บทที่ 74 74

ปรินทร์ละริมฝีปากออกมาแล้วรีบดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด เขาฝังหน้าลงกับลำคอระหงนั่งนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น พอหญิงสาวจะขยับตัวจึงรีบเอ่ย

“ขออยู่แบบนี้ก่อน” ชายหนุ่มขบกรามแน่น “ผมไม่ไหว”

ร่างกายวนิษาถึงกับสั่นสะท้านโดยพลัน เรียวปากบางเม้มแน่นข่มความคิดด้านลบกลับลงไป แต่เหมือนพละกำลังมันจะมีมากกว่า

“ต่อเวลาอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ