บทที่ 8 ตอนที่ 7 ฉันจะลงแดง..
ตอนที่ 7 ฉันจะลงแดง..
คนมากประสบการณ์นัวเนียคลอเคลียร่างเล็กจนพอใจจึงยอมถอนจูบจากริมฝีปากสวยอ้อยอิ่ง มุมปากเธอเปื้อนน้ำลายใสจนชุ่มฉ่ำ เขากดจูบปากเธอซ้ำไร้ซึ่งความรังเกียจ
ความเงียบและเย็นภายในห้องทำสันหลังร่างสูงเย็นวาบ ไม่แน่ใจว่าเพราะอุณหภูมิแอร์ในห้องหรือเป็นความหนาวเหน็บในใจมาตลอดสิบปี ไหนจะคนตรงหน้าตอนนี้ ที่เคยทิ้งให้เขาอยู่ลำพัง..
ทั้งที่เคยทุ่มทุกอย่างสุดตัวเพื่อเธอ สุดท้ายเธอก็ทิ้งกัน เลือดเย็นมากจริง ๆ
"ฬะโฬม ๆ มือฉัน มือ" เตยหอมเบือนหน้าหลบสัมผัสวาบหวามจากฝีปากร่างสูงเพื่อบอกให้เขารู้ เขากำลังจับมือเธอข้างที่มีเข็มอยู่ เสียงแหบพร่าทำโฬมชะงักผละมือออก หันมองมือขวาที่เพิ่งสอดผสานมือเมื่อครู่ ก่อนจะแก้ตัว
"ลืมตัว"
"เจ็บ เลือดไหลย้อนแล้ว"
"ถอดออกก่อนไหม?"
"อะไร" โฬมหมายถึงอะไร จะให้เธอถอดเข็มที่คามือพร้อมสายน้ำเกลือออกก่อนเหรอ ทั้งที่พยาบาลเพิ่งเข้ามาเจาะใส่ให้ใหม่ไม่นานนี้นี่นะ? เขาคิดได้ยังไง? โฬมกดหน้าถี่ มองมือขวา หญิงสาวจึงรีบยืดแขนขึ้นส่ายหน้าระรัว ปฏิเสธ
"งั้นก็อย่าให้เห็นมือในระยะสายตา" เดี๋ยวจะเผลอคว้ามาผสานมืออีก
"อือ"
"ใส่กางเกงในไหม"
"ไม่"
"เออเนอะ อยู่โรงพยาบาลนี่ เสื้อในก็ไม่ใส่ กางเกงในจะใส่ได้ยังไง"
"ฉันไม่มีให้ใส่ มีแต่ของเก่าที่ใส่มา"
"เหม็นไหม?"
"ไม่รู้ ลงไปดมสิ"
"อยู่ตรงไหนอะ" คนถามหันมองซ้ายมองขวา จนเมื่อมือขวาคนป่วยชี้ลิ้นชัก เขาถึงได้ลงจากเตียงในสภาพเปลือยเปล่าไปคว้าเสื้อผ้าชุดที่เธอใส่มาขึ้นมาคลี่ดู
ตาคมมองชุดพลางคลี่ยิ้ม ก่อนจะโยนทิ้งเรี่ยราดเพื่อหยิบแค่กางเกงในตัวเล็กตัวน้อยของเตยหอมมาทางเตียงที่เธอนอน
"ทำไมชอบใส่กางเกงในปิดร่องฮีอย่างเดียว?" ถามไม่ตอบ
"คิดว่าของเธอมันเล็กมากเหรอ" โฬมถามอีกครั้ง ไม่คิดว่าเตยจะตอบ จนเมื่อได้คำตอบ สมควรแล้วที่ต้องโดนเย็บทุกวัน
"ทำไมล่ะ ของดีเขาไม่ได้มีไว้โชว์เหรอ?"
"กวนตีน" นิสัยนี้เตยคงเลิกไม่ได้จริง ๆ น่าจะเป็นสันดานมากกว่า แต่ก็ดี ในเมื่ออวดว่าตัวเองมีของดี เดี๋ยวกูจะใช้ของดีให้คุ้มเลย!
ฟอด!
โฬมดมกางเกงในตัวเล็กเสียงดังฟอดต่อหน้าเจ้าของก่อนจะขยำกางเกงในลงมาถูที่ไข่และร่องตูดของตัวเองถึงจะยอมโยนทิ้งไป เตยหอมส่ายหน้า หันมองไปอีกทาง คงจะเบื่อที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ละมั้ง
"มีกลิ่นเธอมีกลิ่นฉัน ทิ้งกลิ่นไว้แล้ว"
"เป็นหมาเหรอ" จังหวะที่หันกลับมาถามโฬม ใบหน้าเราห่างกันแค่คืบ เขามาตอนไหน ขยับใกล้ขนาดนี้ทำไมเธอไม่รู้ตัว บ้าจริง ๆ
"แค่นิสัยที่เหมือน"
"สันดานด้วยไหม"
"อย่าแรง ฉันเป็นเจ้าหนี้"
"รับทราบค่ะคุณโฬม"
"รับทราบแล้วพร้อมโดนยัง กางเกงในหอมดี" ยิ้มถามหน้าระรื่น รั้งกางเกงคนป่วยลงเผยให้เห็นโหนกอวบอูมไร้ไรขนอย่างจัง เตยให้ความร่วมมืออย่างดี ดีแกมแกล้งด้วยซ้ำ อยู่ ๆ ก็ใช้มือบังวิวทิวทัศน์
"อะไรวะ?!" คนลามกละสายตาจากโหนกอวบขึ้นสบตาร่างเล็ก เธอยิ้ม ผงกศีรษะขึ้นมองไปยังปลายเท้า เตยมองค้าง จนเขาต้องมองตาม
มือเรียวเล็กที่บดบังวิวทิวทัศน์เมื่อครู่ตอนนี้กำลังแหวกกลางหุบเขาให้เห็นเทือกเขาสีชมพูอมแดง ด้านในมีธารน้ำใสเยิ้มรอรินไหล
"หึ!" ร่างสูงอดแค่นหัวเราะให้กับภาพตรงหน้าไม่ได้ พูดตามตรงเขาเดาใจเตยไม่เคยถูก ไม่รู้เธอคิดอะไร บทจะยั่วก็ยั่ว บทจะร้ายก็ร้าย ถ้าดีก็ดีใจหาย เดาใจไม่ถูกเลยสักครั้ง
"ของนายมันชมพูเท่าฉันไหมโฬม" เตยหอมถามเสียงหวานจนร่างสูงรีบกระโดดขึ้นเตียงจนเตียงเคลื่อนตัว เธอถลึงตาใส่เขาเล็กน้อยที่ทำแบบนี้ แต่ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้น เพราะเขาที่..
"ต้องลองเทียบใกล้ ๆ ถึงจะรู้" พูดจบ รีบพาช่วงล่างเข้าไปบดเบียดความสวยงามของคนนอนทันที เขาใช้หน้านิ้วโป้งกดท่อนเอ็นแนบไปกับร่องสีสวย ขยับเอวสอบเป็นจังหวะ ช้อนตาขึ้นสบตาร่างเล็ก
"ไม่ต้องรีบ ใจเย็น ๆ" หญิงสาวพูดเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอยากมาก หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะลงไปปรนเปรอให้เธอแล้วรีบขึ้นมากระแทกทันที ทว่าตอนนี้ไม่ใช่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว
"แน่นอน" ตอบเธอไปอย่างนั้นทั้งที่ในใจอยากจะกดปลายหัวให้มุดรูเล็กเร็ว ๆ แล้วกดเอวซอยแรง ๆ ให้เตียงสั่น แต่ก็ทำได้แค่คิด แค่คิดเท่านั้น เพราะยังเล้าโลมไม่ครบกระบวนท่า
"ให้จริง"
"จริง" จริงแท้แค่ไหนไม่รู้ จะพยายาม
เอวสอบขยับเป็นจังหวะให้ช่วงล่างเสียดสีซ้ำ ๆ โดยช่วงบนโน้มลงมาคลอเคลียแก้มฝาด ริมฝีปากสวย กดปลายจมูกฟัดแก้มเตยแรง ๆ อย่างมันเขี้ยว จากนั้นขยับลงมาฝากรอยไว้ที่คอขาว เธอซี้ดปากบอกเจ็บตอนเขาขบกัด ดูดผิวเนียนที่คอขาวจนขึ้นเป็นรอยจ้ำ
มือใหญ่ลูบไล้เอวคอด หน้าท้องแบนราบขึ้นมากอบกุมเนินอก บีบขยำอย่างแรงราวกับอยากให้แตกคามือ เจ้าของสองเต้าคว้าข้อมือใหญ่ จิกข้อมือระบายความเจ็บ ถ้าเธอเจ็บ เขาก็ต้องเจ็บด้วยเหมือนกัน
"แน่นทุกส่วน" เอ่ยชมก่อนจะกดจมูกหอมเนินอกขาวอวบฟอดใหญ่ เขาทั้งหอมและพรมจูบ แลบลิ้นเลียร่องอกขาวขึ้นลงชิมความหอมหวานของผิวเธอ ทว่าเตยหอมกลับดันแก้มให้ขยับไปซ้าย ไปหาปลายถันสีอ่อนของเธอแทน
"อย่าลีลา ครึ่งชั่วโมงแล้ว"
"ไม่รีบ" บอกไม่รีบแต่ตะปบดูดหัวนมสีสวยอย่างแรง เอวสอบขยับโยกราวกับกระแทกอยู่ซ้ำ ๆ ทั้งที่ยังไม่ได้สอดใส่ อีกมือสะกิดบดบี้หัวนมสวยให้แข็งรอเขาดูด ใบหน้าสวยเหยเก เชิดหน้าครางเสียวผะแผ่ว
เข้าใจได้ เธอกำลังเสียว สงสัยไอ้แฟนเก่าสองคนมันคงไม่เก่งเท่าเขา เตยเลยคบไม่นาน
อ่อนแอก็แพ้ไป พวกกระจอก
"อืม ~" ตาคมสวยหลับพริ้ม ครางตามแรงโถมเสียดสีช่วงล่างที่คนด้านบนขยับโยก เนื้อเนียนร้อนผะผ่าว น้ำสีใสในกายไหลหยาดเยิ้มจนสัมผัสได้ถึงความชื้นแฉะ อาจเพราะเธอห่างหายเรื่องอย่างว่ามานาน ธารน้ำใสเลยไหลทะลักย้อยจนเปียกเหนอะทั้งที่ยังไม่เสร็จสม ยังไม่ได้สอดใส่ด้วยซ้ำ
โฬมหัวเราะชอบใจ คายจุกสีหวานออกมาปรนเปรออีกข้าง ไม่ปล่อยให้มือว่าง บดบี้ปลายถันข้างที่โดนดูดซ้ำพลางเขี่ยเบา ๆ ตามความเปียกชื้นของหยาดน้ำลาย ยิ่งทำให้ร่างเล็กบิดเร้าครางดังขึ้น จนต้องเตือน..
"ใจเย็น ๆ ที่รัก เดี๋ยวค่อยกลับไปครางที่ห้อง"
"บ้า" ถลึงตาตอบ ใช้สองมือปิดหน้า เขินอายบอกไม่ถูก เหมือนเธอกำลังพ่ายแพ้ให้เขาอีกครั้ง แต่ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้น โฬมรวบข้อมือสองข้างขึ้นตรึงเหนือหัว จำต้องขยับมือข้างขวาเล็กน้อยส่งสัญญาณให้เขารู้
"อย่าปิดดิ ฉันเสียเงินเยอะ ช่วยทำตัวร่าน ๆ ให้ชื่นใจหน่อยไม่ได้เหรอ"
"..." โรคจิต
"หรือกลัวจะตกหลุมรักผัวเก่าอย่างฉัน?"
"ประสาท"
"ช่วยไม่ได้ เธอทิ้งคนหล่อลีลาดีอย่างฉันไปเอง"
"หลงตัวเอง"
"เออดิ มีเมีย เมียก็ทิ้ง"
"เมียที่ว่าหมายถึงฉันหรือคนอื่น?"
"คนอื่นดิ ฉันจะหมายถึงเธอทำบ้าอะไร สิบปีนะไม่ใช่สิบวัน"
"แล้วไป"
"แล้วไปอะไร"
"เปล่า ก็นึกว่าหมายถึงฉัน"
"หลงตัวเอง"
"ก็มีมาหลงหลายคนนะ แต่ฉันเลือก"
"แล้วไอ้ที่มาหลงมันเอาเก่งเท่าฉันปะล่ะ"
"นายเอาเก่งเหรอ ฉันจำไม่ได้แล้วอะ"
"หึ! แกล้งจำไม่ได้มากกว่า สงสัยอยากอักเสบ"
"ถ้าเก่งมากก็รีบทำเถอะ เดี๋ยวจะหดอีก มันตลก"
"เอ้า ไม่ได้แหย่รูก็ต้องหดปะ ใครมันบ้าแข็งตลอดเวลา"
"ถามตัวเองสิ"
"อยากโดนแล้วอะดิ"
"ฉันยังไงก็ได้ ต่อให้ไม่ได้เอาก็ไม่ลงแดงตายหรอก"
"แต่ฉันจะลงแดง..ถ้าไม่ได้เอาเธอ" โฬมพูดพลางขยับสะโพกให้แท่งรักร้อนจ่อร่องสีสวย ก่อนจะกดกระแทกฝ่าความคับแคบจนมิดลำ เตยหอมสบตาเม้มปากแน่น หายใจไม่เป็นจังหวะ เธออึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง เจ็บเหมือนครั้งแรกที่โฬมทำไม่มีผิด
"แน่นมากจนอยากแตกในเลยว่ะ"
