บทที่ 3 สตรีโง่ตายไปแล้ว
"เจ้าจะขออะไรจากย่าหรือ"
"ท่านย่ารู้ทันข้าตลอดเลย เซียนเอ๋อร์จะขออนุญาตท่านย่าออกไปซื้อสมุนไพรจากตลาดมาทำยาเจ้าค่ะ วันเกิดปีนี้หลานจะกลับไปเยี่ยมท่านตาเช่นทุกปี จึงอยากทำยาให้คนส่งไปให้หมู่บ้านหรงมากหน่อย ได้ยินว่ามีผู้ลี้ภัยเข้ามาเพิ่ม"
"ได้ๆ ไปสิ ย่าอนุญาต" ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้คนสนิท "อาอี้ เจ้าไปบอกอาหลานเตรียมรถม้าให้เซียนเอ๋อร์ด้วยนะ" หลิวฟางเซียนยอบกายลาผู้อาวุโสก่อนจะเดินนำสาวใช้ออกไป คล้อยหลังหลานสาวไป ฮูหยินชราจึงกระซิบบอกบ่าวของตนให้ไปกำชับบ่าวรับใช้ข้างกายดรุณีน้อยให้คอยระวังความปลอดภัยและจับตาดูนางไม่ให้คลาดสายตา
"จะเป็นไปได้อย่างไร นางเด็กนั่นดื่มชาพิษแต่กลับไม่เป็นอันใดเลยหรือ" สตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลังตวาดลั่น
"ฮองเฮาโปรดระงับโทสะพ่ะย่ะค่ะ" ซุนกงกงกล่าวเตือนองค์จักรพรรดินีผู้เป็นดั่งมารดาของแผ่นดิน ก่อนจะโบกมือไล่นางกำนัลหน้าตำหนักออกไป
"ซุนกงกง เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่านางดื่มชานั่นจริงๆ มิใช่ว่าเป็นหย่งฉีที่สับเปลี่ยนชา "
"ชินอ๋องยังมิทราบขอรับว่านางได้รับพิษจากชาที่พระองค์ทรงประทานให้ กระหม่อมสอบถามจากหมอหลวงได้ความว่า พิษในชานั่นเป็นพิษแบบออกฤทธิ์เฉียบพลัน ทำให้หัวใจวายตายทันทีที่ดื่ม หลังจากเขาพบว่านางสิ้นใจจึงบอกข่าวร้ายแก่ท่านราชครูหลิว อีกครึ่งชั่วยามต่อมาบ่าวรับใช้กลับมาเชิญหมอหลวงผู้นั้นให้กลับไปที่จวนอีกครั้ง บอกว่าคุณหนูรองหลิวฟื้นคืนชีพ เมื่อตรวจอาการพบว่าหลังนางกระอักเลือดออกมาร่างกายก็ขับพิษออกมาจนหมดพ่ะย่ะค่ะ"
"เอาเถิด ครั้งนี้ถือเสียว่านางโชคดี เดิมทีข้าคิดว่านางรู้วิชาแพทย์จึงจงใจใช้ชาพิษเพื่อเตือนนาง ไม่คิดว่าจะดื่มเข้าไปจริงๆ หวังว่าสตรีนางนั้นจะเลิกยุ่งกับหย่งฉีของข้า จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงกำจัดคนตระหลิวให้พ้นหูพ้นตา"
ซูฮองเฮากล่าวน้ำเสียงหวานทว่าเย็นเหยียบ สีหน้าดูเรียบเฉยและสงบลงกว่าเมื่อครู่อยู่หลายส่วนนัก ด้านซุนกงกงที่เห็นว่านายเหนือหัวของตนมีท่าทีสงบลงก็รู้สึกวางใจ ยามปกติพระองค์ก็ทรงมีท่าทีน่าเกรงขามมากอยู่แล้ว ยามโทสะครอบงำจึงยิ่งทำให้ดูน่าหวาดหวั่นเข้าไปใหญ่
ที่จวนราชครูหลิว หลิวเฟิงเหลียน บุตรชายคนโตของท่านราชครูหลิวรีบรุดมาที่เรือนใหญ่เพื่อแจ้งข่าวแก่ผู้เป็นบิดา เรื่องสืบหาต้นตอของยาพิษที่หลิวฟางเซียนดื่มเข้าไป
"ท่านพ่อขอรับ"
"อืม"
"เป็นดังที่ข้าคาดการณ์ไว้ ชาพิษที่น้องรองดื่มเป็นชาที่ได้มาจากชินอ๋องขอรับ ทว่าชินอ๋องเองมิทราบเรื่องนี้ ชานั่นเป็นของที่ฮองเฮาประทานมาให้ ยามนี้ชินอ๋องรู้เพียงว่าน้องรองดื่มยาพิษเพราะเสียใจที่พระองค์กำลังจะตบแต่งคุณหนูตระกูลซูเข้าจวนเป็นชายาเอก"
หลิวเฟิงเหลียนรายงานต่อผู้เป็นบิดาด้วยน้ำเสียงเจือความไม่สบายใจ ด้วยเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องสาวที่ตนรักดังดวงใจ กลัวว่าถ้าหากเซียนเอ๋อร์ของเขามิอาจตัดใจจากชินอ๋องและดึงดันจะรักบุรุษสูงส่งผู้นี้ต่อไป นางจะต้องพบเจอกับเรื่องร้ายเป็นแน่
"ฮองเฮาไม่ยอมหยุดแน่ หากเซียนเอ๋อร์มิยอมตัดใจ ตีตนออกหากจากชินอ๋อง ไว้ข้าจะลองคุยกับเซียนเอ๋อร์ดู อย่างไรเสียนางก็น่าจะเชื่อฟังบิดาอยู่สักส่วน"
ท่านราชครูหลิว หลิวหลิ่งเหอกล่าวกับบุตรชายคนโต มีเพียงวิธีนี้ที่หลิงฟางเซียนจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของมารดาแผ่นดินผู้จิตใจอำมหิตเลือดเย็นทำได้ทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของตนอย่างซูฮองเฮา
แม้จะทำให้หลิวฟางเซียนเจ็บปวดใจอยู่สักหน่อย ทว่าอย่างไรเสียนางคงไม่อาจดื้อรั้นขัดคำบิดาแน่
หลังจากที่ หลิวเฟิงเหลียนกลับออกไป ท่านราชครูหลิวก็ได้รับข่าวจากองครักษ์เงาหนึ่งในสองคนที่ตนสั่งให้จับตาดูบุตรสาวแจ้งว่าหลิวฟางเซียนเพิ่งนั่งรถม้าออกไปนอกจวนเพื่อซื้อสมุนไพรมาปรุงยา
"หลวนเฉิน เจ้ากับหลวนชุนคอยดูนางให้ดี อย่าให้ผู้ใดทำร้ายนางและอย่าให้นางทำร้ายตัวเอง" ท่านราชครูหลิวสั่งผู้ใต้บัญชา
"ขอรับ นายท่าน" หลวนเฉินรับคำ ก่อนจะเร้นกายหายไปเพื่อทำงานตามประสงค์ของผู้เป็นนาย
"อาจู อาจิ้น"หลิวฟางเซียนพรูลมหายใจออกมา ก่อนจะเรียกชื่อสาวใช้ทั้งสองด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เจ้าคะคุณหนู" อาจูและอาจิ้นขานรับพร้อมกัน
"พวกเจ้าทั้งสองเป็นสาวใช้ข้าหรือเป็นผู้คุมข้ากันแน่" ผู้เป็นนายเอ่ยเสียงแข็ง หลังพบว่าอาจูกับอาจิ้นสาวใช้ข้างกายคอยจ้องมอง เฝ้าดูนางตลอดเวลาจนรู้สึกอึดอัด
"ข้าน้อยมิกล้าเจ้าค่ะ" อาจูกับอาจิ้นบอกพร้อมกัน ทั้งสองรีบย่อตัวนั่งลงและใช้ศีรษะโขกกับพื้นรถม้าอย่างลนลาน
"เพียงแต่นายท่านกับคุณชายเป็นห่วงว่าคุณหนูจะทำร้ายตัวเองจึงให้บ่าวทั้งสองคอยระวังเจ้าค่ะ" อาจิ้นกล่าวตอบเสียงสั่น นางไม่เคยถูกคุณหนูกล่าวโทษอย่างจริงจังเช่นนี้มาก่อน ครั้งนี้พวกนางคงทำให้คุณหนูรู้สึกอึดอัดใจเกินไปจริงๆ
"เจ้าทั้งสองฟังข้า" หลิวฟางเซียนปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติก่อนกล่าว "สตรีโง่งมที่ทำร้ายตัวเองเพราะความรัก นางได้ตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืนก่อน ข้าจะไม่โง่งมซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง วางใจเถิด"
"ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ" อาจูและอาจิ้นรับคำพร้อมกัน
สองสาวใช้มิได้จับตาดูหลิวฟางเซียนอีกตามสัญญา ทั้งคู่เพียงนั่งเงียบๆ มิกล้าจ้องมองผู้เป็นนายให้รู้สึกอึดอัดอีก
ไม่นานรถม้าก็จอดสนิทที่หน้าร้านสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง หลิวฟางเซียนที่เพิ่งลงจากรถม้า รีบตรงดิ่งเข้าไปในร้านทันที
"คุณหนูรองหลิวหายดีแล้วหรือ เหตุใดจึงมาถึงร้านข้าได้" เถ้าแก่ร้านสมุนไพรเอ่ยทักทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาจัดยาตามเทียบให้ลูกค้าที่มาก่อนหน้าอยู่
