆ เหมือนว่าเคยได้ยิน..
แบร์ไม่ได้ถาม มองเพื่อนตาค้างเหมือนเดิมจนมันพยักหน้า แสดงว่าที่กำลังคิดคงเป็นความจริง
"เพิ่งเจอกันวันนี้ เตยมีปัญหา กูเลย.."
"ช่วย?"
"อืม"
"หน้าอย่างมึงนี่นะจะช่วย ไม่อะ ไม่ใช่มึง คนอย่างมึงมันหวังผล มึงกลับไปเอาใช่ไหม?"
"ยัง ยังไม่ได้เอา"
"ถ่านไฟเก่าจะไหม้มึงไหม"
"ไม่"
"ไม่ ไม่ ครั้งที่แล้วมึงโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวจำไม่ได้เหรอ"
"ก็ใช่ แต่ครั้งนี้กูจะเป็นคนทิ้ง"
"มึงเลิกกันเพราะอะไร จะบอกกูได้ยัง?" จำได้คร่าว ๆ มันมีเมีย รู้อีกทีมันโหมงานเหมือนคนบ้า ฟันหญิงย่อยยับ ไปเลิกกันตอนไหน เรื่องอะไร ยังงงไม่หาย
"อย่าเสือกเรื่องของกูเถอะ กลับไปเลี้ยงลูกได้แล้วมึงอะ"
"กูถามมึงอยู่"
"กูไม่บอก ไม่ตอบ เหมือนที่มึงไม่บอกกูนั่นแหละ"
"เออ! ได้! แต่ถ้ามึงร้องไห้ไปหารักกับบีเลิฟ น้องกูซัดมึงยับแน่ จำไว้!" แบร์สบตาพูดสีหน้าจริงจัง เตือนด้วยความหวังดี คนฟังเหมือนจะเข้าใจ กดหน้ารับหงึกหงักตอบ
"รอบนี้กูมีแอลกับอลิซ ไว้เศร้าค่อยไปซบนมเมียมึง"
"อยากหน้ายุบก็ลองดู"
"หึ หวงเมียกับลูกจัด เข้าใจ ๆ คนไม่เคยมี"
"ทำอย่างกับมึงเคย" มาเฟียตัวโตสวนกลับทันควัน จนคู่สนทนาหน้าเหวอ ขำแห้ง
"เออ ไม่เคยเหมือนกัน หึหึ" โฬมกลั้วหัวเราะพูดติดตลกจนเพื่อนส่ายหน้า เอือมระอา ลุกเดินกลับไปทางที่มา คงไม่แคล้วกลับไปช่วยเมียเด็กเลี้ยงลูกอีกตามเคย เหลือก็แต่ไอ้สามคนที่ยืนมองไกล ๆ
"พวกมึงอะ กลับไปได้แล้ว ตรงนี้กูเคลียร์เอง"
(แบร์ = เฮียแบร์xเอแอล = จะไม่รักก็ได้นะ มีอีบุ๊ก)
